W LEMbiryncie przyszłości #003
Trzecią podróż po LEMbiryncie przyszłości odbywamy z lemologiem Wojciechem Orlińskim, który jest autorem biografii i twórcą encyklopedycznego przewodnika po twórczości Mistrza Lema. Odkodujemy znane wszystkim sympatykom twórczości Lema sepulki? Tego i wiele więcej dowiecie się, słuchając naszego nowego cyklu podcastów „W LEMbiryncie przyszłości” dofinansowanego z programu „Społeczna odpowiedzialność nauki” Ministra Edukacji i Nauki. #Mimcast POBIERZ Linki: Społeczna Odpowiedzialność Nauki […] Artykuł W LEMbiryncie przyszłości #003 pochodzi z serwisu MiMcast.
Szanowni Państwo, mam zaszczyt zaprosić wszystkich do wysłuchania naszego nowego cyklu podcastu radiowych realizowanych przez Muzeum Inżynierii i Techniki z Krakowa. Serii nadaliśmy tytuł W LEMbiryncie przyszłości. To część projektu opierającego się na innowacyjnym pomyśle zaprezentowania zdobyczy nauki przyszłości, które zakorzenione są w dorobku. Stanisława Lema. W trzech odcinkach zaproszeni goście opowiedzą o mistrzu Lemie, o tym jaki wpływ na ich życie miała literatura Stanisława Lema, ulubionych książkach, o przeszłości, przyszłości, o jego twórczości, a także o zwyczajach, samochodach i ulubionych miejscach w królewskim mieście Krakowie. Porozmawiamy także o kosmosie, planetach i gwiazdach oraz o tym, że Stanisław Lem był niezwykłym wizjonerem, któremu udało się przewidzieć przyszłość, a przede wszystkim rozwój nauki i techniki.
Projekt W LEMbiryncie przyszłości otrzymał dofinansowanie z programu Społeczna Odpowiedzialność Nauki Ministra Edukacji i Nauki i będzie realizowany do czerwca roku 2022. Pierwszy z serii podcastów zaprezentowaliśmy 27 marca bieżącego roku. Data to wyjątkowa i chyba nie muszę nikomu tłumaczyć, dlaczego dokonano takiego wyboru. Drodzy Państwo, zapraszam na kolejną podróż w Lembiryncie przyszłości. A w trzecim odcinku, zamykającym tę niezwykłą trylogię, gościem Lembiryntu będzie Wojciech Orliński. Nauczyciel, dziennikarz, publicysta, autor publikacji o Stanisławie Lemie, przede wszystkim biografii mistrza pod tytułem Lem. Życie nie z tej ziemi. Witam na pokładzie, dzień dobry. Witam, dziękuję za zaproszenie, dzień dobry.
Zatem, aby tradycji stało się zadość, no i żeby wyrównać szanse, przydziałowe pytanie, które otrzymują wszyscy podróżujący po Lembiryncie. Pytanie o książkę oczywiście. Tę najważniejszą, albo pierwszą, albo tę, od której zaczęła się ta fascynacja literaturą Lema. Dla mnie pierwszą książką Lema, tą pierwszą dawką narkotyku, po której się zrobiłem uzależniony od Lema na całe życie, były Dzienniki Gwiazdowe w edycji z 1973 roku, w edycji Czytelnika. To jest książka, to jest właśnie wstęp do Lemologii, ponieważ kolejne wydania bardzo radykalnie się od siebie różniły. Właściwie nigdy nie ukazało się takie całkowicie kompletne, pełne wydanie Dzienników Gwiazdowych, Jedno opowiadanie dochodziły, drugie odchodziły.
