Koszmarna stodoła | Podcast kryminalny

Widzieli swoją przyszłość razem. Priorytetem dla nich było jednak najpierw skończenie szkoły. Po liceum każde z nich wybrało inną uczelnię, ale ich znajomość na tym nie ucierpiała. Byli naprawdę dobrze dobrani i świetnie się dogadywali. Josh mieszkał nieco ponad 10 km od domu Siery. Gdy dziewczyna dotarła na miejsce, para spędziła ze sobą kilka godzin i około 18.30 Siera już szykowała się, aby ruszyć w drogę powrotną. Josh zdecydował się jej wówczas towarzyszyć i jechał obok niej na swoim motocyklu. Kiedy o 21.30 matka Siery, kobieta imieniem Sheila, wróciła do mieszkania, to zobaczyła, że światło w sypialni jej córki jest wyłączone.

Trochę ją to zdziwiło, bo była pewna, że Sierra będzie już w domu. Było prawie ciemno. Pomyślała jednak, że przecież są wakacje i może krótka randka Siery z Joshem się przedłużyła. Wróciła więc do swoich zajęć. Po 22 zadzwonił telefon. W słuchawce odezwał się Josh. Chciał potwierdzić, czy Sierra dotarła bezpiecznie do domu, bo trochę się niepokoił. Wysłał jej bowiem kilka wiadomości, lecz nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Próbował też dzwonić, ale połączenia od razu były kierowane na pocztę głosową. Kiedy Sheila dowiedziała się, że Josh ostatni raz widział jej córkę około 19, ogarnął ją strach.

Dziewczyna była bowiem w drodze do domu kilka godzin temu, ale mimo wszystko do domu nie dotarła. Po zakończeniu tej rozmowy także Sheila wielokrotnie próbowała skontaktować się ze swoją córką, lecz bez powodzenia. Była pewna, że gdyby Sierra miała w planach spędzić noc poza domem, to na pewno by ją o tym poinformowała. Dziewczyna też praktycznie zawsze odbierała swój telefon albo po chwili oddzwaniała. Takie nagłe zniknięcie i brak kontaktu był zupełnie nie w jej stylu. Sheila w pierwszej kolejności postanowiła zadzwonić do swoich rodziców, a dziadków Siery. Oni także mieszkali niedaleko.

Niedługo potem na policję zadzwonił pewien mężczyzna. Poinformował śledczych, że w nocy 19 lipca jechał ze swoim synem drogą nr 6 i znalazł wówczas na poboczu kask. Poprosił syna, by ten wrzucił go do ich samochodu i praktycznie o nim zapomniał. Dopiero gdy informacje o zaginięciu Siery pojawiły się w mediach, stwierdził, że może to być ważny w tej sprawie dowód. Na tym kasku także znajdowały się czerwone plamy. Wysłano go więc do analizy. W tamtym momencie priorytetem śledczych stało się znalezienie właściciela tego nakrycia głowy. Josh dostarczył policjantom swój kask.

Jej zdaniem, to Josh znienacka zaczął jechać w jej stronę, co ją przestraszyło i to dlatego wcisnęła pedał gazu. Policjanci przeszukali auto tej kobiety, ale wyglądało na to, że nie ma ona nic wspólnego z zaginięciem Siery. I wszyscy, funkcjonariusze i lokalna społeczność zdawali sobie sprawę z tego, że z każdą mijającą godziną szanse na odnalezienie zaginionej żywej maleją. Wielokrotnie przeszukano okolice, gdzie znaleziono rower Siery. Do pomocy zgłosiło się wielu wolontariuszy. Przeczesywano pola, rozdawano ulotki. Mieszkańcy zorganizowali też czuwanie przy świecach.

Ludzie byli wstrząśnięci. Anonimowi darczyńcy zaoferowali nagrody w wysokości od 25 do nawet 100 tysięcy dolarów w zamian za informacje, które doprowadziłyby do bezpiecznego powrotu do domu Siery. Śledczy wystąpili też o udostępnienie im danych z sieci komórkowej zaginionej, jak również z jej zegarka sportowego, lecz nie wniosło to do sprawy nic nowego. Poszukiwania kontynuowano. Prowadzono je z użyciem dronów, helikopterów i psów tropiących. Posierze wciąż jednak nie było śladu. Śledczy postanowili więc porozmawiać z sąsiadami, a także przyjrzeć się bliżej osobom, które mieszkały w okolicy, a były wcześniej karane.

Wzbudził więc spore podejrzenia policjantów. Mężczyzna był wcześniej karany. W 1990 roku został skazany za porwanie 26-letniej Robin Gardner. Kobieta, co ciekawe, jechała na rowerze, gdy Worley celowo ją potrącił i próbował ją uprowadzić. Robin na szczęście udało się uciec, lecz szczegóły tej sprawy i zniknięcia Siery wydawały się być zatrważająco podobne. Gdy podejrzany nie siedział w więzieniu, chwytał się różnych prac. Od czternastego roku życia sprzedawał też marihuanę. W szkole nie radził sobie najlepiej, jego oceny były znacznie poniżej przeciętnej.

