Leonardo da Vinci. Po prostu GENIUSZ

Pewien młody, niezwykle ambitny florencki notariusz i księgowy wiódł jak na swój młody wiek, można powiedzieć, życie pełne sukcesów we Włoszech, dzielących się wtedy na wiele miast, państw. To, czym się zajmował, pozwalało mu posiadać nawet włoski tytuł szlachecki. Za swe zasługi i dobre pochodzenie znany był nie tylko we Florencji, ale również chociażby w Pizie. Jego ród cieszył się bardzo dobrą opinią, a z ich usług korzystali chociażby medyceusze, czyli słynny ród przez wiele lat panujący nad Florencją i okolicznymi ziemiami. Piero da Vinci, bo o nim mówimy, Często wracał do swojego rodzinnego niewielkiego miasteczka, Vinci, by odwiedzić swoją rodzinę i nie tylko.

Florencja w tamtych czasach żyła w niesamowity sposób. Kwitł w niej przemysł. Miasto było bardzo rozrywkowe. Co chwilę coś się działo. Było bardzo bogato wszędzie. Było przepięknie architektonicznie. Rzecz jasna widać to po dziś dzień. Tak jak wcześniej usłyszeliśmy w tym odcinku, Włochy w tamtym czasie były podzielone na sporo małych miast i państwewek, a Florencja znajdująca się w obszarze Toskanii Była bez wątpienia jedną z najpiękniejszych i najpotężniejszych miast. Rządził w niej słynny ród obrzydliwie bogatych i dostojnych bankierów, medyceuszy, którzy mieli spory wpływ na bankowość w tamtych czasach.

W Toskanii rządził wtedy książę Kosma I. We Florencji młody Leonardo dalej obserwował otoczenie, często ptactwo, ludzi, piękną architekturę i sztukę. Miał już za sobą pierwsze szkice, rysunki i przemyślenia, w których opisywał otaczający go świat. Któregoś dnia jego ojciec Piero zaszedł do swojego dobrego znajomego i klienta, dając mu kilka rysunków swojego syna. Był to niejaki Andrea del Verrocchio, prowadzący swoją pracownię artystyczną. Verrocchio sam pracował dla Medyceuszy, a uczył go Donatello, więc gdyby Verrocchio zdecydował się przyjąć na przyuczenie do swojej pracowni Leonarda, ten miałby sporą szansę szybko zabłysnąć w świecie, gdyby oczywiście jego prace były świetne.

Ale to też efekty specjalne. Gdy współpracował z panem Andreą, współpracował oczywiście jednocześnie też z rodem Medyceuszy, którzy byli częstymi klientami pracowni Verrocchia. Mieli w zwyczaju bardzo często organizować huczne imprezy, spektakle teatralne, karnawały i tak dalej, i tak dalej. Rud Medyceuszy bardzo cenił sobie usługi młodego artysty z Vinci. Dzięki temu młody Leonardo zakosztował rozrywkowego życia. Projektował stroje, konstruował ruchome platformy, był jednym z głównych reżyserów efektów specjalnych na różnych teatralnych widowiskach słynnego florenckiego rodu. Był wyśmienitym, bardzo dobrze prosperującym scenografem, inżynierem, architektem.

Lubił młodocianych artystów, którym zdarzało się mu pozować. Jednocześnie praktycznie w ogóle nie przykładował uwagi do kobiet, z którymi przecież często miał kontakt. Malował chociażby portrety swoich klientek. Jednak za homoseksualizm w ówczesnej Florencji groziła sroga kara. Zdarzało się, że ledwo co uniknął więzienia za współżycie z męską prostytutką. Tylko dlatego, że w tą seks-aferę był zaangażowany ktoś z rodu Medyceuszy, więc trzeba było szybko zamieść sprawę pod dywan. Wielu z jego środowiska dowiedziało się, że jest gejem i wielu się z tego powodu od niego odwróciło, nie chcąc by ktoś ich z nim spotkał. Sam Leonardo napisał, że w pewnym momencie czuł się samotny z tego powodu.

Nie będę mówił o wszystkich urządzeniach i maszynach wymyślonych przez Leonarda, bo dużo przyjemności daje poznawanie ich samemu. Rud Sforców, rzecz jasna podobnie jak Medyceusze, organizował sporo festynów i przedstawień teatralnych. I znów Leonardo mógł sprawdzać się jako scenograf. Tworzył niesamowity świat pełen symboliki oraz przepiękne rekwizyty, stroje i krajobrazy sceniczne. Podobnie jak we Florencji, tylko jeszcze lepiej. Wielkie, ruchome chmury, lampy, które tworzyły efekt rozgwieżdżonego nieba, iluzje optyczne najróżniejsze, transportowanie aktorów, unoszenie się ptactwa, itd., itd. By to wszystko żyło, projektował w tym celu na przykład samobieżny, nakręcany wózek, zwany pierwszym w historii automobilem, który bez ingerencji człowieka jest w stanie transportować pewne rekwizyty, zaskakując publikę.

Ale biorąc pod uwagę biografię Leonarda, to niewątpliwie najważniejsze, późniejsze dzieło i dla wielu najbardziej znane. Zazdroszczę tym, którzy mogli widzieć je na własne oczy w Louvre w Paryżu. Francesco del Giocondo, urodzony około 1465 roku we Florencji, trudnił się handlem jedwabiem. Z czasem dorobił się dużych pieniędzy. Robił interesy chociażby z medyceuszami. Miał sporo innych kontaktów, które zapewniały mu dobrą reputację i rozpoznawalność na szlachetnych dworach. Portretowa Lisa, urodzona w 1479 roku, prawdopodobnie w budynku na ulicy Via Squazza, znajdującej się w jednym z klaustrofobicznie ciasnych korytarzy Florencji, 14 lat młodsza od swojego Francesco, poślubiła go w momencie problemów finansowych jej rodziny, co pozwoliło te problemy zneutralizować.