Kilka jest takich, których Lem w ogóle nie chciał później wznawiać, bo był z nich niezadowolony. Trochę z powodów politycznych, trochę z powodów artystycznych. Więc zawsze w ogóle trzeba dodać, jakie wydanie z którego roku. Zakochałem się w tej książce jako dziecko jeszcze. Jeszcze właściwie dziecko przedszkolne, bo sam się nauczyłem czytać, więc już idąc do szkoły byłem troszeczkę takim nerdem kochającym science fiction, zwłaszcza science fiction pisany przez Lema. Zawrócił mi w głowie, zachwycił mnie humor, poczucie humoru. Tam jest, dzienniki gwiazdowe są bodajże najśmieszniejszą. Znaczy to też kwestia tego, jakie kto ma poczucie humoru. No w każdym razie, ponieważ w intencji pisarza od samego początku była to parodia typowych konwencji gatunkowych science fiction, więc Ion Tichy, bohater dzienników gwiazdowych, autor dzienników gwiazdowych, bo to są niby wszystko jego osobiste przygody, jego własną ręką spisane.
No wikła się w wariackie zupełnie sytuacje jak Baron Munchausen. No Baron Munchausen sam siebie wyciągnął jak wiadomo za włosy z błota i on tiche tam w jednym z opowiadań, które jako pierwsze było w tym wyborze, czyli dla mnie to było pierwsze od jakiego ja zacząłem swoją przygodę z Lemem, no bo rozmnaża się w swojej rakiecie na mnóstwo własnych egzemplarzy z różnych Dni tygodnia. Sam sobie kradnie ostatnią tabliczkę czekolady, skafander, wali sam siebie po głowie pałką. Przy czym to za każdym razem jest opisywane najpierw z punktu widzenia bitego, potem bijącego. Przy czym, ponieważ on tam zaczął m.in. oszukiwać, będąc czwartkowym, skłamał, że jest niedzielnym. I onem tichym tam przestał oszustwo, dostał głowę więcej razy niż by to wychodziło z kalendarza.
To może banal, humoru ci jednak nie mogą zabrać, tylko sam może z niego zrezygnować. No i Lem na szczęście dla siebie tego nie zrobił i zachował jasność umysłu i przenikliwość i zapewne to mogło mu pomóc się pozbierać po wojennej traumie, że mógł zakpić. W każdym razie ten humor dzienników gwiazdowych bardzo bliski mojemu sercu, no teraz już więcej wiem, kiedy więcej wiem o życiu Lema, skąd on mu się wziął, więc jest to często humor czarny, często makabryczny, ale jednak w gruncie rzeczy optymistyczny, no bo zawsze ten jąt ich jakość, tych wszystkich, chociaż wydawałoby się, że nie ma szansy wyjść żywym z jakiejś swojej przygody, a jednak wychodzi. Całkiem jak James Bond, który jest wręcz akademickim przykładem bohatera znajdującego wyjście z każdej nawet koncertowo absurdalnej sytuacji.
Natomiast trochę jako już Lemolog zajmujący się Lemem zawodowo, jednak muszę wymienić Solaris jest największym bestsellerem. No i rzeczywiście to jest piękna, wspaniała, niezwykła opowieść o O miłości, o sensie życia, o bardzo wielu różnych rzeczach. Ma bardzo wiele znaczeń. Z każdą kolejną lekturą odkrywamy na nowo, więc z jakiegoś powodu ta się najlepiej sprzedaje, więc czytelnicy wiedzą. Głuszymi portfelami należy ich potraktować na serio. Natomiast sam mistrz za swoje szczytowe osiągnięcie uważał Cyberiadę, więc też no po prostu nie możemy tak całkiem jego Całkiem zdania pisarza nie powinniśmy jednak ignorować, bo jeszcze coś nas będzie straszyło po północy po prostu, więc dla mnie osobiście Dzienniki Gwiazdowe, ale jako półprofesjonalny lemolog muszę jednak wymienić właśnie Solaris i Syberiadę.
