Strategia marki w nurcie HCD - manifest

Dojrzewał dosyć długo i myślę, że jestem gotowa, żeby go trochę pokazać światu. Wciąż jeszcze jest to rzecz kompletnie nieoszlifowana. Póki co wyjmuję sobie te rzeczy z głowy i się nimi dzielę. Wszelkie uwagi, sugestie, polemiki bardzo wskazane. Zachęcam do tego. Będę więcej niż szczęśliwa. No ale właśnie. W stopce mam napisane, że jestem strategią w nurcie HCD. HCT, czyli Human Centered Design, a więc skoncentrowane na człowieku. Stawiające człowieka w centrum.

A to zakłada, że w ogóle coś takiego jak strategia w nurcie HCD Human Centered Design istnieje. Żeby mówić o strategii w nurcie HCD musimy sobie najpierw zbudować taką siatkę pojęciową, która pomoże nam lepiej się wgryźć w temat i lepiej wyjaśnić moją intencję nazwania tego tak, a nie inaczej. I zacznijmy może od HCD, a więc tego projektowania, które jest skoncentrowane na człowieku i umieszcza człowieka w centrum każdego procesu. I gdybyśmy mieli grzebać bardzo głęboko, to byśmy się gdzieś dokopali do lat czterdziestych, pięćdziesiątych ubiegłego wieku i zobaczylibyśmy jak myślenie o ergonomii, bo wtedy to mówimy o ergonomii, mówilibyśmy.

Była to nauka o interakcji człowiek-komputer. Z angielskiego Human Computer Interaction. Wraz z rozwojem komputerów, wraz z rozwojem komputerów osobistych, zaczęto zwracać uwagę na to, że być może te interfejsy powinny być projektowane coraz bardziej z myślą o użytkownikach. Jeśli one mają być osobiste, to dobrze, żeby ktoś osobiście mógł z nich skorzystać, nie mając z tego doktoratu. W latach osiemdziesiątych HCI zamieniło się więc w UCD . I rok 1988 to taki oficjalny początek tego pojęcia HCD.

Kluczową tutaj postacią jest Donald Norman, który był psychologiem poznawczym i projektantem. On właśnie spopularyzował ideę projektowania skoncentrowanego na człowieku, pisząc taką książkę The Design of Everyday Things. Tam wskazywał, że absolutnie wszystkie produkty powinny być intuicyjne i przyjazne użytkownikowi, a więc trochę już wyszliśmy od technologii, trochę przeszliśmy w coś więcej. Przez lata to pojęcie ewoluowało. W latach 90. zaczęto uwzględniać taki szerszy wpływ na to, jak oddziałują te rozwiązania na ludzi. Między innymi poszerzyło się to pojęcie o kwestii inkluzywności, zrównoważonego rozwoju, odpowiedzialności społecznej.

Marcin Wicha był autorem takiej książki, jak przestałem kochać design. I tam w taki fantastyczny sposób, bardzo prosty, pokazał, jak dobry design, jak myślenie o użytkowniku odmienia nasze życie na co dzień, a my nawet tego nie dostrzegamy. I jako przykład podał opakowania na leki. Kojarzycie te opakowania, które wymagają takiego trochę myślenia? Coś trzeba przycisnąć, żeby móc przekręcić. One są takie, wiecie, dziecio. Odporne trochę te opakowania i to jest właśnie taka kwintesencja dobrego projektowania. My nie oceniamy ludzi, którzy zostawiają leki w miejscu dostępnym dla dzieci, bo to się zdarza.

I to jest właśnie najpiękniejsze w projektowaniu. To myślenie, kto będzie tego używał i jak my możemy pomóc A nie jak możemy, nie wiem, sprawić, że poczuję się gorzej albo poczuję się oceniany. Marcina Wichy już z nami nie ma. Wy możecie przeczytać jego książkę. Mam nadzieję, że nie tylko tę. Wszystkie są absolutnie wspaniałe. Kolejne pojęcie do naszej siatki pojęciowej to jest design thinking. I jeśli chodzi o definicję, to przytoczę definicję autorstwa Tima Brauna. Jest to twórca jednej z najbardziej znanych firm amerykańskich, które zajmują się właśnie design thinking.

To firma IDEO. I Tim Brown mówi tak. Design thinking polega na przekazaniu narzędzi designerów, W ręce osób, które nigdy nie uważały się w żaden sposób powiązane z designem i, co ważne, polega też na zastosowaniu tych narzędzi do zdecydowanie szerszego spektrum problemu. Sama lubię jeszcze inną definicję, zgodnie z którą design thinking to metoda twórczego rozwiązywania problemów, w wyniku czego powstają produkty i usługi, których ludzie potrzebują, które są realne do wdrożenia i po trzecie, które opłacają się biznesowo. I myślę, że spokojnie można powiedzieć, że twórcy Design Thinking wzięli najważniejsze założenia z HCD na tapet.

I stworzyli swój taki bardzo sympatyczny, spójny, pięcioetapowy proces projektowania właśnie metodą Design Thinking. Jakbym miała tak jakoś metaforycznie o tym opowiedzieć, to HCD jest duchem, ideą, A Design Thinking jest taką konkretną metodą, metodyką, która z niej czerpie. A co najważniejsze, jest metodyką, która została wprowadzona na biznesowe salony i zostaje wykorzystana do projektowania produktów, usług, procesów rozwojowych, doświadczeń klienta, innowacji, no bardzo szerokie. HCD mówiło, człowiek i jego potrzeby, ograniczenia i kontekst, w jakim porusza się człowiek, to jest zawsze w centrum.

Projektujemy, uwzględniając powyższe. Design Thinking podkręca piłkę i mówi tak, to wspaniałe, tylko jeszcze dodajmy, że projektantem może być każdy i że myślenie projektanckie świetnie spełnia się w biznesie. Pojęcie trzecie human to human. HCD jest stosowane czasem zamiennie z tym pojęciem human to human i to jest błąd i nie błąd jednocześnie. Ja mam takie po prostu poczucie, że Human to human to jest trochę za mało. W sensie, że HCD jakoś bardziej, moim zdaniem, zapełnia tę lukę rynkową.

Ale zaraz, myślę, to się jakoś okaże. Na pewno pamiętacie ten cytat z Briana Kramera. Brian Kramer powiedział, że nie ma czegoś takiego jak B2B i B2C jest human to human. Czyli w największym skrócie oczywiście chodzi o to, że te tradycyjne podziały między relacjami biznesowymi, czyli business to business i konsumenckimi tracą na znaczeniu w nowoczesnym marketingu i komunikacji. Zamiast tego Kramer proponuje, żeby się skupić na autentycznych, takich ludzkich interakcjach. I niezależnie od tego, czy mówimy o firmach, czy klientach indywidualnych, tam wszędzie są ludzie.

Częściej, przez większą część dnia pracy są zapewne w samochodzie niż przy komputerze. To nie jest rocket science jak dla mnie. To jest właśnie o tym, że Siadamy i zastanawiamy się, jak można zrobić rzeczy lepiej, zamiast przerzucać się winą, a biznesowo stać w miejscu, bo to do tego się przecież sprowadza. I dobra wiadomość jest taka, że tutaj nie trzeba uruchamiać całej procedury design thinking. Wystarczy takie pytanie, takie wyzwanie projektowe. Jak możemy polepszyć kontakt handlowców z firmą i ofertą tak, aby realizować cele firmy, a jednocześnie nie przeciążać handlowców?