Neil Armstrong. Droga do programu Apollo | CZĘŚĆ 1

Podobne wygłaszał już wcześniej, na przykład 25 maja 1961 roku W amerykańskim kongresie. Zdecydował się na nie pod wpływem wielkiego osiągnięcia Związku Radzieckiego i Jurija Gagarina. Spowodowało to skupienie się Amerykanów na jeszcze trudniejszym i bardziej wzniosłym zadaniu. Na wysłaniu człowieka na Księżyc za pomocą programu Apollo. Po tej porażce Kennedy zrozumiał, że nie można już szczędzić środków i czasu. Trzeba było, jak sam powiedział, czym prędzej przyjąć to wyzwanie. Kennedy, który zginął w następnym roku, zapowiedział, że stanie się to jeszcze w tej dekadzie, w latach 60. i udało im się to.

Byliśmy pod wrażeniem odwagi Charlesa Lindberga, który przeleciał nad całym Atlantykiem, lądując w Paryżu. Zapartym tchem obserwowaliśmy nieprawdopodobny wyczyn Jurija Gagarina, który na szczycie rakiety, na chwilę przed lotem, jeszcze nucił sobie rosyjskie przeboje, by niedługo później okrążyć na orbicie całą Ziemię. Ten cios Spowodował wielką mobilizację Amerykanów, która doprowadziła do lądowania na Księżycu, do ich jedynej słusznej odpowiedzi dla Związku Radzieckiego. Biografią Neila Armstronga w dwóch kolejnych odcinkach tego podcastu chcemy zwieńczyć historię podboju nieba i kosmosu, historię niezwykle dla mnie przyjemną do opowiadania i niesamowicie ciekawą.

To już w ogóle. Jednak parę lat później Ameryka otrzymała kolejny cios. Stany Zjednoczone podzieliły się na tych, którzy ucieszyli się z sukcesu człowieka i na tych, którzy poczuli się upokorzeni przez Związek Radziecki. Yuri Gagarin okrążył Ziemię podczas lotu orbitalnego. Został tym samym pierwszym człowiekiem w kosmosie. W Edwards zaczęto prowadzić badania, które jeszcze bardziej miały się przysłużyć lotom w kosmos. Dlatego Armstrong zasiadł za sterami takiej maszyny jak North American X-15. Za pomocą tego samolotu z napędem rakietowym, który wygląda praktycznie jak rakieta, Neil osiągnie 6587 km na godzinę. Jakoś pięciokrotnie pokona prędkość dźwięku.

Pokazuje to, co on wyrabiał w przestworzach. Samolot mógł zbić się nawet na ponad 100 km wysokości. Pilot doświadczalny Joe Walker, przyjaciel Neala, osiągał nawet 107 km wysokości, co można powiedzieć daje nam w praktyce lot kosmiczny, jakby patrzeć przez pryzmat granicy ustanowionej na linii Carmana. Ale działo się to już wyraźnie po locie Gagarina podczas innych misji kosmicznych, więc tak się o tym nie mówi. W każdym razie badania przeprowadzane przez pilotów doświadczalnych, takich jak Armstrong, miały bezpośredni wpływ na misje kosmiczne. Jednak podczas jego wzmożonych prac i dni sukcesów pojawiały się też niestety dni smutku.

Znamy to z historii o Gagarinie. Astronauci byli poddawani wibracjom, przeciążeniom znanej nam z filmów ogromnej wirówce, hałasom i prędkościom. Symulowano im stan nieważkości czy grawitację, jakiej mieli doświadczyć na Księżycu. Musieli również przetrwać najróżniejsze próby pod wodą. Potrzeba było pełnego skupienia i wytrwałości, dlatego że nadszedł czas na projekt Gemini, korzystający z osiągnięć i badań programu Mercury, który jednocześnie był niezbędny do odpalenia programu Apollo. Projekt Gemini był fundamentem dla wyścigu na Księżyc. Symulował etapy kolejnego większego programu. Wracając do naszego bohatera. Spośród wszystkich astronautów, Armstrong wyraźnie się wyróżniał swoją sumiennością i wiedzą inżynieryjną.

Mówię tu o najważniejszym projekcie Apollo, chociaż Armstrong został jeszcze rezerwowym dowódcą podczas misji Gemini 11. Wielu Amerykanów, zwłaszcza z okolic, z których Neil pochodzi, ze stanu Ohio, uważało tak samo jak zespół oceny misji. Przygotowywano dla niego szereg imprez powitalnych. W łapa koneta powitali go jak bohatera narodowego, bo rzeczywiście takim był. Radość Neala była wyraźnie ograniczona. Czuł po tym wszystkim niedosyt. W łapa koneta wyraźnie wyszła na jaw jego kolejna cecha – skromność. Nie był typem showmana, kogoś niezwykle pewnego siebie, jak po jakimś czasie Gagarin czy Cheetof. Armstrong wyraził przed tłumem dumę, że jest częścią tej społeczności, co oczywiście bardzo się wszystkim spodobało.

Choć nie wszystko szło zgodnie z planem, obu mocarstwom do pewnego momentu przy okazji kosmicznego wyścigu nie wydarzyły się tragedie związane ze śmiercią kosmonautów. Śmierć zwierząt? Owszem, i to na samym początku wielokrotnie. Ale do 1967 roku nie zginął żaden człowiek związany z programami kosmicznymi podczas samych misji czy przygotowań do nich. Z problemów wykaraskał się Gagarin. Z problemów wykaraskał się Armstrong, ratując przy okazji Davida Scotta. Ale 1967 rok miał być tym, który pokazał ogromną cenę wyścigu kosmicznego. Był to rok, który pod presją czasu przyniósł też pierwsze ofiary.