To byłaby moja trójka. Tak się jakoś złożyło, że w poprzednich spotkaniach pojawiał się nam w rozmowie Eden. To znaczy każdy z gości miał jakieś refleksje dotyczące tej książki, no i zgodziliśmy się, że jest to pozycja dość ważna w twórczości Stanisława Lema. No a na pewno zauważalna. Ot choćby z powodu pewnego zabiegu, który zdaje się później już nie był przez pisarza zastosowany. Chodzi o tę anonimowość bohaterów, którzy poza jednym nie mają na przykład imion. Wymienia się tylko ich specjalizacje. To jest taka wyraźna wizja współczesnej nam anonimowości, która może kojarzyć się z obsesją na punkcie ochrony danych, RODO i innych współczesnych wynalazków. Nie traktowałbym tego jako proroctwa dzisiejszego RODO. Myślę, że powody były bardzo proste.
To znaczy Lem wiedział, że pisząc powieść, która opowiada o totalitarnym ustroju na innej planecie, o jakimś straszliwym, zbrodniczym Pomyślę na eksperyment na stworzenie społeczeństwa doskonałego, cywilizacji doskonałej, który jak większość takich pomysłów na Ziemi kończy się masowymi grobami. Wiedział, że publikując takie coś w kraju, który dzielnie wdraża jeden z takich eksperymentów i jedzie troszeczkę po bandzie, że tak się wyrażę, co do granic po prostu cenzuralnej akceptowalności. I to już zdążył wiedzieć, bo już miał przedtem problemy z obłokiem Magellana, który niby tego stroju w niczym nie atakuje, ale tam No były od razu te problemy właśnie, jakie bohaterowie mają mieć imiona, które od razu zaczyna identyfikować z imion. Możemy się domyślić etniczności, z etniczności możemy się domyślić, po której stronie to jest żelaznej kurtyny.
No i same kłopoty z tego wynikają, bo czy to po tej, czy to po tamtej, to jedno i drugie jest kłopotliwe, więc pisarze science fiction dosyć szybko zaczęli sięgać albo po imiona zupełnie zmyślone. Rosyjski pisarz Ilya Warszawski miał taki W LEMbiryncie przyszłości 003. No więc Lem już wiedział, że będzie jechał po tej granicy i z tego powodu po prostu wolał już nie wchodzić w to, z jakiego państwa są ci nasi astronauci. Nie jest to w ogóle w żaden sposób zasugerowane.
Nie wiemy też, jaki ustrój panuje na Ziemi, w związku z tym zwracam na to uwagę. To znaczy Lem bardzo nie chciał opisywać świetlanej przyszłości komunizmu, bo zwyczajni w nią nie wierzą, ale z drugiej strony nie mógł tak naprawdę pisać, że komunizm przegrał, bo to byłoby jeszcze gorsze, więc... Jakby zawierając swoim bohaterom imiona, prawie wszystkim z wyjątkiem tego jednego Henryka, który nagle znienacka się tam pojawia, no po prostu unikał tych kłopotów, a i tak wiadomo było, że będzie miał z tą powieścią ich dostatecznie dużo, no bo jednak trzeba spojrzeć na to, że to było Niezwykłe. Taka krytyka totalitaryzmu przeprowadzona właściwie zupełnie otwartym tekstem. Tyle tylko, że właśnie dzieje się to na innej planecie, więc można udawać, że na Ziemi niczego to nie przypomina. Te zbrodnie, które mają miejsce na planecie jeden, że to w ogóle się ukazało. Taki drogowskaz dla wielu później naśladowców Lema, którzy również używali literatury science fiction jako wehikułu.
