MKwadrat #177 – Jak w Metalgiru
W 177 odcinku ponownie mamy kącik “Branżunia to rak”, Defan przedstawia 5 niszowych strategii, którymi być może warto się zaintersować, recenzujemy 3 gry płaskie - Plane Accident, The Surge i Child of Light, a w sekcji VR wspominamy o VRowej grze od twórców Spider-Mana (której nie da się już kupić) i recenzujemy recenzję Marka Cukierka, dotyczacą headsetu VR Apple Vision Pro.
A nie. Lepiej później niż wcale, nie? Będziesz nosił teraz kurtkę z tym? Podobało mi się. Z czym? Z Skorpionem? Nie, ale podobało mi się. Będziesz omawiał drive? No nie wiem, może bym omówił w sumie. Dawaj, pogadajmy, bo ja bardzo Refna lubię, to możemy pogadać. Dobra. No i byłem w sumie ze starym graczem w EC1 w Łodzi, w tym tam Centrum Komiksu i Kultury i było bardzo fajnie, bo nas Bartek Kluska odprowadzał po tym. Załatwił nam w ogóle jeszcze darmowe wejściówki do takiego muzeum kina, na taką wystawę Materia Kina, więc ogólnie było ciekawie. Ale o tym prawdopodobnie nagramy, podejrzewam, że nagramy z Rastarem jakiś ostatni odcinek. Po prostu jest z Bartkiem Kluską, więc nie będę tutaj spoilował.
Jakby ma 13 lat w ogóle. No. Fajnie tego nie czuć. Ja wtedy już się tak jakby, nie chcę powiedzieć zakochałem, ale po prostu od tamtej pory wielbię Refna. Po prostu praktycznie prawie każdy film jego mi mega dobrze siada. I naprawdę strasznie go lubię. W ogóle nie wiem, czy kojarzycie postać tego reżysera. Oglądałem tą kowbojkę z Kopenhagi, ale nie obejrzałem do końca. To też jest od niego. Tego akurat nie oglądałem. Oglądałem Too Young To Die, jeśli chodzi o seriale i to było naprawdę bardzo powolne, bardzo takie artystyczne, ale mimo wszystko bardzo dobre. Too Old To Die Young? Jakoś tak, no. To All Too Dye Young. Okej, to miałem to na myśli.
Ale generalnie ja praktycznie prawie wszystko polecam Refna. On ma taki swój styl, tak jak mówiłeś wcześniej Tarantino. To odpalasz film Refna i wiesz, że to jest on. I takie dwie ciekawostki gamingowe. Refn wystąpił jako Hartman w Death Stranding. To był on. Jako kto? Hartman. To był Refn, tak, bo on tam się zasiąkował z Kojimą. I w ogóle jeszcze tym drugim ziomeczkiem, tym grubym zapomniałem, jak on się nazywał. Del Toro. A jeszcze odnośnie gamingowych ciekawostek, to nie wiem czy pamiętacie, w pierwszym God of Warze była taka bajka o Żabie i Skorpionie, że tam Kratos z tym Arteusem sobie płynęli łódką i on mu tam opowiadał tą historię.
Ten film też mi się wydaje trochę zapoczątkowo taką modę na takie retro, na taką muzę, na taki synthwave, vaporwave i te wszystkie... Tylko to nie jest moda na retro właśnie. Chciałem o tym powiedzieć, że to nie jest moda na retro, to jest synthwave, to jest taki new wave, no nie? Wiecie o co chodzi. To jest wyimaginowana przeszłość. Taki retrofuturyzm. Tak, retrofuturyzm w muzyce. Tak jak retrofuturyzm to jest przyszłość, która nie nadeszła, to jest przeszłość, której nie było, tak? Tak. Na tym polega Synthwave dokładnie. Jeszcze tak, jeśli gadamy o refnie, to na przykład ja bardzo polecam jego film Bronson. Tam jest też bardzo dobra muza. Oraz Neon Demon. Tylko, że ten drugi film, Neon Demon, ma dosyć skrajne opinie.
Mi się mega podoba, ja ten 9 na 10 widzę. Chyba jestem dosyć... tutaj mój edgyboizm wybił na... Na wyżyny, bo widzę, że według krytyków ma 5,5, a według widzów ma 5,4. Także bierzcie poprawkę o tym, co ja mówię. Ale mi się podobał. Mówię, no ja po prostu jestem tak bezkrytycznie, uwielbiam Refna. To jest akurat taka moja wrażliwość. Ja to nazywam kinem środka. Czyli coś powyżej Marvela, poniżej Bergmana. Ja uwielbiam takie filmy. No, ale Drive mi się wydaje, że do tej pory się broni. W ogóle on ma kilka takich kultowych scen, na przykład scena w windzie. Znaczy tak, ja w ogóle myślałem, że ta scena to jest po prostu jakaś halucynacja albo taka, wiecie, żartobliwa.
Ale z czasem się okazuje, że ten typ jest jakiś podejrzany i nie będę tam mówił, co się dalej dzieje w filmie. I to nie jest może jakieś rewelacyjne kino, ale cała ta właśnie stylistyka, taki new retro, muza jest świetna, muza jest doskonała w tym filmie. I on chyba gdzieś lata na jakimś VOD, można go obejrzeć. Także jeśli ci się spodobał Drive, to tak, poza ogólnie twórczością Refna, która jest doskonała moim zdaniem, to tego gesta też możesz sobie obczaić. On jest bardziej taki akcyjniak, I bardziej tak bazuje na nostalgii, tak jak powiedzmy pierwszy sezon Stranger Things. Jest na HBO. O, super. Ma też bardzo wysokie oceny. I ja lubię też tego aktora, Dana Stevensa, więc...
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Defan i Damian przedstawiają swoje ostatnie gry i planowane nagrania.
Defan opisuje grę Severed Steel, którą nie zrecenzował.
Defan recenzuje grę Child of Light, podkreślając jej zalety i problemy.
Defan krytycznie omawia grę Quantum Break, skupiając się na jej gameplay i fabularnej strukturze.
Defan opisuje grę Budget Cuts, podkreślając problemy z jej gameplayem i strukturą.
Defan opisuje grę Doom Eternal, podkreślając jej zalety i problemy z sekcjami platformowymi.
Defan omawia książkę Masters of Doom, podkreślając jej znaczenie dla gry w gry.
Defan omawia grę Immortals of Avium, analizując jej sukcesy i niepowodzenia.
Defan omawia przyszłość platformy Xbox, omawiając plotki o jej zamknięciu.
Defan przedstawia pięć strategii gier, które zasługują na zbadanie.
Podróż do grę Genotype, która ma premierę na PC VR i będzie miała crossbuy z MetaQuest Link.
Rozmowa o grze Budget Cuts Ultimate, jej meczanści i humorze, a także porównanie z poprzednią częścią.
Podróżnicy opowiadają o grze The Guest, w której główny bohater musi się zająć toksycznym ojcem i jego rodziną, a także o drugiej grze, Bracia ze Stali, Iron Claw.
Podróżnicy opowiadają o grach VR, w których główny bohater musi się zająć toksycznym ojcem i jego rodziną.
Podróżnicy podsumowują ankiety i opowiadają o grach, które wygrająły.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.