Jak odnaleźć cel swojej pracy, czyli o budowaniu dobrych relacji

Ania i Jacek prowadzili dobre, zwykłe życie, takie jak większość rodzin w Polsce. Każdy z nich wychodził na 8 godzin do pracy, po powrocie zajmowali się dzieckiem, spędzali ze sobą wieczory, jednocześnie dzieląc między siebie obowiązki domowe. Po wybuchu pandemii wszyscy zostali zamknięci w domu. W domu, w którym musieli spędzać ze sobą 24 godziny na dobę. Co się okazało? Na wierzch wyszły zupełnie inne wartości, które każdemu z nich przyświecają, inne wzorce spędzania wolnego czasu wyniesione z domu, no i jak się okazuje, różne pomysły na wychowywanie dziecka. Jacek odkrył także, że fajnie jest być ojcem, fajnie jest spędzać czas ze swoim dzieckiem, więc poświęcał mu coraz więcej uwagi, coraz bardziej budując z nim dobrą relację.

Jeśli myślisz, że to jest historia z pozytywnym zakończeniem, to niestety muszę cię rozczarować. To wszystko sprawiło, że w bardzo krótkim czasie rodzina totalnie oddaliła się od siebie, a Jacek ostatecznie stwierdził, że przy tak fajnej relacji z dzieckiem, żona nie jest mu już do niczego potrzebna. Powiedzmy wprost, każdy miewa trudne momenty. Co robić, żeby sobie z nimi poradzić? Let's talk about wellbeing. To podcast Capgemini Polska, a ja się nazywam Katarzyna Smuda. Pandemia w marcu 2020 roku wymusiła na wielu organizacjach wprowadzenie pracy zdalnej.

Model, który przed pandemią niektóre firmy dopiero testowały, został przez konieczność izolacji zaadoptowany w całości i natychmiastowo. Przez pierwszych kilka miesięcy pandemii zostaliśmy odcięci od życia społecznego, od relacji zawodowych, no i też pozazawodowych. W kolejnych miesiącach obostrzenia były coraz mniejsze. Mogliśmy już chodzić do kina czy restauracji. Finalnie zniknęły nawet maseczki. Teraz można powiedzieć, że życie wróciło do normy. De facto możemy korzystać ze wszystkiego w takim samym zakresie jak przed pandemią. Ale czy na pewno wszystko jest takie samo? W ostatnim odcinku pierwszego sezonu podcastu razem z naszą ekspertką Ewą Kosowską-Korniak, mediatorką i trenerką kompetencji psychospołecznych przyjrzymy się obszarowi relacji w życiu prywatnym i zawodowym w postpandemicznym świecie.

Wtedy te uczucia mogą się pojawić ze zdwojoną siłą, mogą nam pokazać, tu jestem, zauważ mnie. I właśnie chodzi o to, żeby to uczucie zauważyć. Ewa poruszyła tutaj temat mindfulnessu, który wraca do nas niemal w każdej rozmowie w tym sezonie, a któremu poświęciliśmy cały odcinek nr 3. Być ze sobą tu i teraz? Czy mindfulness może być lekarstwem na dzisiejsze czasy? Do którego przesłuchania serdecznie Cię zapraszam. Wracając do rozmowy. Poczucie osamotnienia, o którym mówiła Ewa, jest jednym z najdotkliwszych problemów współczesnego świata. Statystyki pokazują, że okres pandemii zwiększył w nas jako społeczeństwie poczucie osamotnienia z poziomu 12 do poziomu 25%.

Ale żeby nie pokazywać tylko tej złej strony medalu, w niektórych domach izolacja wpłynęła pozytywnie na relacje, choć to nie był spacerek po parku. Mam takie odczucie, że niektóre pary, które do mnie przychodzą, po pandemii wzmocniły swoje więzi, ale zawsze było to poprzedzone pewnym krótkotwarym kryzysem. Czyli pandemia spowodowała jednak pewien kryzys, bo to była tak nowa sytuacja, Tak trudno się było odnaleźć w tej sytuacji, że jak to w kryzysie, to jest taka sytuacja, kiedy normalne metody nie działają. Wszystko, co znamy do tej pory, co nam służyło, co nam pomagało, przestaje działać. Więc wtedy był taki moment zagubienia, ale też właśnie ten czas spędzony z rodziną, no pokazał też wartości, pokazał siłę uczucia, pokazał, że potrzebujemy tej bliskości albo, że w tej przestrzeni po prostu czujemy się dobrze z tą drugą osobą, więc było co nakrawiać.

Niemal trzy lata po wybuchu pandemii coraz więcej firm zaczyna zachęcać swoich pracowników do powrotu do biur. Nie jest tajemnicą, że odzewem na takie zaproszenia bardzo często jest tak silny opór, że nawet nie ma przestrzeni do tego, aby wejść w jakąkolwiek merytoryczną dyskusję. I szczerze mówiąc jestem w stanie to zrozumieć, bo gdy sama myślę o pracy biurowej sprzed pandemii, to oczami wyobraźni widzę bycie w biurze 5 dni w tygodniu od 8 do 16, raczej z zegarkiem w ręku i według sztywnych biurowych rygorów. Prawda jest taka, że zupełnie nie o to chodzi. Chcielibyśmy, żeby pracownicy zaczęli przychodzić do biura na przykład dwa dni w tygodniu, a nie pięć. I nie po to, żeby siedzieli przy biurku przy komputerze osiem godzin, ale po to, aby odbudowywać te spłycone przez pracę zdalną relacje.