Więc raczej, jeśli już jakieś proroctwo, to właśnie Trzymałbym się tego niezwykłego przekonania, które Lem zdradzał w swoich utworach, że ten komunizm to jednak nie będzie trwał jakoś tak. Prędzej zaczniemy latać do innych planet. Będziemy do nich latać, a on już upadnie. To tu bym raczej takie proroctwo widział. No i jeszcze ten władca bez twarzy, który pasuje nam idealnie tu i teraz. Tak, to znaczy tam, jak wiadomo, bohaterowie nawiązują łączność z mieszkańcem planety, pechowym właśnie obywatelem tego państwa. No i on im wyjaśnia, opisuje im ustrój, Ustrój tej planety, ponieważ tam posługują się językiem cybernetyki, to właśnie są bardzo mętne te określenia, ale można się domyślić z tego, co o nim tłumaczę, że władzy udało się przejąć kontrolę nad językiem, trochę tak jak u Orwella, z nowomową.
W związku z tym w ogóle nie można krytykować władzy, ponieważ nie można w ogóle o niej mówić. To znaczy nie wiadomo kto rządzi, nikt nie rządzi. Wszystkie nieszczęścia, wszystkie błędy, wszystkie te zbrodnie, które się wydarzają na planecie Eden oficjalnie Nie mają sprawcy i oficjalnie są czymś w rodzaju klęsk żywiołowych, które po prostu spadają na to państwo właściwie nie wiadomo z czyjej winy, bo nie ma winnych, nie ma sprawców, nie ma władzy, która jednocześnie oczywiście jest. I to jest bardzo ciekawe, bardzo proroczne. Natomiast wiedząc przede wszystkim o tym, że Lem równolegle pisał dialogi, serię utworów, który skrytykował właśnie z kolei totalitaryzm, używając też języka cybernetyki. Tam sformułowała taką swoją diagnozę, że ustrój totalitarny jest skazany na Bardzo ładna metafora, taka dynamiczna w ruchu.
No dobrze, to wątek Eden mamy w takim razie definitywnie zamknięty. Ion Tichy to ulubiony bohater Wojciecha Orlińskiego czytającego Lema. Zawsze jak widzę gdzieś to nazwisko, to się bardzo też ożywiam. Brzmi przynajmniej dla Polaka z kongresówki takiego jak ja, brzmi bardzo egzotycznie, ale w Galicji ono całkiem często występowało i w Austrii to jest bardzo popularna marka lodów, więc to jest pierwsze, które się zrzuca w oczy przyjezdnemu do Wiednia, to właśnie, że wszędzie są. W każdym razie to jest bardzo zabawny zabieg literacki, bo właściwie nie wiadomo jaka jest etniczność, narodowość Iona Tychego. Można się domyśleć, że jakoś ogólnogalicyjska, ale tak bardzo ogólno w sensie takim cesarsko-królewsko-habsburskim bardziej chyba niż PRL-owskim.
Kraków to taki prawie Wiedeń, więc Więc myślę, że doskonale, że doskonale pasuje z tymi mieniami do właśnie tych tradycji Krakowa, z którymi Lem czuł się związany najbardziej. No to ja proponuję, żeby przyglądać się teraz innym twórcom uprawiającym ten sam gatunek literacki. Filip Dick, postać także wyjątkowa, która wyjątkowo zaznaczyła się w historii fantastyki. On twierdził, że Lem nie istnieje, że to spisek, zmowa grupy ludzi ukrywających się pod pseudonimem Lem. Tak, bardzo zabawną tragifarsę na ten temat wystawia Teatr Łaźnia w Nowej Hucie w Krakowie. Także życie kulturalne jest bardzo zakłócone przez pandemię. Ten spektakl miał premierę tuż przed pierwszym lockdownem, więc ja już w końcu nie wiem, czy jak ktoś będzie miał okazję, to gorąco rekomenduję, bo rzeczywiście historia jest...
