Żadna "Carrie" nie jest idealna, ale która jest najbliżej? 🪣

Która zaopiekowuje się Carrie, ale nawet kiedy ofiaruje jej pomoc, to ma taki przebłysk myśli, że rozumie dlaczego dziewczyny ją w ten sposób traktują i kiedy policzkuje ją, aby ją otrzeźwić, żeby Carrie w ogóle zaczęła jej słuchać, to nie sprawia jej to bólu, żeby tę dziewczynę uderzyć. I teraz zostawiamy na chwileczkę Carrie i panią Desjardins, żeby zająć się dwiema istotnymi dziewczynami. Wśród tego motłochu, który śmiał się z Carrie mieliśmy dwie istotne dziewczyny. Jedną z nich jest Sue, a drugą z nich jest Chris. Sue po tej sytuacji ma nasilające się wyrzuty sumienia, podczas kiedy Chris uważa, że Carrie sama się prosiła i coraz bardziej uważa, że sama była sobie winna.

Carrie dostaje na tydzień zwolnienie z WF-u, a reszta dziewczyn dostaje za karę, ma siedzieć w kozie, czyli zostać po lekcjach i dodatkowo też tę kozę będzie nadzorować pani od WF-u, więc będzie im kazała robić różne ćwiczenia fizyczne, czego one nie są fankami. I tak Chris coraz bardziej się stawia, w wyniku czego jej kara zostaje wzmocniona i Chris dostaje zakaz pójścia na bal maturalny, czyli homecoming, co jest dla niej Super ważne i w związku z tym zaczyna ze swoim chłopakiem, czyli Billim, planować zemstę na Carrie. Sue z kolei uświadamia sobie, że w sumie dla niej ten bal maturalny nie jest aż taki ważny i żeby załagodzić swoje wyrzuty sumienia, prosi swojego chłopaka Tomiego, aby ten zabrał Carrie ze sobą na bal maturalny, na co Tommy się godzi.

To coraz bardziej ją krytykuje i dowiadujemy się, że poza byciem bardzo religijną jest też przemocowa zarówno fizycznie względem Carrie, jak i także we własnym kierunku. To znaczy robi sobie krzywdę tak, aby sprowokować reakcję u Carrie z nadzieją, że ta się ugnie i da zmanipulować emocjonalnie. Carrie jednak decyduje się pójść na bal, a jej matka zostaje w domu Myśląc, że, ponieważ zobaczyła też moc Carrie, że Carrie zdecydowanie musiała być jakimś diabelskim nasieniem i kimś złym. Wspominałam też zemstę Chris. Razem ze swoim chłopakiem, to znaczy Billim, zdobyli świńską krew, znaczy wiadro świńskiej krwi, które ustawili na belkach pod sufitem w miejscu, gdzie będzie miał miejsce bal, z planem, aby oblać tą krwią Carrie.

Na samym balu Na początku Carrie bawi się z Tomim bardzo dobrze, bo on jest zdeterminowany, aby to był dla niej dobry wieczór, nie przeszkadza mu zadbanie o nią. I kiedy jest głosowanie na króla i królową balu, w pierwszej rundzie mają bezprecedensowy remis, bo Tommy i Carrie będą rywalizować z drugą parą w drugim rzucie głosowania. Zwycięża Carrie i Tommy i kiedy są koronowani, Chris pociąga za sznurek, który uwalnia wiadro, tak że chlust krwi spada na Carrie, pokrywając ją od stóp do głów, tak że wszyscy zwracają uwagę na to, że ma tylko białe oczy, a cała jest czerwona, a samo wiadro z kolei uderza w głowę Tommy'ego, który traci przytomność.

