Żadna "Carrie" nie jest idealna, ale która jest najbliżej? 🪣

Sue wpuszcza ją do swojej głowy, aby udowodnić jej, że chociaż Nie była przyjaciółką Carrie, to nie chciała też się na niej zemścić. I tak, kiedy są ze sobą połączone umysłami, Carrie umiera w jej ramionach, myśląc o własnej matce. I książkę kończy list, który pewna kobieta Amelia Jenkins pisze do swojej siostry o własnej Malutkiej córeczce, która zdaje się mieć również talent, jakim jest telekineza. Nie wiem czy wiecie, ale Carrie jest to debiutancka powieść Stephena Kinga, przynajmniej technicznie.

Spacek w roli głównej, czyli ta kultowa pozycja, jeśli chodzi o kino horroru i według mnie nie można przecenić roli tej adaptacji w napędzeniu jeszcze kariery Stephena Kinga. A jeżeli chodzi o samą tę książkę, to pierwotnie Carrie była opowiadaniem i według mnie to czuć. Nie wiem, czy zauważyliście, jak wspaniale krótkie jest to streszczenie, które zrobiłam. Problem jest taki, że zazwyczaj kiedy streszczam książki i będę chciała wracać do jakichś wątków fabularnych, to to streszczenie trwa co najmniej 20 minut. Tutaj jest to dużo, dużo mniej, bo w tej książce nie dzieje się potwornie dużo, co w związku z tym tak ją wydłuża. Do tego w sumie przejdę za chwilę, bo jeszcze chciałam wspomnieć, że kiedy King wpadł na pomysł tego opowiadania, które zaczyna się od sceny pierwszej menstruacji

To jakoś nie czuł, że może opisać to trafnie nie będąc kobietą i wypierdzielił do śmieci ten pierwszy szkic. Jego żona Tabitha wyjęła ten tekst ze śmieci i zachęciła go do kontynuowania historii, więc ostatecznie to dzięki żonie Kinga i jeszcze jakimś dwóm dziewczynom czy kobietom z jego życia ta książka powstała, bo wiedział, że się jeszcze nimi inspirował kończąc tę historię. I teraz dlaczego ta książka jest taka wyjątkowa i co sprawia, że jednak można było ją wydłużyć do tych dwustu iluś tam stron? Bo wiem, że są wydania Carrie, które mają od 200 do 330 stron, ale duchowo ta książka ma 250 jak dla mnie, więc

Co jeszcze mamy istotnego? Ta opowieść jest opowiadana w związku z tym nie do końca po kolei. Na przykład na kartach powieści mamy scenę, jak narracja trzecioosobowa jest razem z Chris oraz Bilim, wiadro spada, po czym cofamy się, bo mamy fragment powieści jednej z tych dziewczyn, która przetrwała i ona opisuje wydarzenia, które się zaczęły wcześniej, ten moment przed tym, jak spadło wiadro. Po czym upadek wiadra i nie wiemy, co się dzieje bezpośrednio z Billim i Chris, ponieważ ta dziewczyna nic o nich nie wiedziała. Więc trzeba się troszeczkę skupić, ale nie powiem, że to jest bardzo duże wyzwanie, aby skupić się na tej książce, bo jednak jedną z najważniejszych cech Stephena Kinga jako pisarza jest jego przystępność.

Też ta mętność opisów i perspektyw sprawia, że ostatecznie można ją przedstawić naprawdę na wiele różnych sposobów, nawet jeżeli chodzi o jej wygląd, bo wiem, że też wiele osób, jak jestem na jakichś forach dla fanów Stephena Kinga, czy też uwielbiam fora internetowe w ogóle, czy w ogóle fanów Carrie, to chciałoby widzieć w roli Carrie wprost Jakby konwencjonalnie nieatrakcyjną kobietę, ale też powiem, że ta rzecz, która najbardziej brakuje każdej z tych adaptacji, każdej łącznie z pierwszą, jest to to, że Carrie Też przez swój charakter i działania była odpychająca i chociaż absolutnie sobie nie zasłużyła na całą tę przemoc, to też była dzieckiem, dziewczyną później, którą trudno było lubić, bo nie reprezentowała sobą

Carrie z 2026 roku jest to adaptacja, która najbardziej odbiega od materiału źródłowego. Jest to reinterpretacja bym powiedziała w reżyserii Mike'a Flanagana, to znaczy telewizyjnego wizjonera horroru. Jest to twórca Którego bardzo, bardzo lubię za seriale takie jak Midnight Mass, czy też Haunting of the Hill House, czy Haunting of the Bly Manor, czy Upadek Domu Aszerów. Jest także reżyserem filmu Dr. Sleep, to znaczy sequelu do Lśnienia. Stevena Kinga i z tego co wiem będzie się też zabierał za inne adaptacje i projekty w tym Kingowym uniwersum i sama ta adaptacja ma błogosławieństwo autora i nie budzi takiego dużego bulwersu jak to ma miejsce w przypadku purystów książkowych, którzy są zawiedzeni tym, że nie dostali kolejnej readaptacji w tym samym stylu i

Carrie sięga po pomoc matki, to potem stwierdza, że matka jednak bardziej w sumie walczy o własne wartości niż myśli o dobru jej, to znaczy Carrie. I zaczyna używać telekinezy także przeciwko matce i się w ten sposób buntować. I Margaret znajduje oparcie w matkach innych dziewcząt z telekinezą i tutaj możemy rozwinąć wątek, też książkowy, to znaczy kwestię genu TK. Wspominałam to towarzystwo telepatyczno-telekinetyczne, jakieś paranormalne, które wierzy w istnienie telekinezy, a gen TK to ma być ten gen, który pozwala na ekspresję tego typu talentu wśród kobiet. Też mówię telekineza, jednak jest ona połączona w przypadku Carrie i części z tych kobiet także z telepatią, ale w kontekście szerszego uniwersum Stephena Kinga, to te umiejętności można też nazwać lśnieniem, co na pewno znacie właśnie z książki o tym tytule, także z doktora snu, doktora sna.