Tak absurdalna, że aż trudno uwierzyć, że wydarzyła się naprawdę to. Bardziej brzmi jak jakiś wariacki, szalony sen reżysera teatralnego, który sobie wymyślił niemożliwą interakcję dwóch pisarzy. Tymczasem wydarzyło się to w rzeczywistości. No w wielkim skrócie wyglądało to tak, że Lem zaprosił Dicka do swojej takiej serii, która okazało się, że z całą tą serią był jeden wielki kłopot, ale jeszcze w 69 roku, jak Lem zaczynał się za to zabierać, wyglądało to niewinnie, a nawet w ogóle genialnie w swojej prostocie, że oto właśnie Najlepszy polski pisarz fantastyczny dla wydawnictwa literackiego, swojego flagowego wydawnictwa. Przygotowuje, patronuje takiej serii Stanisław Lem poleca, w której wybiera najlepsze rzeczy z współczesnej i historycznej fantastyki.
Będziemy kupić te środki, od których był tak bardzo uzależniony. No i tu jest właśnie cały ten zasadniczy tragizm, który już był komedią obyczajowo, taką komedią wzajemnych nieporozumień. Znaczy, ponieważ Lem jako lekarz z wykształcenia, on był pełen... Znaczy, dla niego to nie była zbrodnia czy jakiś upadek moralny, te problemy Wika, tylko był to jego problem medyczny. No i akurat w Polsce wówczas osoba z takim problemem medycznym, w ówczesnej Polsce w 70. mniej więcej roku, Miała dużo łatwiejszą sytuację niż w Stanach Zjednoczonych, ponieważ w Polsce większość tych środków w ogóle nadal była legalna. Można było się zapisać na ochotnika jakiegoś programu badawczego, eksperymentów psychodelicznych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Noemi Madejska, przyjaciółka Lema się tym zajmowała, więc paradoks był taki, że gdyby Dick tutaj trafił, to w ogóle poprosił o azyl polityczny, bo już nigdy nie chciał wracać do Stanów, bo byłby w raju ze swojego punktu widzenia.
No ale Lem z kolei jako przedwojenny dżentelmen nie mógł tak napisać po prostu, chodź do Polski, mamy tutaj bardzo mocny towar. Chociaż ewidentnie chciał mu to zasugerować, bo jakby śledziłem ich korespondencję w takim trójkącie, w tym trzecim ogniwem był taki zachodni, osoba, która ich kontaktowała, czyli Franz Rothensteiner, który ma właśnie te bogate kontakty w świecie amerykańskiej fantastyki, to w ogóle on wymienił ich, znaczy on ich jakby ze sobą, no pierwsze listy przechodziły przez niego. Lem pisał Rothensteinerowi, że on wie, że Dick jest chorym człowiekiem, Ale to pewna norma, bo zazwyczaj ludzie opanowani przez jakąś poważną infekcję wypierają jej istnienie.
A ja obiecałem w pierwszym odcinku Lembiryntu, że do tego wątku, tego konfliktu Lema z Dickiem wrócimy w tej właśnie rozmowie. No i to eskalowało do takiej narastającej awantury, w której Dick zaczął podejrzewać, że ktoś chce go zwabić w jakąś pułapkę. Dlaczego im tak zależy na tym, żeby on osobiście przyjechał właściwie? I rzeczywiście wyobraził sobie, że to jest jakaś zapewne organizacja, bo w sumie LEM to w ogóle wygląda jak jakiś skrót, może to jest Lenin Engels Marx na przykład, no brzmi tak, skrót jakiejś komunistycznej strasznej instytucji, która być może po prostu w ten sposób porywa tych zachodnich pisarzy, zwabiając ich. W LEMbiryncie przyszłości 003. W LEMbiryncie przyszłości 003.
Więc w ten sposób Dick napisał kilkanaście takich donosów, ale tak naprawdę wysłał dwa czy trzy, już nie pamiętam tej statystyki. Wysyłał te donosy właśnie na różnych pisarzy, zazwyczaj science fiction, generalnie ich wszystkich podejrzewał właśnie o to, że są jakimiś wysłannikami. Mrocznych sił za żarazne kurtyny, albo z innej cywilizacji, albo z tego starożytnego Rzymu, bo on też cały czas, przypominam, wierzył, że to wszystko jest pisek Nerona, ale najdziwniejszą teorię miał rzeczywiście na temat Lema, że to jest kilka różnych osób. I jeśli się tak nad tym zastanowić, to to jest kurczę całkiem logiczne. No po prostu samo spojrzenie na dorobek Lema, zwłaszcza z tego jego złotego okresu, kiedy pisze po trzy, czy tam nawet w szczytowym momencie cztery książki rocznie i to są same arcydzieła, przecież jeden człowiek Nie ma szansy tyle w ogóle zrobić.