Carrie przez chwilę stoi sparaliżowana, po czym wychodzi z sali, po drodze ktoś jej Podstawia nogę, wszyscy się z niej śmieją, łącznie z tą panią od WF-u, kiedy ona jednak orientuje się co fatalnego się stało, idzie w kierunku Carrie, aby jej jakoś pomóc. Carrie jednak ją za pomocą tej mocy odpycha i opuszcza salę, po czym patrzy przez okno do tej sali i... Zamyka drzwi, za pomocą swojej mocy odkręca zraszacze na suficie, więc podłoga jest pokryta wodą, w związku z tym wokalista zespołu, który trzyma mikrofon jest porażony prądem, jego koszula zaczyna się palić i tak od tej sali cała szkoła staje w płomieniach.

I większość uczniów ginie, bo nie mogą uciec, gdyż Carrie przytrzymuje te drzwi. Część z nich ucieka wyjściem ewakuacyjnym, a Carrie wychodzi ze szkoły i wraca do domu, zeterminowana, aby trafić do mamy. Jej matka jednak Ma dla niej inne plany. Zaostrzyła na nią nóż i na początku oferuje Carrie komfort i aby pomodliły się razem. Kiedy dziewczyna jednak pada w jej ramiona, to matka podnosi nóż i próbuje dźgnąć ją w serce od tyłu, ale ostatecznie, ponieważ Carrie jakoś to zauważa, nóż trafia w jej ramię, a Carrie Zrozumiawszy co się dzieje, za pomocą swojej mocy zatrzymuje serce matki.

Sue wpuszcza ją do swojej głowy, aby udowodnić jej, że chociaż Nie była przyjaciółką Carrie, to nie chciała też się na niej zemścić. I tak, kiedy są ze sobą połączone umysłami, Carrie umiera w jej ramionach, myśląc o własnej matce. I książkę kończy list, który pewna kobieta Amelia Jenkins pisze do swojej siostry o własnej Malutkiej córeczce, która zdaje się mieć również talent, jakim jest telekineza. Nie wiem czy wiecie, ale Carrie jest to debiutancka powieść Stephena Kinga, przynajmniej technicznie.

To znaczy była wydana jako pierwsza w roku 1974, ale przedtem napisał już kilka innych powieści, w tym swoją pierwszą, to znaczy Wielki Marsz czy tam Długi Marsz. Robiłam już odcinek o tym filmie oraz tej książce, więc zachęcam Was do obczajenia go. Podlinkuję go w opisie odcinka, bo Wielki Marsz to jest książka Do której wracam dosyć regularnie, więc też jest dla mnie ważna, ale Carrie, którą jak widzicie bardzo czytałam dokładnie, tak aby nie przegapić żadnego istotnego elementu, ma specjalne miejsce w moim sercu oraz wielkiej Liczby czytelników. Także premiera książki rok 1974 i zaledwie dwa lata później premierę ma ta niezwykła adaptacja z C.C.

Co jeszcze mamy istotnego? Ta opowieść jest opowiadana w związku z tym nie do końca po kolei. Na przykład na kartach powieści mamy scenę, jak narracja trzecioosobowa jest razem z Chris oraz Bilim, wiadro spada, po czym cofamy się, bo mamy fragment powieści jednej z tych dziewczyn, która przetrwała i ona opisuje wydarzenia, które się zaczęły wcześniej, ten moment przed tym, jak spadło wiadro. Po czym upadek wiadra i nie wiemy, co się dzieje bezpośrednio z Billim i Chris, ponieważ ta dziewczyna nic o nich nie wiedziała. Więc trzeba się troszeczkę skupić, ale nie powiem, że to jest bardzo duże wyzwanie, aby skupić się na tej książce, bo jednak jedną z najważniejszych cech Stephena Kinga jako pisarza jest jego przystępność.

I nie będę tego krytykować, bo pierwsze, to jest w książce, a po drugie, no był to jakiś powszechny zabieg wtedy, aby... Jest dlatego wyjaśnienie, nieusprawiedliwienie, w tym sensie, że jakiś taki intensywny bodziec, dlatego też sami, kiedy na przykład mamy jakiś atak paniki czy coś, niektórzy w domu się regulują na przykład wsadzając twarz do miski z lodem czy coś, takie Szoki dla systemu nerwowego mogą wytrząsnąć nas np. z ataku paniki, który wtedy Carrie przeżywała. Nie będę tego sprawiedliwiać, ale tych policzkowań jest dużo więcej. I jest też inne kilka scen, w szczególności cały montaż, gdzie dziewczyny uprawiają sport, który jest taki według mnie raczej male gaze'owy.

