MKwadrat #207 – Gry dla biedaków

Wróciłem, znaczy zacząłem grać w Dishonored 2 Death of the Outsider, to jest stary, dobry... Nie wspomniałeś jeszcze o rzeczy, którą przyszedłeś. A, South Scream Show, dzięki, to tak. South Scream Show to jest dziwna, to jest, to jest visual novelka, w której nie ma żadnej interaktywności, więc jak Defan ostatnio twierdził, że Lashfall i Photography Sim to nie jest gra, bo coś tam, to niech se zagra w South Scream Show. Będę o tym pamiętał, bo to fajne jest, bo to jednak fajne doświadczenie. Na półtorej godziny. No i przeszedłem przecież w tą grę, na B, co to tam? Badido? Damian? Kacper? Jak się to nazywało? To jest... No wiesz co? Wiem, wiem, wiem. Też nie wiem. Babdi. Babdi. No, byłem blisko. Przeszedłem Babdi, bo mi Kacper zainstalował. Kacper też jest influencerem. Gra na 40 minut, także wiecie. Wielkie osiągnięcie, nie? No. Nie, fajna gierka.

Jest tutaj jakaś mitologia świata, główną bohaterką jest Zoe, która jest międzywymiarową kurierką, która roznosi listy pomiędzy ludźmi, stąd też zna różne postacie. Są jakieś tam postacie, które oczywiście w hubie nam służą do tego, żeby np. u jednego możemy sprawdzić kolekcję przedmiotów odblokowanych, u kapitana możemy sobie polepszyć permanentnie umiejętności. Możemy też wykupić od tych różnych postaci alternatywny tryb specjalny, ale szczerze powiedziawszy nie wiem czy ty próbowałeś, ale ja z tą deskolotką jednak cały czas latam. To nie, to ja wykupiłem wszystkie te umiejętności specjalne, sprawdziłem je. Też wykupiłem, sprawdziłem, ale nie korzystam z nich. A to nie, to ja regularnie. To jest ta od babci, ten jej... Płótno takie.

Dokładnie to. Ale w przypadku tego pierwszego skoczka to po prostu ja często umierałem przez te jego ataki, że to była fala. Nie udało mi się wybić w powietrze, więc fala mnie pochłaniała, wiesz, to nagle... No to ja zginąłem, no to ja właśnie, moja ta gra w hejs to była taka, że doszedłem do tego pierwszego bossa, zabił mnie i potem chyba się nie udało dojść do niego. No to kwestia właśnie tej lotnicy, tego przedmiotu od babci, tej właśnie płachty, która właśnie pozwala jeszcze raz się wznieść, nie wykorzystując tego wybicia. Jeszcze to jest właśnie o tyle super ta płachta, że im bardziej jest większe nachylenie w górę, tym bardziej my ją wszystko zwalniamy podczas tego, podczas wyskoku. A ta płachta pozwala nam, jak wyczujemy, jak wysoko się wybijamy, to możemy wypić się wcześniej, zyskując jeden, wykreślę, perfekt i jeszcze raz dotknąć tej ziemi na samo wyskoczenie, przez co zyskujemy dwa perfekty, przez co nie zwalniamy tak bardzo, a wręcz zyskujemy dodatkowy pęd.

Dobra, to kolejna gierka. Pogadajcie sobie teraz panowie o grze Babdi. Tak, przez Dabę. Tak, Babdi, czyli miasto dystopijne, miasto... Brutalistyczne. Tak, miasto o pięknych i smutnych ludziach, gdzie naszym celem jest ucieknięcie z tego miasta. Skojarzenie z Łodzią jest jak najbardziej zrozumiałe, chociaż gra jest stworzona przez zespół Francuzów, co też szukając znajdźki i sekrety można to wyłapać. Po czym? Bo ja nie wyłapałem. Chociażby... Bagietki. To też, ale przede wszystkim ten Macron w telewizji.

Ogólnie sprawdzać, co robią dane przedmioty, bo zarówno ta dmuchawa, ja na początku nie wiedziałem, że można się nią unosić, tylko była dla mnie useless przedmiotem, który służy tylko do odganiania tych much. A ja o dziwo od razu się kapnąłem, a tych much chyba nie trzeba odganiać, bo one nic nie robią. No to ja je odgoniłem. To był jedyny moment, kiedy faktycznie ten przedmiot mi się przydał. Okej. No, a i jak będziecie to grali, to nie bójcie się spadać. Nie ma obrażeń o odpadku. Tak. No i tutaj był Babdy. Dokładnie. Polecamy, bo krótkie, darmowe. Warto doświadczyć sobie tego. 40 minut właśnie do przejścia takiego, po prostu, aby przejść. 70 minut mi zajęło w sumie z guidem, aby mieć 100% aczików.