Na różowych figach zabezpieczono ślady krwi. Po przesunięciu kolejnych bel siana funkcjonariusze dostrzegli w pewnym miejscu na podłodze niewielki fragment sklejki. Po jej uniesieniu zobaczyli zakopaną w ziemi zamrażarkę. W środku była ona wyłożona wykładziną dywanową, którą pokrywały czerwone przebarwienia. Unosił się z niej także zapach wybielacza. Śledczy w szopie zabezpieczyli również zaplamiony dmuchany materac oraz kominiarkę, liny, taśmy klejące, opaski zaciskowe, kajdanki i kluczyki do tych kajdanek. Do jednej ze ścian stodoły były też przymocowane łańcuchy. Nigdzie nie było jednak Siery.

Policja kontynuowała zatem poszukiwania, tym razem na terenie działki Worleya, także z użyciem psów tropiących. Badania wkrótce potwierdziły, że DNA zaginionej znajduje się na odkrytym w szopie fragmencie taśmy klejącej oraz nadmuchanym materacu. Policjanci zdobyli zatem dowody na to, że Sierra tam przebywała. W rezultacie Worley został aresztowany. Mężczyzna utrzymywał, że jest niewinny, nie był też skory do współpracy. Twierdził, że nie znał dwudziestolatki i nigdy jej nie spotkał. Tego samego dnia, w którym dokonano aresztowania, czyli 22 lipca, w okolicy drogi hrabstwa nr 7 znaleziono ciało Siery.

Spowodował to właśnie ten plastikowy przedmiot tkwiący w jej ustach. Ten obiekt sprawca wcisnął tam z taką siłą, że złamał dziewczynie ząb. Sierra nie została zgwałcona. Rodzina dziewczyny nie mogła uwierzyć, że za jej zaginięciem stoi ktoś, kto mieszkał tak niedaleko nich. Proces rozpoczął się w marcu 2018 roku. Worley w sądzie był bardzo spokojny i cichy. Siedział ze spuszczoną głową. Zdaniem matki Siery zachowywał się bardziej jak ofiara, jakby to jemu trzeba było współczuć, że znalazł się w takim położeniu. Prokurator podkreślał, że dowody na winę oskarżonego są niepodważalne.

Po pierwsze DNA ofiary na rzeczach znalezionych w jego szopie. Po drugie dane z sieci komórkowej Worleya wskazywały, że 19 lipca przebywał on dwie godziny w miejscu, gdzie odnaleziono rower dziewczyny. Także historia odwiedzanych stron w jego przeglądarce ukazywała, że mężczyzna regularnie przeglądał witryny dla dorosłych. Szukał też fraz związanych z nastolatkami, uwięzieniem, bezradnością i zmuszaniem. W dzień zaginięcia Siery mężczyzna przez większość dnia oglądał filmy przeznaczone dla osób pełnoletnich i potem prawdopodobnie wybrał się na przejażdżkę swoim motocyklem.

Wtedy zobaczył Sierę. Zdaniem oskarżyciela podejrzany postanowił wówczas zaatakować i zepchnął dziewczynę z drogi. Następnie zaczął ją ścigać przez pole kukurydzy i w pewnym momencie uderzył ją w głowę swoim kaskiem, skutkiem czego 20-latka mogła stracić przytomność. Na kasku znaleziono ślady krwi Siery. Znajdowała się ona także na różowych figach zabezpieczonych w szopie Worleya. Oskarżony potem na polu kukurydzy czekał aż się ściemni, żeby móc przetransportować ofiarę na teren swojej posiadłości. W tym czasie zadzwonił do swojego brata. Oznajmił mu, że zepsuł mu się motor i jest w trakcie jego naprawy.

Spełniał on rolę Knebla, do zabawki był bowiem przywiązany sznurek, który oplatał głowę dziewczyny. Obiekt ten zablokował jej drogi oddechowe i odciął dopływ tlenu. Patolog była zdania, że obrażenia głowy Siery mogły powstać na skutek uderzenia kaskiem. Ponadto, skarżyciel wskazał, że kluczyk do kajdanek zabezpieczony w domu Worleya pasował do kajdanek znajdujących się na nadgarstkach Siery. Co więcej, jeden ze świadków, który zgłosił się na policję na początkowym etapie śledztwa, widział 19 lipca na drodze nr 6 przemieszczający się z dużą prędkością samochód. Zapisał nawet jego numery rejestracyjne.

Jego przemówienie trwało aż 45 minut. Mężczyzna zwrócił się bezpośrednio do rodziców Siery. Oznajmił, że on i jego rodzina są poruszeni odejściem dziewczyny. Twierdził też, że ktoś wykorzystał fakt, że tamtego dnia naprawiał swój motor na polu kukurydzy i zabił Sierę w jego domu. Zwrócił uwagę na to, że jego DNA nie zostało znalezione pod paznokciami ofiary. Powiedział również, i tu cytuję, Bliscy Sierra po tych słowach opuścili salę sądową.

Bliscy Sierra założyli fundację, która zajmuje się organizacją kursów samoobrony dla lokalnej społeczności oraz zwiększeniem świadomości w zakresie bezpieczeństwa. Rodzice dziewczyny pozwali też Worleya w ramach postępowania cywilnego, żądając przeniesienia na nich własności jego domu i całej działki. Mężczyzna starał się temu zapobiec poprzez transfer swoich praw na fundusz, gdzie ustanowił się jedynym zarządcą. Rodzice Siery wygrali jednak tę sprawę, a później w pierwszej kolejności zdecydowali się zburzyć szopę, w której ich córka była przetrzymywana. Bliscy dziewczyny walczyli również o wprowadzenie zmian w prawie.