W miejscu domu Carrie i wtedy jakaś zakrwawiona ręka ją łapie i Susie wtedy budzi Targana koszmarami i się okazuje, że to złapanie przez krwawą rękę Carrie to był tylko koszmar. To też jest powielone w roku 2013, do czego przejdę kiedy będę omawiała tę część. A postacią, na którą chcę zwrócić uwagę przy tej adaptacji jest Tommy. Który, jak Susan Snell w swojej książce, nazywam się Susan Snell, na stronie Szóstej pisze, dla wielu ludzi, głównie mężczyzn, nie było w tym nic dziwnego, że poprosiłam Tommy'ego, aby zabrał Carrie na wiosenny bal. Dziwiło ich raczej, że Tommy się zgodził, co świadczy o tym, że mężczyźni nie spodziewają się zbyt wiele altruizmu po innych przedstawicielach swojej płci. Tommy zgodził się, ponieważ mnie kochał i dlatego, że ja tego chciałam.

Skąd pani może wiedzieć, że pan ją kochał? Zapyta w tym momencie jakiś sceptyk z galerii. Ponieważ mi to powiedział, proszę pana. I gdyby pan go znał, nie mógłby pan w to wątpić. Jego deklaracja, kocham cię, Pada dosłownie chwileczkę wcześniej na tej samej stronie w książce i ma to miejsce właśnie podczas wymiany, gdzie prosi go, aby poszedł na bal z Carrie i mówi, że Su mówi, że wiele osób twierdzi, że przykro im z powodu Carrie, że jej żałują. Głównie dziewczyny. Śmieszne, nie? Ale założę się, że żadna z nich nie ma pojęcia to, co znaczy być kimś takim jak Carrie White. Znosić to dzień po dniu, przez cały czas. I wcale ich to nie obchodzi. Na co Tommy pyta? A ciebie? Nie wiem. Ale wiem, że ktoś powinien w końcu coś zrobić, coś co się liczy, udowodnić, że żałuje.

Carrie Kiedy Sue do niej dobiega, to wchodzi do jej umysłu i sprawia Sue ból. Sue w głowie prosi, żeby Carrie przestała i Carrie wtedy mówi, że patrz na te podłe żarty, patrz, całe moje życie to jeden wielki podły żart, na co Sue zaprasza Carrie, aby ta spojrzała w nią i Carrie spojrzała. Wrażenie było przerażające. Przeczytam wam ten fragment, żebyście wiedzieli, jak to wygląda, kiedy Carrie wchodzi do czegoś umysłu. Jej umysł i układ nerwowy stały się biblioteką, przez którą ktoś biegł w desperackim pośpiechu, przesuwając palce wzdłuż półek z książkami, wyciągając niektóre z nich, przerzucając niedbale i odstawiając na miejsce, czasami pozwalając im upaść na ziemię, gdzie leżały trzepoczący dzikokartkami.

Zarówno Candice McClure, czyli 2002, jak i Amy Irving, czyli 76, są to osoby o ciemnych włosach i mają nawet podobny rodzaj loków, a także bardzo jasne oczy, więc to była też bardzo silna wizualna inspiracja w tej akurat adaptacji. A jeżeli chodzi o panią Desjardins, to powód, dla którego chcę zwrócić na nią uwagę w tej akurat adaptacji jest jedno zdanie, Czy mój pies da radę wejść do swojego pokrowca? Prawie? Czasami tak ładnie wychodzi jej wejście do domku. Nie wyszło. Nie wyszło.

