ks. Piotr Pawlukiewicz - Homila św. Anna
ks. Piotr Pawlukiewicz - Homila św. Anna
Nikt mnie nie prosi. Siedzę sama w domu. Na imieniny ktoś zadzwonił grzecznościowo. I nikt mnie nie pytał, czy ja chcę żyć. I nikt mnie nie zapytał, czy ja chcę taką być. Tylko mi kiedyś w dzieciństwie włożono ten gard na głowę i tak i tak. Ta kobieta miała wielu lekarzy. Wielu ludzi na tą swoją chorobę szukała lekarzy. Na przykład taki lekarz, że będę miała same piątki. Jest dziewczyna samotna, odseparowana, niewierząca w siebie, ale za to pójdę w lekarstwo. Będę miała świadectwo z biało-czerwonym patnikiem. I świadectwo miała. I co? I nic jeszcze gorzej potem. To potem seks. Poznaje chłopaka, po prostu odlatuje od Pana Boga w drugą stronę. No oczywiście kończy się to kolejnym zranieniem czy z jakiegoś pseudo-gentlemana.
Ja wszystko wiem o sobie. Ja wszystkie testy mogę rozwiązać psychologiczne na mój temat. I co? I nic. I krwotok trwa. I przeklęta jestem. I dotykać mi się nikogo nie wolno, ani niczego nie wolno. I tak Chrystus, i tak Bóg doprowadził tę kobietę do rozpaczy, że ona chce po prostu popełnić w pewnym sensie samobójstwo. Bo kochani, jej się nie wolno nikogo dotykać. Jak ona by się dotykała ludzi, to wyrzucą ją zupełnie poza społeczeństwo. Na pustynię ją wyrzucą. A ona decyduje się wejść w tłum i dotknąć się Jezusa. To jest szaleństwo. Ona jest doprowadzona do rozpaczy. Ona mówi sobie po prostu nam już wszystko mam w nosie.
Już mnie nic nie obchodzi, już mi na niczym nie wejdę w tłum, niech mnie zlinczują, niech mnie pobiją, niech mnie wyrzucą na jak szmatę. Trudno. Jestem zdesperowana. Drodzy Państwo, w życiu duchowym człowieka Bóg musi nas nieraz doprowadzić do zdesperowanej sytuacji, bo dopóki my mamy jeden, nie procent, Dopóki my mamy jeden promil nadziei, że sami coś zrobimy, to my będziemy próbować jak sami. Jak powiedział ojciec Ziłek, jezuita z Krakowa, człowiek dopóki może w swoim życiu, to kombinuje jak koń pod górę. Ale se poradzę sam. Ja se poradzę sam. I Pan Bóg mówi, poradzisz se sam? No to zobacz, że ty nie poradzisz. Wielu ludzi nie doszło jeszcze do tego momentu zdesperowania.
Jezus nie widział, że ta kobieta z tyłu do Niego podchodzi, bo Jezus był normalnym człowiekiem i oczy miał z przodu. Ale Syn Boży i Bóg Wszechmogący doskonale tę kobietę widział od początku całego jej planu i pomysłu, od urodzenia ją widział. I to, że ona się Jezusa dotknęła, że poszła w ten dół, to był jej akt wiary. Ona uwierzyła, że dotknięcie Chrystusa może ją uzdrowić, że ten krwotok ustanie od dotknięcia. I Bóg niejako powiedział, ile wierzysz, tyle dostaniesz. Kochani, bo jest taka zasada, na ile uwierzysz, tyle dostaniesz. Ja Państwu kiedyś opowiadałem historię siostry zakonnej, Co jako wotum błagalne położyła św. Józefowi kartofelek pół zgniły, pół zdrowy i siostry następnego dnia dostały furmankę kartofli pół zgniłych, pół zdrowych.
