"Trauma i duma"

Proces w Toruniu przewodniczy temu składowi sędziowskiemu sędzia Artur Kujawa. Około 20 września ubiegłego roku poprosiłem do siebie naczelnika Wolskiego ze Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych i Grzegorza Piotrowskiego. Temat tego spotkania brzmiał – skuteczność naszych przeciwdziałań, szkodliwym politycznie, Publicznym wystąpieniem księży na terenie Warszawy. Oskarżonymi byli kapitan Grzegorz Piotrowski, który był naczelnikiem Wydziału Departamentu IV, porucznik Leszek Pękala i porucznik Waldemar Chmielewski. Później oczywiście doszło do tego oskarżenie pułkownika Adama Pietruszki, który był zastępcą dyrektora Departamentu IV MSW za sprawstwo kierownicze tej zbrodni.

Na to znanie niech oskarżony zwróci szczególną uwagę i do niego się ustosunkuje. Dodaję, że gdzieś na przełomie września i października Piotrowski mówił nam, mnie i Pękali, że jest dobra atmosfera zrobienia jakiejś akcji wobec Popiełuszki. Porwać czy zbić i pytał się nas, czy się zgadzamy wziąć w tym udział. Popiełuszka stwierdził, dosyć tej zabawy z Popiełuszką i Małkowskim, trzeba nimi tak wstrząsnąć, żeby to było na granicy zawału serca. Wyznaczył księdza Małkowskiego jako pierwszego do właśnie podjęcia tego typu działań, że najlepiej byłoby, gdyby na przykład na Małkowskiego ktoś napadł w ciemnej ulicy i go sobie nie poturbował,

A już idealnie byłoby, gdyby po dwóch minutach milicja znalazła sprawcę jakiegoś tam, prawda, bandziorka czy kogoś. Wówczas Grzegorz Piotrowski stwierdził, że akcent należy położyć jednak bardziej na księdza Popiełuszko. Jerzy Popiełuszko ma jednak to powiązanie bardzo głębokie i jest o wiele bardziej niebezpieczny politycznie. Jeżeli dokuczymy w jakiś sposób Malkowskiemu, wówczas Jerzy Popiełuszko ten swoją ochronę wzmocni i będzie po prostu nietykalny już dla nas, jeśli chodzi o tego typu działania. Piotrowski w którymś momencie mówi, to jest w książce, Ksiądz Jerzy w rękach oprawców, że byliśmy przekonani, że po skutecznym zaszantożowaniu ksiądz wszystko nam podpisze i potwierdzi to, czegośmy oczekiwali.

A tu opór księdza. Pytam teraz oskarżonemu taki dłuższy fragment. Nie pamiętam, który z nas, ale chyba Piotrowski mówił, że w pociągu, gdyby była taka okazja, Gdy Popiełuszko wyszedłby do ubikacji, to można by wypchnąć go z pociągu. Ale w rachubę wchodzili w zasadzie zawsze dwie osoby. Tę drugą osobę mieliśmy zamiar ogłuszyć, zamroczyć, w każdym bądź razie pozbyć się jej, to znaczy wyrzucić bądź zostawić. Braliśmy też pod uwagę tę możliwość, że gdyby w wyniku naszej akcji osobie towarzyszącej Popiełuszce coś by się stało, to znaczy prosto mówiąc, by zmarła, to potrzeba będzie się jej pozbyć przez utopienie.

Oni byli przydzieleni inicjantami, prawda, ale... I w pewnym momencie, po którychś zmów oskarżycieli posiłkowych, ja już nie pamiętam, czy to był po Olszewskim, czy po Wędle, czy po Piesiewiczu, i Piotrowski odwrócił się w kierunku nas, popatrzył się na Waldka Chrostowskiego i powiedział, my cię jeszcze załatwimy. No i właśnie im się udało. Infamia rzucona na niego niestety trwa nadal. Według dzisiejszego stanu badań trzeba sobie powiedzieć jednoznacznie, że nie ma jakiegokolwiek dowodu w dokumentacji Instytutu Pamięci Narodowej, który wskazywałby na rolę Waldemara Chrostowskiego jako tajnego współpracownika, czy też szerzej jako tak zwane osobowe źródło informacji.