MKwadrat #193 – Dusza odcinka

Albo z Parks and Recreations. Ona tam grała? Tak, grała tą radną z tego drugiego miasteczka, co przylegało. A faktycznie, tego lepszego. Tak. Zapomniałem, Jezus Maria. Good Place. No, oglądałem nie tak dawno Parks and Recreations, nie wiem, w ciągu ostatnich dwóch lat i totalnie zapomniałem, że tam grała. No i polski nowy film Napad na Netflixie, też o nim trochę opowiem. Oraz film Kevina Smitha nowy, 430 Movie. Nie wiem, jaki polski tytuł. To tyle ode mnie. Damian, oddaję ci głos. Tak, to teraz ja opowiem. Szaleje na Switchu. Tak, szaleje na Switchu. Teraz zrobiłem sobie krótką przerwę, po prostu pożyczyłem Magdzie Switcha, więc znowu gram na Steam Decku.

Luboszenko dawno go niczym nie widziałem, ponoć zmagał jakieś problemy zdrowotne, więc dobrze, że żyje i gra, więc można obejrzeć. Też mówię, i to jest dość krótki film, nie trwa nie wiadomo ile, więc tak. W ogóle tytuł angielski jest Justice, w ogóle to jest najlepsze. Polski tytuł Napad, a tytuł angielski Justice. Zapomniana miłość się przypomina. Tak, tak jest. A ostatnia rzecz, to jest The 430 Movie, nowy film Clevenia Smitha. To jest film, który dzieje się w 1986 roku. O siedemdziesiątym szóstym? Dzieje się w tym roku, tak. Bo brzmiało trochę jak siedemdziesiąty szóstym do tego świątu. Nie, osiemdziesiąty, osiemdziesiąty. Totalnie 80-sy. I opowiada o tym, jak główny bohater umawia się na randkę w kinie z taką dziewczyną, której się podkochiwał od roku i generalnie ona się zgadza, żeby z nim pójść do kina, ale oczywiście chcą iść na film dla dorosłych, więc po drodze mają kupę różnych dziwnych przygód.

Taka, wiecie, taka pozytywna komedia Kevina Smitha. Wiecie, Kevin Smith potrafi robić bardzo kontrowersyjne filmy, czasami nawet obrzydliwe, z jakimiś dziwnymi żartami na temat przeróżnych, zwłaszcza takich bardzo seksualnych rzeczy. Współżycia z różnymi, w różnym stanie organizmami. Tak, tak, tak. Ale ten film jest taki bardzo family friendly, wiecie? On jest aż tak grzeszny, że aż się dziwię, że Kevin Smith go nakręcił. On jest taki bardzo, taki ciepły, taki trochę wręcz aż Wiesz co, on miał zawał serca i przewartościował swoje życie jakiś czas temu. Postanowił schudnąć i przestać hejtować rzeczy, tak jak on kiedyś robił. On tam, wiesz, często robił jakieś ranty, że nienawidzi tego, nienawidzi tamtego.

Po prostu zdał sobie sprawę, że być może niewiele życia mu zostało i postanowił bardziej skupić się na pozytywnych rzeczach. Wiesz co, dobrze to dodałeś, bo to daje bardzo dobry kontekst do tego filmu, bo ja trochę nie wiedziałem, co się stało z tym Smithem, co się temu Kevinu Smithu stało, no i rzeczywiście... Znaczy, ten film jest taki właśnie ciepły, optymistyczny i jest bardzo fajna chemia między tymi postaciami, ale jakoś zabrakło mi w nim jakieś iskry. Może spodziewałem się po smysie większego pazura. Po prostu fajnie się go ogląda, on jest krótki, to jest film, który trwa niecałe półtorej godziny, godzina dwadzieścia. Naprawdę brakuje mi takich filmów. Pamiętacie, jak kiedyś filmy trwały godzinę dwadzieścia i nie musiały trwać trzy godziny? To właśnie taki film, który wraca do tych czasów.

Jest zabawny, ale jest tam też trochę takich żartów, które są tak totalnie... Takie żarty na zasadzie powiemy coś, co współczesna publika wie, że się nie stanie. Na przykład gość mówi, że Bill Cosby na zawsze będzie kochany przez wszystkich. I my wiemy, haha, Bill Cosby, był ten skandal z nim, że był właścicielem. Albo już nie nakręcą nigdy żadnych Star Warsów. Co, nagle mają zrobić pierwszą, drugą, trzecią część? Albo może zaczną robić jakieś w ogóle poboczne rzeczy o jakimś Boba Fecie? Nie ma szans, nie? Ale to, że to jest tak ewidentnie, wiecie, tak już tak ewidentnie pod publiczkę, tak totalnie po prostu wiemy, do kogo to jest skierowane, że aż po prostu, no, nie wiem, może sobie przesadzili. Ale ogólnie można obejrzeć. Jak ktoś jest fanem Kevin Smitha, to myślę, że się będzie dobrze bawił.

Jeszcze ciekawostka, bo dowiedziałem się tego jak szukałem grafiki, bo ty wstawiłeś znaczek pocztowy pod linkiem. Muzykę do tego filmu stworzył Bear McCreary, czyli twórca muzyki od The God of War'a. Aha, no jakoś tam nie zauważyłem, że ta muzyka jakoś się nie wróciła na mnie, nie wróciła na moją uwagę, ale po prostu ten film, nie wiem jak to powiedzieć, po prostu chciałbym bardzo, żeby ten film mi się bardziej podobał. Obejrzałem go, nie żałuję, ale czegoś w nim mi zabrakło. Nie było tak, że oglądałem go i mówię, wow, to jest świetne, wow, to jest super. Po prostu jest okej, ja lubię Smitha, mam do niego sentyment i jakoś tak widzę, co on chciał zrobić, co on próbował zrobić, chciał zrobić taki ciepły, fajny film i on powinien mi się bardziej podobać, ale z jakiegoś powodu nie jest dla mnie aż tak super, jakbym chciał, żeby był.