Długa droga w dół | Podcast kryminalny

Zapraszam do wysłuchania. Przenosimy się na zachód Australii. Na obrzeżach miasta Perth w południowej części znajduje się Parmelia. W typowej dzielnicy mieszkalnej na jednej ze ślepych uliczek żył 67-letni emeryt Ernest Albert Fisher, na którego wszyscy mówili po prostu Ernie. Mieszkał z czworgiem swoich dzieci, dwoma synami Joshua i Matthew. Joshua miał 26 lat i był studentem informatyki, a Matthew miał 23 lata i zajmował się naprawą olinowania na jednostkach pływających. Oraz z dwiema córkami, 19-letnią studentką projektowania ubioru Haną oraz 16-latką Sylwią, która uczęszczała do liceum.

Za to jego siostry i brat Hanna, Joshua i Sylwia odsunęli się na bok, zamknęli się w sobie i byli przygnębieni i osowiali. Wolny czas spędzali głównie w domu. Od zawsze byli też typowymi introwertykami, nie mieli wielu znajomych. Joshua spędzał czas głównie przed komputerem, a Hannah była bardzo nieśmiała i cicha. Wolała czytać książki i się uczyć, niż spędzać czas w towarzystwie innych osób. Matthew natomiast był ich zupełnym przeciwieństwem. Nie chciał zamykać się na świat. Miał plany i marzenia. Na przykład chciał wybrać się w podróż po Europie. Miał także szerokie grono znajomych.

Postanowił więc, że najwyższa pora porozmawiać z synem i córką, z Joshuą i Haną. Wyjaśnił im, co się stało i jakimś sposobem przekonał ich, aby posprzątali miejsce zbrodni i wszelkie ślady i pochowali brata w ogrodzie, podczas gdy on sam wyszedł z domu. Gdy się szykował, dodał jeszcze, żeby zakopali go głęboko. Jak sam przyznał podczas przesłuchania, idąc na mecz nie miał na celu stworzenia sobie alibi, po prostu dla niego piłka nożna była priorytetem i za nic nie chciał przegapić tego meczu. Swoją drogą bardzo specyficzna hierarchia życiowych priorytetów. Gdy Ernie wrócił wieczorem do mieszkania, jego starszy syn potwierdził, że zadanie zostało wykonane i Matthew jest już zakopany.

Później okazało się także, że Ernie próbował nawet sprzedać samochód syna, którego sam zabił, bo chciał zyskać finansowo na tym, że mężczyzna już nie będzie go potrzebował. Na przesłuchanie wezwano również siostrę i brata Matthew, Hannę i Joshua. Przyznali, że wyczyścili miejsce zbrodni. Najpierw wyszorowali dywan, na którym znajdowały się ślady krwi oraz przetarli plamy na ścianach wybielaczem. Potem przedmioty, z których ciężko było usunąć krew, zakopali w ogródku, aby pozbyć się jakichkolwiek dowodów. Joshua następnie dalej pogłębiał dół, który ojciec zaczął kopać przed swoim wyjściem.

Mimo, że zarówno ona jak i jej brat Joshua także byli w domu, to nie byli świadkami ataku na ich brata. Hannah weszła do pokoju praktycznie zaraz po nim i zobaczyła wówczas, że Matthew leży bez ruchu na podłodze. Potem Joshua wyprowadził ją z pokoju. Hannah zasugerowała mężczyznom, aby zadzwonili na policję, ale Ernie odmówił. Stwierdził, że to wpędziłoby ich rodzinę w kłopoty. Hannah czuła się winna, lecz przyznała, że pomogła swojemu ojcu. Na pytanie dlaczego to zrobiła, odparła, że nie chciała odwrócić się plecami do swojej rodziny i donieść na własnego ojca na policję. Czuła, że praktycznie nie ma wyboru.

A później było już tylko gorzej. Niemniej jednak Hannah wyznała, że Matthew ją przerażał. Że zawsze był bez grosza przy duszy i wiecznie wydawał się niezadowolony i zły. Twierdziła też, że brat bił ją, gdy byli młodsi i że raz powiedział jej nawet, że zrujnowała mu życie. Joshua natomiast w trakcie przesłuchania płakał i był rozemocjonowany. Sam siebie nazwał tchórzem i słabym psychicznie człowiekiem. Gdy tego feralnego dnia wbiegł do pokoju za siostrą, zobaczył zmęczonego i potarganego ojca, który trzymał w rękach noże. Kiedy już wyprowadził Hannę z pokoju, zapytał Erniego co dalej, a ten odpowiedział mu, że muszą zakopać Matthew w ogrodzie.

Joshua twierdził, że jego brat znęcał się nad ich ojcem, ale żałuje, że pomógł zatuszować tę zbrodnię. Podobnie jak siostra przyznał, że wydawało mu się wtedy, że to jego jedyna opcja. Nie chciał, aby ich rodzina już do końca się rozpadła. Hannah i Joshua ostatecznie zostali oskarżeni o współudział. W połowie 2018 roku rozpoczął się proces. Strona obrony stała na stanowisku, że Ernie działał w ramach obrony koniecznej i miał na celu bezpieczeństwo swoje i swoich dzieci. Hannah i Joshua choć potwierdzili, że pomogli ojcu w pozbyciu się dowodów oraz ciała, to nie przyznali się do winy jeśli chodzi o zarzut współudziału.

Wyznał Patricia, że kupił noże, którymi zaatakował Matthew właśnie w tym celu, aby się go pozbyć, jak nadejdzie odpowiedni moment. Gdy kobieta zasugerowała, że na pewno istniały jakieś inne rozwiązania, to Ernie odpowiedział, że nic by nie zadziałało i że musiał zabić Matthew. Prokurator podkreślił, że odebranie komuś życia w samoobronie powinno być ostatecznym rozwiązaniem, a w tej sprawie było w zasadzie pierwszym i jedynym, jakie przyszło Erniemu do głowy. Poprosił także, aby ławnicy odłożyli na bok współczucie i empatię i skupili się przede wszystkim na faktach. Hannah i Joshua bowiem dobrowolnie pomogli swojemu ojcu w zacieraniu śladów, choć mieli wybór.

Ostatecznie Ernest Albert Fisher został uznany za winnego morderstwa pierwszego stopnia i skazany na dożywocie z możliwością ubiegania się o warunkowe przedterminowe zwolnienie nie wcześniej niż po 18 latach. Hannah i Joshua również zostali uznani za winnych. Joshua został skazany na 4 lata więzienia, z możliwością warunkowego zwolnienia po dwóch, a Hannah na 3 lata i 8 miesięcy, z możliwością warunkowego zwolnienia po 22 miesiącach. Obecnie oboje są już od dawna na wolności. Ernest przez całą rozprawę nie okazał żadnych oznak wyrzutów sumienia i praktycznie żadnych emocji.

Sędzia w mowie końcowej zakwestionował tak szumnie podkreślane przez Ernesta działanie w obronie swoich dzieci. Podkreślił, że mężczyzna zostawił Hannę i Joshua, aby zatuszowali popełnioną przez niego zbrodnię, nie myśląc wtedy o tym, jakie skutki na ich psychice może to odcisnąć, nie myśląc o grożącej im za to potencjalnie karze więzienia. Priorytetem, jak sam zresztą mówił, czym okazał kompletny brak szacunku w stosunku do wszystkich swoich dzieci, był dla niego mecz, a nie ich dobro. Sędzia dodał na koniec, że Ernest nie działał w strachu, lecz w nienawiści, frustracji i gniewie. Matthew został pochowany obok swojej matki.