Odcinek 122: "Sirât"

Nie, tam są sceny bez muzyki w tym filmie. Nie, no jasne, jasne, no jasne, ale jest też dużo scen muzycznych jeszcze, znaczy nie rave'u, tylko po prostu. Którekolwiek zdanie wypowiem, to osłabiasz jego siłę. Tak, nie idzie muzyka przez cały czas, to prawda. To była pierwsza interakcja. I wydaje mi się, że te interakcje są znamienne, że one tworzą jakieś takie wrażenie Fata Morgana, że ten film jest jakąś taką Fata Morganą, która... wysyła myśli ludzi w różne kierunki, potem albo źle ten film pamiętają, albo źle się o nim rozmawia, albo skojarzenia się mnożą. No tak, o skojarzeniach pewnie... Teraz, go! Nie, tylko ja chcę odpowiedzieć tobie na to, co powiedziałeś. Dla mnie to jest film właśnie, który, jeżeli się komuś zaspoileruje, to on... Nie wiem właśnie, czy nie działa tak samo dobrze.

Tak sobie teraz myślę, że w tym sensie to jest trochę jak Eddington, że jakby to się zaczyna w miejscu, które jest konkretne, ale... w toku filmu odjeżdża w jakiś kosmos. I ludzie mogą mieć to za złe, bo ten kontekst polityczny jest niewystarczająco konkretnie nakreślony. Pracuje na takim poziomie ogólników. Ale zarówno w Eddington, jak i tutaj, chociaż tutaj z większym sukcesem. Ta umowność jakby jest celem. Tak, no tak, tak, tak. I pracuje, nie? Tak. Stąd ten efekt Fata Morgany właśnie. No tak, no tak. Ale właśnie tu jest też ten kontekst z pustyni, prawda? I tak się zastanawiałam, czy na jakiejś innej pustyni by to nie lepiej działało. Nie wiem, na przykład... Błędowskiej.