Ale w tej wypowiedzi też jest taki trochę jad i kiedy myślimy o postaci pani Desjardins, jak wspominałam, kiedy ona policzkuje Carrie, trzeźwiąc ją pod prysznicem, to myśli o tym, że wie dlaczego te dziewczyny tak ją traktują i że sama miałaby ochotę czasami ją potrząsnąć. I też jakoś widzi te negatywne cechy Carrie, ale jest zdeterminowana, aby zachowywać się we właściwy sposób i Chociaż podczas balu się z niej śmieje, to potem uświadamia sobie, co robi i biegnie, aby jej pomóc, po czym Carrie ją odtrąca na bok. Można na tę postać spojrzeć właśnie przez pryzmat tego, jak usilnie walczyła ze swoimi wszystkimi impulsami przez większość książki, tak żeby zawsze być po stronie Carrie i ukarać osoby, które ją źle traktowały.

Alebo z drugiej strony można myśleć o tym, jak starałaś się to robić, ale przez pryzmat tego śmiechu na sali pod koniec jej to nie wyszło. I uważam, że obie opcje są jak najbardziej Ok, bo obie rzeczy były prawdziwe. I starała się, aby zawsze być po stronie Carrie i tak jak wszyscy, czuła do niej wstręt. I tu jeszcze jest ta komponenta tego, do jakiego stopnia była to jej wina w momencie, kiedy Carrie tak bardzo projektowała to wrażenie bycia okropną przez bycie tak źle traktowaną. W szczególności, że akurat panna Desjardins interweniowała. I była sojuszniczką Carrie.

Który wybrano dla Carrie i Margaret w filmie 76 nie jest moim ulubionym. No to ten sposób odgrywania Carrie w roku 2013 uważam, że pozostawia wiele do życzenia. Też oczywiście nie jestem osobą, która się najbardziej będzie kłócić o to, że Carrie musi być bardzo nieatrakcyjna czy brzydka. Natomiast tutaj poczyniono najmniej, aby uczynić z nią Z niej postać jakkolwiek w ogóle odpychającą, bo Chloe Grace Moretz jest bardzo ładna oczywiście, ale też w tym filmie jej nie ubrzydzono wystarczająco. Nie jest też jakaś taka dziwna, specyficzna, antypatyczna tak, żeby zrozumieć dlaczego wszyscy ją tak źle traktują.

Ale to, co już od 2002 roku jest istotne w tych adaptacjach, to nie można pominąć roli Telefonów i nagrywania, bo bardzo ciężko mi sobie wyobrazić sytuację w dzisiejszych czasach, gdzie nawet w przypadku bullyingu w przebieralni nie sięgnięto by po telefon, aby udokumentować tę przemoc, więc fakt, że sięga się po to w tym filmie, co więcej też w tym filmie Kiedy jest ta scena kulminacyjna w trakcie balu maturalnego, to na jakimś ekranie prowizorycznie rozstawionym się puszcza ten materiał nagrany jak Carrie dostaje tego okresu i jak dziewczyny w nią rzucają tymi podpaskami. Po prostu jest to pokazane.

Tak kończy się właśnie film. Nie mam nic więcej do powiedzenia na ten temat. Mogę jeszcze powiedzieć, bo wrócę do Chris w następnej adaptacji. Natomiast tutaj Chris jest też najbardziej okrutna w kontraście do Tych pozostałych wersji uczestniczy w zabijaniu tej świni i kiedy jest konfrontacja Carrie z Chris i Billim w samochodzie. To Chris jeszcze podżega Billego, aby rozjechał Carrie, co nie ma miejsce ani w książce, ani też w 2002, ani w 76, ani też w 2026, więc pamiętuję ekstra okrutną Chris, co też jest dla mnie kompletnie akceptowalne, ale takie okrucieństwo bez Czas pogłębienia jest dosyć banalny i nie mam nic przeciwko, bo nie wszystko musi być zgłębione w filmie, ale to nie jest jedna z tych rzeczy, które tutaj mogę pochwalić czy uważać, że jest to ciekawe.

