Radoszki w gminie Wilczyce - cz. 2

No i taką sytuację, że nie jest to wszystko takie jasne i proste. Oczywiście muzykolodzy mają cały czas utwór, więc mają nad czym pracować, no ale z historycznego punktu widzenia tych informacji mamy rzeczywiście bardzo mało. Natomiast w przypadku Radoszek rzeczywiście możemy pokusić się o to, żeby spróbować jakoś usytuować tego Mikołaja Gomułkę w tej podsandomierskiej wiosce. Możemy tylko przypuszczać, że Radoszki dzisiejsze i Radoszki z XVI wieku to oczywiście, jeśli mówimy o położeniu poszczególnych domostw, no to nie są to te same miejscowości. Zresztą wspominaliśmy poprzednio o tym, że Radoszki się rozwijały szczególnie na początku XX wieku, kiedy nastąpiło to scalanie

Da się jeszcze coś powiedzieć na temat rodziny Gomułków w Radoszkach, albo rodziny, albo samego Mikołaja Gomułki. Trudno to stwierdzić jednoznacznie, bo nie mamy imienia, a nawet gdyby imię było, no to nie można wykluczyć, że ojciec miał na imię Mikołaj, Syn miał na imię Mikołaj, wnuk miał na imię Mikołaj, to się przecież zdarzało. W niektórych rodzinach to jest taka ścisła, surowa tradycja. No ale mamy właśnie takie wzmianki dotyczące okresu, który wiąże się z tym XVI wiekiem, a on odnosi się do tej sytuacji, o której ostatnio wspominaliśmy, że Sandomierz starał się o to, aby przejąć Radoszki, żeby Radoszki stały się miejską wioską, czyli żeby Sandomierz czerpał dochody.

dotyczące Gomułków w Radoszkach. Te informacje pochodzą z lat 90. XVI wieku, a one wiążą się z taką sytuacją, kiedy Sandomierz, tak jak to określano, z powodów finansowych nie był w stanie utrzymać m.in. tej miejskiej wioski, jaką były Radoszki. I w związku z tym pożyczył od klasztoru Świętego Ducha, czyli od duchaków sandomierskich, tego klasztoru, który znajduje się w pobliżu Bramy Opatowskiej. Pożyczył Sandomierz 1400 złotych pod zastaw Radoszek. Czyli wystawił Radoszki, jeśli nie oddamy zakonowi pieniędzy, no to zakon sobie przejmie Radoszki. I właśnie tak to wyglądało, że przez kilka lat duchacy sandomierscy, oni byli tymi, którzy dysponowali

No bo niestety tego rodzaju konflikty, o których wspominaliśmy, że no nie wiadomo, a czyją własnością są Radoszki albo też Właśnie wypuszczanie wioski dzierżawcom, poddzierżawcom albo jeszcze może kolejnym, to jak wiemy nigdy nie sprzyja temu, że sytuacja jest ustabilizowana i zwykle ci, którzy w hierarchii społecznej stoją najniżej, otrzymują cięgi za to, że ktoś tam nad nimi nie może dojść do porozumienia i oni płacą ostateczną cenę, czyli właśnie ci poddani, ci mieszkańcy Radoszek. Pewno mówiliśmy o tym nieraz, że właśnie ten wspaniały okres w dziejach ziemi sandomierskiej związany z eksportem pszenicy sandomierskiej na pewno ułatwiał funkcjonowanie również tej najniższej warstwy, czyli warstwy chłopskiej, no bo siłą rzeczy nie było tak wielkich obciążeń, skoro był okres dobrobytu finansowego, dobrobytu materialnego.

I tutaj rozpoczyna się interesujący, piękny wąwóz. Wychodzimy już poza Radoszki. Idziemy właśnie drogą w stronę Lenarczyc. Wspaniały, no naprawdę taki typowo sandomierski wąwóz. I on nas doprowadza już na samej górce do figury właśnie takiej latarniowej. Ona jest po lewej stronie. A ma ze sobą związanych kilka niezwykle interesujących spraw. Jest tutaj w tej takiej kapliczce, która u góry latarni się znajduje, czyli arkadkowa taka kapliczka. Z jednej strony zamknięta, a arkady z trzech stron. Jest tutaj figura też Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, ale na pewno ona jest późniejsza. Czyli tu kiedyś znajdowała się zapewne inna figura.