"Trauma i duma"

Oni byli przydzieleni inicjantami, prawda, ale... I w pewnym momencie, po którychś zmów oskarżycieli posiłkowych, ja już nie pamiętam, czy to był po Olszewskim, czy po Wędle, czy po Piesiewiczu, i Piotrowski odwrócił się w kierunku nas, popatrzył się na Waldka Chrostowskiego i powiedział, my cię jeszcze załatwimy. No i właśnie im się udało. Infamia rzucona na niego niestety trwa nadal. Według dzisiejszego stanu badań trzeba sobie powiedzieć jednoznacznie, że nie ma jakiegokolwiek dowodu w dokumentacji Instytutu Pamięci Narodowej, który wskazywałby na rolę Waldemara Chrostowskiego jako tajnego współpracownika, czy też szerzej jako tak zwane osobowe źródło informacji.

Największym szokiem dla mnie w związku ze śmiercią księdza Jerzego to były skutki tego morderstwo matki Krzysztofa Piesiewicza, który był obrońcą posiłkowym. Morderstwo zupełnie nieuzasadnione, przypadkowe. Chciano właśnie to zrobić synowej mecenasa Grabińskiego. Okazało się, że wyprowadzili się parę miesięcy wcześniej. Mieszkała na tej unicy jeszcze osoba jedna o tym nazwisku i ją w sposób koszmarny zamordowano. To pokłosie tej śmierci, ta metoda, jak niektórzy, czy policjanci, czy ludzie związani z Aparatem Sprawiedliwości nazywają metodą na Popiełuszkę, tych mordez, tego krępowania starszych osób przecież.

Pani Piesiewicz była 80-letnią staruszką. I ta zemsta tych ludzi trwała. Wykonano zadanie i wykonuje się następne wobec wszystkich tych, którzy stanęli nam na drodze. Kończy się zadanie, a zostaje zemsta? Z tą zemstą otwarte pytanie powstaje, czy to tylko ci, którzy zostali skazani, czy może jeszcze jacyś inni? I być może te ślady są dobrze zatarte. Możemy oczywiście dyskutować, możemy stawiać pytania, ale w sprawie materialnej przed sądem musimy mieć dowody. I z tym jest problem.