RP516: Persja

Mury były naprawdę potężne i wysokie. Przez miasto przepływała rzeka Eufrat. Dlatego w murach były otwory, żeby rzeka mogła przepłynąć, ale oczywiście te otwory były zabezpieczone kratami. Jeśli przeniesiemy się teraz myślami do tego starożytnego Bliskiego Wschodu, to miastem Babilon od 17 lat rządził król Nabłonit. Tak jak mówiłem, Babilon w tamtym czasie to było imperium, wielka, potężna firma, można powiedzieć, ale król Nabłonit

Iraku, Syrii, Libanu, Izraela, Jordanii, a nawet części Arabii Saudyjskiej. Zatem król Nabłonit przestał się trochę interesować tym, co działo się w mieście Babilon i przez 10 lat siedział sobie w swojej luksusowej oazie daleko od miasta. Jadł daktyle, pewnie popijał jakimś winem, jakimś alkoholem. I zupełnie zapomniał o ludziach. Przestał organizować im święta.

Widocznie doszły go słuchy, że Nabonid nie jest zbyt silnym królem. I rozpoczęła się wojna, krótko mówiąc. Ta wojna odcięła szlaki handlowe, a to spowodowało drożyzdę i głód w Babilonie. Podobno ludzie w Babilonie kładli się spać z kamieniem w żołądku, żeby nie czuć głodu. Nie wiem, czy to prawda. Chyba nie połykali kamienia. Może to taka przenośnia, jeśli ktoś ma jakby kamień w żołądku, to znaczy, że jest niezwykle głodny, prawda?

Król Babilonu był tak pewny swoich murów, że zlekceważył ruchy wojska Cyrusa. Widocznie. Myślał, że rzeka Eufrat jest naturalną barierą, której po prostu nie da się wyłączyć, nie da się zastopować, nie da się pominąć. Co ciekawe, zamiast być czujnym, Baltazar, syn Nabonida, rozkazał zorganizować ucztę dla tysiąca osób. Dlatego tej nocy żołnierze babilońscy byli, po prostu rozmawiali, byli pijani albo spali. Nie wiem, byli po uczcie. Rozumiecie?

I informacja o tym, że Persowie są już w centrum miasta. Wielpolish.pl Pamiętacie, oni nienawidzili króla Nabonida za jego reformy religijne, dlatego chętnie chcieli się go pozbyć.

Co to za Bóg Marduk? Marduk to był najważniejszy Bóg, który opiekował się miastem Babilon. Cały w tym problem. Pamiętacie, dziesięcioletnia nieobecność króla Babilonii Nabonida doprowadziła do paraliżu państwa, bo nie mogły odbyć się kluczowe uroczystości właśnie na cześć Boga Marduka. A to wywołało cały problem, całą tą traumę społeczną no i ruinę handlu. I w tym momencie pojawił się Cyrus. Wszystko naprawił, zupełnie bez walki i...

Pamiętacie, niektórym tak się spodobało, że postanowili tutaj zostać i wcale nie wrócili do Judei. Pewnie jesteście ciekawi, co się stało z dawnym królem Babilonu Nabonidem. Myślicie pewnie, że Cyrus kazał go zabić. Tego spodziewał się Nabonid i dlatego uciekł. Uciekł jednak nieskutecznie. Persowie go złapali, pojmali go, ale Cyrus rozkazał go nie zabijać, na bo nic został zesłany do innej prowincji, gdzie żył zupełnie na wolności i zmarł tam śmiercią naturalną.

Okej? Mój poprzednik to była totalna pomyłka, ale poczekajcie, ja zaraz wszystko naprawię. Tekst zaczyna się od narzekania na poprzedniego króla Nabonida. Cyrus mówi wprost. Ten gość był tyranem, męczył ludzi ciężką pracą. I co gorsze, obraził bogów, zaniedbując ich świątynię. Krótko mówiąc, dlatego w Babilonie panował chaos i smutek. Dalej Cyrus twierdzi, że główny bóg Babilonu, Marduk, rozejrzał się po świecie i popatrzył i stwierdził, że potrzebuje kogoś porządnego do zarządzania Babilonem.

Cyrus ogłasza, że jego wojsko ma zakaz plądrowania, zakaz Napadania na cywilów, straszenia ich. Obiecuje, że przyniesie ulgę zmęczonym mieszkańcom i zdejmie z nich podatki, które nałożył poprzedni król oczywiście. Ludzie ze szczęścia mieliby podobno całować stopy. Cyrus pozwolił wszystkim ludom, które były w niewoli w Babilonie wrócić do swoich ojczyzn. Oddał im też posągi ich bogów, które wcześniej ukradł Nabłonit. Powiedział coś w stylu wracajcie do domów i zabierajcie swoich bogów, budujcie sobie swoje świątynie i żyjcie, żyjcie po swojemu w pokoju.

Tam liczą się tylko politycy. W tej walce, moi drodzy, często zapomina się o tym, co głosił cylinder Cyrusa. Zapomina się o godności człowieka, o spokoju zwykłych rodzin. Dzisiejsi liderzy często zachowują się jak nabłonit. Są odcięci od rzeczywistości, zamknięci w swoich gabinetach, przesuwają pionki na mapie. Nie myślą o milionach ludzi, takich jak my. Ludzie, którzy chcą pokoju, którzy chcą się uczyć, kochać i żyć po swojemu, nie liczą się zupełnie. O nich się nie myśli.