To było w czasie okupacji w Zakopaniu. Ile wierzysz, tyle dostaniesz. Ona uwierzyła. Jak się dotknę, to mi krwotok ustąpił. Bóg to widział, Bóg się na to zgodził. Jezus, oczywiście jako Syn Boży, też ją cały czas widział z tyłu, bo widzi serca wszystkich ludzi, ale jako człowiek odwrócił się, bo chciał ją zobaczyć. Jeszcze raz zapamiętajcie, w co uwierzysz, tyle dostaniesz. Jeśli uwierzysz, że przyjście w niedzielę do kościoła da ci trochę radości, to trochę radości dostaniesz. Jeśli uwierzysz, że spowiedź cię troszkę uspokoi, to cię troszkę uspokoi. Jaka wiara, taki dar, dar Pana Boga. I teraz czy sprawa jest załatwiona, bo w zasadzie wydawać by się mogło, no trochę uwierzyła, dotknęła się Jezusa, krwotok ustał, to teraz na pewno miała zaplanowane, że wtedy będzie zwiewać, żeby jej nikt nie poznał, a potem radość, radość, szczęście, krwawienie ustało.
A Jezus się odwraca i mówi, kto się mnie dotknął? Panie Jezu, no już ona uwierzyła, uzdrowiona, po co tu coś kombinować? A tu jeszcze była cała sprawa, cała sprawa się w tym momencie dopiero zaczyna, kochani. Jezus pyta się, kto się mnie dotknął. Apostołowie są zdziwieni. I Państwo byście zdziwieni, gdybym teraz zapytał, proszę Państwa, kto z Was jest na mszy świętej u św. Anny o 15? Bo patrzylibyście na mnie dziwnie, no jak to księże? Wszyscy jesteśmy. Nie, proszę Państwa. Śmiem wątpić, że nie wszyscy jesteśmy teraz na mszy. Wszyscy jesteśmy w kościele na 15. Ale kto przeżywa mszy świętą? To wie tylko Bóg. Ktoś z Państwa dotknie ołtarza? Ks. Aleksander Cedarowicz zawsze pytał, to jeden Bóg wie, kto przeżywa mszę świętą. Jest nas tu kilkaset osób, a może mszę świętą przeżywa Pan, Pani, Pan, ja, staram się, to jeszcze się człowiek nie raz rozproszy.
I tu zaczyna się uleczenie. Jezus ją otworzył. Jezus ją otworzył jak na operacji duchowej. My chcemy często zapanować nad uzdrowieniem. Kochani, kiedy czytałem Ten fragment Ewangelii, to tak skojarzyłem, wielu ludzi przychodzi do spowiedzi nie po przeproszenie się z Bogiem, żeby ustał krwotok wyrzutów sumienia albo bólu. Pytam nieraz, dlaczego przyszedłeś do spowiedzi? Przekręcam wam takie wyrzuty sumienia, że po prostu spać nie mogę. Czyli po co przyszedłeś? Żeby mi ksiądz ten ból usunął. A Chrystus? Krzysztof za bardzo to mnie nie interesuje. Ból mi niech ksiądz usunie, tak jak jej krwotok. I przybiegają do spowiedzi, trzy razy to, cztery razy tamto, więcej nie pamiętam.
On do niej mówi... córko. O! Zaszczyt jej robi. Córko. Bo ona się czuła nie córką, psem była. Przepraszam za słowo, suką, być może tak na nią mówili. Odrzucona, poniżona, śmierdząca. I tego jej w sercu potrzebowało. Córko! Kochani, jestem przekonany, że wiele z was, drogie Panie i Panowie, Tego potrzebuje, ale sercem. Umysłem to wy to wiecie. Katechizm jest skuty na blachę. Synu, chce ci powiedzieć Bóg, tu jest twój problem. Córko, Jezus mówi do tej kobiety. Córko. Ona tego potrzebowała, nie ustania krwotoku. Przestałaby lecieć, a ona nadal by się czuła wyrzutkiem. Ona nadal by się czuła odrzucona od społeczeństwa.
Nie to nie twój problem. Twój problem, nie czujesz się, nie wierzysz w to, że jesteś córką Boga. I dlatego się kłócisz z mężem, dlatego idziesz w kasę, dlatego idziesz w seks, bo ciągle nie wierzysz, że jesteś córką Boga. To jest nasz pierwszy problem. Wielu ludzi uciekło. Tak, ksiądz nawet pogodził z mężem. Ksiądzu dziękujemy, super, fajnie, ksiądz naprawdę nam pomógł, bo ksiądz rozmawiał z mężem, z żoną tak w cztery oczy potem i odchodzą. Ja wiem, że oni są chorzy, że ta choroba szybko wróci z powrotem. Nie uwierzyli w to, że są córką i synem Boga. Nieuroda, nie brak męża, nie brak kwalifikacji, nie ona nic, nie masturbacja. To nie jest Twój problem. Twój problem, czy wierzysz w to z sercem, że jesteś córką i synem Boga. A z tego się biorą wszystkie inne problemy.
