MKwadrat #217 – Barycentrum

Mają dwa swoje warianty i jednym z wariantów jest taki, że ładujemy strzał. Im dłużej przytrzymujemy spust, tym mocniejszy będzie strzał, on w pewnym momencie sam wypala i np. w przypadku pistoletu wtedy nie dość, że strzał jest mocniejszy, to jeszcze jest to strzał przebijający i możemy załatwić kilku wrogów naraz, jeśli dobrze ich ułożymy. I często z tego korzystałem na przykład, że specjalnie tak się układałem, zarządzałem crowd control, robiłem taki, żeby po prostu mi się dobrze ustawili. Po kolei panowie, po kolei, jeden za drugim. Dokładnie. Jak do Railgun'a w Quake'u. Warto inwestować też właśnie w te parametry stabilność, bo jak my celujemy, to nam broń zaczyna latać. A to dopiero w New Game Plus zrobiłem. Serio? No, ja w ogóle grałem bez żadnego wspomagania celowania na padzie, żeby była frajda.

I tak jakby sobie wspomniałem, że w Death Space też nie było uników. W Resident Evil 4 też nie było uników. Ale jednak nie było, ale nasza postać była chyba bardziej jakby żwawa. No właśnie nie, była nawet gorzej żwawa, bo wiesz, tutaj możemy w jakimś tam minimalnym stopniu jeszcze się poruszać podczas celowania, plus mamy pełną swobodę ruchu we wszystkich kierunkach i nie mamy tank control. No tak, można nagle zacząć biec do tyłu. Można nagle zacząć biec do tyłu, dokładnie. W Dead Space'ie na przykład musieliśmy w ogóle odwrócić całą kamerę, żeby biec w przeciwnym kierunku. Tutaj możemy zwrócić się o 180 stopni i zacząć biec i widzieć cały czas wroga, który nas goni.

Ta dwustronność tego konfliktu jest cały czas podkreślana, ale też pokazane jest to, że każda strona jest siebie warta, a do tego z biegiem czasu okazuje się, że właśnie ten konflikt powstał nie bez powodu, te rzeczy nadprzyrodzone też się dzieją nie bez powodu i wszystko się zaczyna układać i to, że Ta gra mi się w ogóle kojarzyła z wieloma tytułami. Jak grałem, to miałem przeróżne skojarzenia, przede wszystkim z klimatem z Control. W Control też było coś takiego, że mieliśmy z jednej strony realistyczny świat, ale był tam ten syk, który się pojawił znikąd, był ten budynek, jakiś tam najstarszy domont się chyba nazywał, który się zmieniał i morfował i nie było na to wytłumaczenia.

A z drugiej strony są te potwory, które już na pierwszych materiałach promocyjnych tak mi wyglądały na takie niepasujące do tego świata zupełnie, ale gra właśnie w świetny sposób to jakby łączy i spasowuje, bo sama gra mówi, no rzeczywiście nie pasują te potwory i wszyscy ludzie mówią, Nie rozumiemy, o co chodzi. Są dziwne, niezrozumiałe. Czym są? Każdy je na inny sposób interpretuje. Jedni się nimi bardziej przyjmują, jedni im przypisują różne boskie właściwości, powstają różne, powiedzmy, kulty i tak dalej. Ludzie się dzielą, a wojskowi na przykład się w ogóle nimi nie przyjmują, bo mają inne rzeczy na głowie i wiedzą, że one są dziwne, ale coś. Więc absurdalny pomysł jest bardzo fajnie w grze ograny sensownie. I to mi się właśnie bardzo z Control skojarzyło, które było bardzo abstrakcyjne, a z drugiej strony bardzo ugruntowane i logiczne.

Grają absolutnie przepięknie, lokacje są świetne, różnorodne, bagna są mokre i zielone, zbomordowane miasto jest płonące i czerwone, są kompleksy jakieś tam badawcze czy coś. Super. Dawno w żadnej grze nie widziałem tylu fajnych, świeżych, ciekawych pomysłów. A dron gada czy nie gada? Dron na szczęście jest niegadający, jest pomagający, ma trochę umiejętności, upgrade'uje się go i tak dalej. Ale jakby ten setting, właśnie najbliżej temu wszystkiemu jest do Control, które też jest grą taką bardzo dziwną i nietypową. Ja pamiętam, że jak zaczynałem grać w Control, to w ogóle nie kumałem tego settingu i dopiero potem się do niego przyzwyczaiłem. I tutaj tak samo, to jest takie... Oryginalne, nietypowe, dziwne, ale też ciekawe.