Strzeszkowice w gminie Wodzisław

Zakon takie operacje wykonywał. Natomiast kiedy to się zdarzyło tak, że Skoruszkowice przestały być własnością klasztoru, zmieniły nazwę na Strzeszkowice i już mówimy o tych Strzeszkowicach herbu Gozdawa, no to znów mamy tutaj kolejną zagadkę. W tej niewielkiej miejscowości Na razie nagromadziliśmy tylko mnóstwo znaków zapytania, no ale miejmy nadzieję, że za chwilkę zajmiemy się sprawami materialnymi, gdzie już będzie może troszeczkę lżej i łatwiej mówić o tym, czego możemy dotknąć. Sporo rzeczywiście tych wątpliwości wokół naszych Strzeszkowic i Skoruszkowic się nazbierało. Wiemy o rodzinie Strzeszkowskich, że do połowy XVI stulecia władała miejscowością, no ale później pojawiają się inne rody, między innymi właśnie ród dębińskich.

I wymienił tych trzech z imienia i nazwiska dziedziców. Natomiast dopisał, że folwarki były cztery, czyli być może jeden z nich miał dwa albo nie wymienił długoż kogoś będącego właścicielem czwartego folwarku rycerskiego. No więc mamy tutaj jeszcze Strzeszkowskiego, ale już gdzieś Jastrzębscy się wbijają i przedstawiciele innych rodów. No i potem tak właśnie się zdarzyło, że rodzina Dębińskich Która podjęła taką dużą akcję kolonizacyjną. To była rodzina, którą na to było stać, bo zaliczamy ich domożnych przez całe stulecia. W XVI wieku ta rodzina z inicjatywy Piotra Dębińskiego, a powiedzmy też, jak o herbach mówimy, że posługiwali się herbem Rawicz.

To będzie nam potrzebne, kiedy za chwilę będziemy mówić o tym, co możemy zobaczyć jeszcze w Strzeszkowicach. Więc ci Rawici Dębińscy około 1556-57 roku od kilku Strzeszkowskich, czyli ciągle było tutaj to rozdrobnienie, kupili, czy konkretnie ten Piotr Dębiński, Strzeszkowice. Oczywiście pobliskie miejscowości też ważne były Konary. Konary graniczą od wschodu ze Strzeszkowicami. Kiedyś miały zapewne większe znaczenie, bo mówiono o dobrach Konary. Oczywiście o dobrach Strzeszkowice też, ale te Konary były ważniejsze dla Dębińskich. No i stąd pisał się właśnie Piotr Dębiński z Piotrkowic i z Konar.

Dlatego też chciał te sąsiednie wioski kupować. No i tak rzeczywiście było, że ta rodzina praktycznie do XIX wieku była właścicielami Strzeszkowic, ale nie do końca, ponieważ mamy takie informacje na przykład już wkrótce, w XVI wieku, tu mówimy 1556-57, a w 1587 jeden z Dębińskich Czyli kolejny był Piotr, później jego syn Stanisław, a potem Jan. I ten właśnie Jan sprzedał Strzeszkowice, zresztą również Piskorzowice, kiedyś był osobną wioską, dzisiaj są częścią Strzeszkowic, i właśnie Olbrachcice, część tych Olbrachcic, Andrzejowi Oleśnickiemu, herbu Dębno.

Oleśnicy, no kolejna potężna I Oleśnicki za tę transakcję, za te dwie wioski plus część Olobrachcic zapłacił Dębińskiemu 11 tysięcy złotych. Ale zdaje się, że natychmiast, wkrótce, szybko, z powrotem do Dębińskich, Strzeszkowice wróciły. Czyli uznano, że być może to był jakiś pochopny ruch i właśnie ci Dębińscy praktycznie przez ten najdłuższy czas, jaki znamy, jeśli chodzi o Strzeszkowice, tutaj byli dziedzicami. Żeby już może zamknąć temat właścicieli, to powiedzmy, że w XVIII wieku Domicella z Dębińskich, która wyszła za mąż za Wincentego Linowskiego, właśnie do rodziny Linowskich wprowadziła Strzeszkowice.

A po prawej stronie D. Jeśli popatrzymy na datę 1793, to wtedy właścicielem Strzeszkowic był Piotr Dębiński. Stąd jest PD. Piotr, a więc swojego patrona Piotr na pewno tutaj rozkazał umieścić. Poniżej jest literka S po lewej stronie tego kartusza. A po prawej no niestety nie ma śladu co tutaj mogłoby się znajdować. To S może więc oznaczać z jednej strony Starosta Wełecki, bo taki urząd pełnił Piotr Dębiński, albo też Szambelan. Od Szambelana S i wtedy po drugiej stronie byłoby K. No i herby są niezwykle ważne, bo one też nas naprowadzają na Dębińskich. Dlaczego są ważne?

Są tutaj trzy herby, to trochę dziwne takie w kartuszach herbowych. U góry jest jeden herb, a niżej są dwa. Ten herb u góry jest dość mocno zniszczony, ale widać tutaj wyraźnie niedźwiedzia, który jest skierowany, nie jest przedstawiony w chodzie, tylko jakby stał na tylnych łapach i w związku z tym łeb jest uniesiony do góry. Łebek powiedzmy, no może delikatniej. Natomiast niżej jest herb Rawicz. Dlatego właśnie mówiliśmy, czyli panna na niedźwiedziu. Mówiliśmy o tych Dębińskich, że tym herbem się posługiwali. Niedźwiedź jest tutaj już w chodzie i na nim siedzi dziewica. W klejnocie herb Rawicz ma właśnie niedźwiedzia ustawionego tak pionowo.

Dlatego też prawdopodobnie znalazł się tutaj ten trzeci herb, ten u góry samej, niedźwiedź. On nie ma takiego herbu osobnego. Natomiast co jest po prawej stronie? Po prawej stronie są takie pozostałości herbu, który ewidentnie, jak mu się przyjrzymy, Przedstawia róg myśliwski na dole i potem jest takie kółeczko, do którego są doczepione sznury, czyli na sznurze jest róg królewski, a taki herb to są suche komnaty. Tam powinien być jeszcze krzyż u góry, prawdopodobnie go tutaj nie było, bo nie ma śladu, albo może uległ jakiejś destrukcji. No i teraz, jeśli popatrzymy na powiązania rodzinne, to musimy pamiętać o tym, że Piotr Dębiński miał trzy żony. Jego pierwszą żoną była Marianna Dębińska, też Dębińska, ale herbu nie czuja, z Dębian.

No i księga, ale takich dużych rozmiarów, czyli byłaby to księga reguły, widać tą surę wyraźnie, no i taki bukiet kwiatów, czyli kwiaty świętego Franciszka z Asyżu, takie opowieści z XIII wieku nam znane, dotyczące działalności świętego i jego dwunastu towarzyszy, a imię Franciszek było częste u Dębińskich w tym czasie. Wobec czego prawdopodobnie tutaj 99,999% pewności, że chodzi o św. Franciszka. Mielibyśmy tutaj więc rozszyfrowane te wszystkie zagadki, które dotyczą figury św. Tekli. No i po drugiej stronie miejscowości, w stronę Wodzisławia, wprawdzie ona została przesunięta i tutaj się znajduje teraz w pobliżu przystanku. Kiedyś była w głębi wsi, ale znajduje się Boża Męka, czyli znów taki wielki słup na kolumnie tym razem.