Sprawę trzeba wyczyścić do końca. Tylko chciałem Cię jeszcze raz zapytać. Czy drżałeś kiedyś przed Bogiem? Kochani, my przychodzimy naprawdę tak zabarykadowani do Pana Boga. Czy kiedyś upadłeś przed Bogiem? Bo ktoś mi przekręca. Moje problemy się nie rozwiązują. Chodzę po lekarzach, jeżdżę na rekolekcje takie, czytam książki. Upadłeś? Nie, zawsze robię mądrą minę. Jeszcze próbuję coś mądrego powiedzieć. Po grecku na koniec w rozmowie. Jak nie upadłeś, to nie byłeś miał uzdrowiony. Dopóki udajemy mądrych przy koncesjonale, dopóki udajemy mądrych w kościele, dopóki... Dawniej ludzie krzyżem palali. Ja jeszcze pamiętam osoby, które krzyżem leżały w kościele. Niech się wszyscy gapią, mnie to nic nie obchodzi.
Jezus pyta kto się mnie dotknął i ciągle nas wygląda. Obyśmy ten egzamin, to uleczenie zdali do końca. Obyśmy po wstępnych badaniach nie uciekli. Obyśmy pozwolili lekarzowi wyleczyć swoje serce do końca, do tego miejsca, gdzie On nas wszystkich nazywa synami i córkami. Amen. Wierzę w jednego Boga, Ojca Przewodniczącego. Chrystusowi, który pragnie nas wszystkich nazwać synami i córkami, abyśmy to w sercu usłyszeli. Przedstawmy nasze prośby i błagania. Pomódlmy się za Kościół Święty. Aby w Twojej duszpasterskiej posłudze potrafił przekonać ludzi, że Chrystus nas wszystkich z miłością wygląda.
W otwarciu serca Ciebie prosimy za tych wszystkich, którzy są gorliwie religijni, należą do grup religijnych. W grupie religijnej też się Pana Jezusa można tylko z tyłu dotknąć. Nigdy się nie otworzę, będę udawał, będę miły, sympatyczny, kulturalny, ale nigdy nie pokażę swojej słabości. Pamiętajcie, to też może być zmarnowanie tej okazji. Do wszystkich, którzy właśnie chodzą często do Kościoła, do wszystkich, którzy należą do wspólnot, Żeby podeszli do Chrystusa i upadli. Ta kobieta upadła przy wszystkich ludziach. To Chrystusa tak wzruszyło. Byśmy w tych wszystkich naszych szczególnych formach religijności potrafili właśnie przy ludziach prosić o miłosierdzie Boga. Ciebie prosimy o świętość dla Macieja i Kingi.
Ciebie prosimy za naszych zmarłych. Niech dobry Bóg będzie dla nich miłosierny i da nim radość nieba. Ciebie prosimy. I dla nas tutaj zgromadzonych, abyśmy pamiętali, że naszym największym problemem jest problem dziecięctwa Bożego, wiary w miłość Boga do nas samych, problem naszego zbawienia. Abyśmy nie chcieli od Kościoła tylko, żeby znalazł żonę, uzdrowił małżeństwo i dał mi trochę świętego spokoju. Ks. Piotr Pawlukiewicz.
Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Ksiądz opowiada o kobicie, która cierpiła na krwotok od 12 lat i dotknęła Jezusa, aby uzdrowić się.
Ksiądz analizuje doświadczenia kobiety, jej sytuację w społeczeństwie i emocje związane z krwotokiem.
Ksiądz wyjaśnia, jak dotknięcie Jezusa przyniosło uzdrowienie i jak to wpłynęło na życie kobiety.
Ksiądz podsumowuje i nawiązuje do własnych doświadczeń, prosi o modlitwę i zakończa modlitwą.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
ks. Piotr Pawlukiewicz - Homila św. Anna