Weź pan napisz sam, dwie książki w ciągu jednego roku, już nie mówiąc o trzech po prostu i to jeszcze, żeby jedno z nich było z Solaris na przykład. To jest w ogóle nie do zrobienia dla normalnego człowieka, więc argumentacja Dicka była nawet całkiem przekonująca, powiedziałbym właściwie sam. Jak patrzę na ten donos, to jednak opanowujemy jakieś zwątpienie. W każdym razie gorąco polecam tą sztukę, cała ta historia jest szalona, tak bardzo trudno w nią wierzyć. Bardzo dobrze się tego słucha, muszę przyznać. A ja w sumie dopiero teraz się zorientowałem, choć przecież cały czas miałem przed oczami te litery, że LEM można czytać właśnie jako skrót nazwisk trójcy przywódców z plakatów niesionych na falach manifestacji pierwszomajowych. Choć zdecydowanie wolę myśleć, że LEM to skrót od oznaczenia, jakim opisywano lądowniki księżycowe programu Apollo.
LM można czytać właśnie jak LEM. Ten łazik, ten łazik to już w ogóle jest Lunar Excursion Module, czyli w ogóle to już jest LIM po prostu. Ten skrót jest naprawdę podejrzany i napotykamy go w dziwnych miejscach i w dodatku to nie są przypadkowe miejsca, to nie są skrótowe nazwy, nie wiem, winnicy włoskie, tylko są wszystko jakieś takie rzeczy, które coś mają wspólnego jednak z LEMem. Także może ten link jednak tak do końca nie zmyśli. W gwiazdach jak Lem śpiewała Halina Frąckowiak w polskojęzycznej wersji piosenki z filmu Emanuel. Lem na księżycu, Lem w gwiazdach, można powiedzieć gość z innej planety. Napisał pan książkę pod tytułem Życie nie z tej ziemi. To jest coś na rzeczy czy przypadek? Mówiąc szczerze, to nie jest mój tytuł, wymyślił go wydawca, bo ja raczej proponowałem coś zupełnie innego, to znaczy właśnie, że całkiem zwyczajne życie, już nie pamiętam, chyba takie były moje propozycje i nie były to dobre pomysły na tytuł, teraz się nawet wstydzę, że miałem takie głupie.
Natomiast bardzo ważne jednak z Lemem jest to, że W LEMbiryncie przyszłości 003. W LEMbiryncie przyszłości 003. Lwowskimi instytucjami, najpierw potem krakowskimi instytucjami, jak bardzo dzielił swoje życie po prostu z całym tym pokoleniem PRL-owskiej inteligencji, jak przechodził właśnie przez stalinizm, przez małą stabilizację, tą słynną Gomułkowską, przez gierkowską modernizację, przez traumę stanu wojennego.
No Lema powinniśmy sobie raczej wyobrazić jako kogoś, kto cały czas albo samochodem, albo pieszo, bo jednak samochodem po Krakowie teraz już się po prostu nie da, natomiast w czasach Lema po prostu było to możliwe, ale bardzo uciążliwe, więc w praktyce on jednak gdzieś ten samochód zostawiał w centrum i biegał raczej pieszo. Od jednej typowo krakowskiej instytucji typu Tygodnik Powszechny do drugiej typowej krakowskiej instytucji typu Przekrój, no czy Uniwersytet Jagielloński. Czy przychodnia, w której pracowała jego żona, więc raczej tak naprawdę to po prostu patrzymy na niego z góry, patrzymy na niego z kosmosu i widzimy, że to jest jedna z tych wielu krakowskich mruetek, które biegają po rynku. Zresztą, bo na rynku się wtedy mieściła redakcja wydawnictwa literackiego. Bardzo silnie był związany z miastami, w których mieszkał, z czego no gigantyczny, najsilniejszy, najpotężniejszy związek miał oczywiście z Krakowem.