I Carrie oraz Margaret obie zamknięte w szafie pod schodami, w takiej komórce pod schodami. Nie była to przestrzeń przeze mnie wcześniej wspomniana, ale w każdej z tych adaptacji dotychczas taka przestrzeń jest, a Margaret zamyka tam Carrie, aby ona się modliła za Carrie. Podobnie jak Harry Potter pod schodami, tutaj mieliśmy Carrie pod schodami i ta Margaret Też jest przemocowa. Jej przemocowość jest według mnie bagatelizowana przez wiele osób, które uważają, że przez to, że brak jej tej egzaltacji pokazywanej w szczególności przez Julianne Moore oraz Piper Laurie, ale nawet Patricia Clarkson jako Margaret White w 2002 roku też była taka bardziej

Uczyła w domu i Carrie była właśnie homeschooled i jednak zostaje też zmuszona do posłania Carrie do szkoły, ponieważ była ona kompletnie wyjęta poza ramy różnych testów i uznano, że jest to konieczne, więc prawnie są zobligowane, aby Carrie poszła do szkoły. I dalej, jeśli chodzi o właśnie adaptowanie się Margaret, to też Widać, że jest po prostu perfidną osobą, kiedy nie lubi swojej przełożonej w pracy, chociaż ta stara się utrzymać ją w tej pracy, bo Margaret nie przysparza sobie żadnych zwolenników, wyrażając się tak negatywnie na temat różnych ludzi, po prostu raczej robi sobie wrogów, to ona

Robi całą tę rozrubę, tylko widząc Chris przy tym wiadrze, mocą zdejmuje element sufitu na ziemię i to tym zabija Tomiego, który swoją drogą też interweniuje w pewnym momencie, ale zabija Tomiego i kiedy to widzi, kiedy rozumie co zrobiła, to prosi tę dziewczynę, która towarzyszy jej w duchu, aby przejęła stery i tę całą rozrubę rozpoczyna właśnie Emaline czy Eveline? Emaline, bo tak nazywa się ta dziewczyna, według mnie najmniej przekonujący występ, jeśli chodzi o aktorów w tym serialu i też rzeczywiście moja najmniej ulubiona postać, chociaż nie patrzę na to kompletnie krzywo, bo przez to, że w części tych

To znaczy myśli, uuu, ja tu jestem taka super, będę może jeszcze królową balu, jeszcze uda mi się to wywalczyć i też jestem najbardziej popularną dziewczyną w szkole, a tutaj będę z takim delikwentem, który jest tak bardzo też poniżej mnie. Jest taki tutaj, on też jest taki niebezpieczny, jest dla niej jakieś takie atrakcyjne, to później też widać, że patrzy na siebie negatywnie, Widząc to z kim jest, z jednej strony może w jakiś sposób jej szczerze na nim zależy, ale potem ona zostaje z nim też po to, aby go wykorzystać. I on, zdaje się, też czuje jakąś satysfakcję z tego, że ta dziewczyna teraz jest na jego poziomie, czy też jest wyrzucona ze szkoły w serialu.

Do tego stopnia ta postać była tam istotna. Carrie 2 jest to sequel filmu z 1976 roku, gdzie Amy Irving pojawia się ponownie w roli Sue Snell, tym razem jako nauczycielka, a główną bohaterką jest Rachel. Rachel jest to dziewczyna wychowywana przez swojego chyba wujka i ciotkę, ponieważ jej matka, to znaczy Barbara, jest w szpitalu psychiatrycznym oskarżywszy córkę o bycie opętaną i pod kontrolą szatana. Chodzi oczywiście o moc telekinezy, którą Rachel przejawia.

I to było u mnie bardzo świeże, cała ta sprawa, kiedy oglądałam Carrie 2, bo w liceum tutaj Chłopaki z drużyny futbolowej zbierają punkty i chcą przespać się z jak największą ilością dziewczyn. Różne dziewczyny są różnie punktowane, co więcej też Sięgają po kłamstwa i manipulacje, aby z dziewczynami się przespać. Przedmiotem tutaj dyskusji nie są te typu nadużycia przez przemoc, tylko właśnie przez manipulacje i wykorzystanie.