A jak to było ze stosunkiem Lema do internetu? Bo różnie się o tym mówi. A znakomita większość mieszkańców tej planety wierzy w tę słynną kwestię o idiotach w sieci. To znaczy uznaje za pewnik, że Lem jest autorem tych słów. Lem miał, zdaje się, specyficzne podejście do zagadnienia. No i te jego prognozy, które dziś tak lubimy odkodowywać, zdecydowanie wyprzedzały epokę. Tak, i to jest jeden z dowodów jego niezwykłego geniuszu. Napisałem też inną książkę, która bardzo dokładnie, starałem się w niej przynajmniej dokładnie odtworzyć okoliczności w ogóle budowy tej infrastruktury, która ostatecznie po raz pierwszy ruszyła jesienią 1969. W dużym stopniu przyczynił się do tego inżynier urodzony w Polsce, Paul Baran, czy raczej Paul Baran, jak go nazwano w Ameryce.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Wprowadzenie do cyklu podcastów o Stanisławie Lemie. Gość odpowiada na pytanie o pierwszą książkę Lema, która go zafascynowała.
Wspomnienia o Dziennikach Gwiazdowych i ich znaczeniu dla autorstwa Lemowego. Analiza humoru i kontekstu historycznego.
Porównanie Solaris i Cyberiady jako najważniejszych dzieł Lemowych. Omówienie ich znaczenia dla czytelników i autora.
Analiza tematu anonimowości bohaterów w twórczości Lemowej. Przedstawienie powodów jej zastosowania.
Analiza postaci władcy bez twarzy z powieści Eden. Omówienie symboliki i przekazów w tej postaci.
Przedstawienie Ion Tichy jako ulubionego bohatera Lemowego. Omówienie jego znaczenia dla autora.
Porównanie Dicka i Lemowego. Analiza teorii spiskowych Dicka dotyczącego Lemowego.
Opis konfliktu między Lem i Dickiem. Analiza teorii Dicka na temat Lemowego.
Analiza teorii LEM jako skrót. Omówienie symboliki i potencjalnych znaczeń tego skrótu.
Analiza poglądów Lemowych na temat internetu. Przedstawienie jego prognoz i spełnienia tych prognoz.
Podróżnik opowiada o przewidywaniach Lem'a dotyczące kontaktu z cywilizacjami kosmicznymi, podkreślając jego pesymistyczny pogląd na takie spotkanie.
Podróżnik omawia adaptacje literatury Lem'a do filmu, podkreślając problemy z realizacjami i marzenia o superprodukcjach na bazie dzieł autora.
Podróżnik wyjaśnia, że sepulki są kamuflagą strategicznym, używanym do ukrywania istotnych informacji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Trzecią podróż po LEMbiryncie przyszłości odbywamy z lemologiem Wojciechem Orlińskim, który jest autorem biografii i twórcą encyklopedycznego przewodnika po twórczości Mistrza Lema. Odkodujemy znane wszystkim sympatykom twórczości Lema sepulki? Tego i wiele więcej dowiecie się, słuchając naszego nowego cyklu podcastów „W LEMbiryncie przyszłości” dofinansowanego z programu „Społeczna odpowiedzialność nauki” Ministra Edukacji i Nauki. #Mimcast POBIERZ Linki: Społeczna Odpowiedzialność Nauki […]
Artykuł W LEMbiryncie przyszłości #003 pochodzi z serwisu MiMcast.