To było prawdziwą inspiracją dla Stranger Things #94
Chcesz więcej odcinków? Słuchaj i obserwuj Krzyk Horror Podcast, zostaw ⭐⭐⭐⭐⭐ i wyślij link z tym odcinkiem do tych, którzy lubią takie historie.Przed nami finał ostatniego sezonu Stranger Things. W tym odcinku odkrywamy tajemnice serialu, a także inspiracje jego twórców. Okazuje się, że tajne eksperymenty z filmu miały swoją inspirację w prawdziwych wydarzeniach.
Ten odcinek powstał wyłącznie dzięki zaangażowaniu fanów krzyk Horror Podcast. Dziękuję za bardzo motywujące komentarze, 5 gwiazdek na Spotify, a także aktywność na YouTube. Jeśli podoba Ci się pomysł odcinków specjalnych w środy, to daj mi znać w komentarzu. Obiecałem odcinek o tajnych eksperymentach. W związku z tym chcę Ci opowiedzieć o wydarzeniach, które bezpośrednio zainspirowały twórców Stranger Things. Bo opowieść z serialu jest niepokojąco podobna do prawdziwych działań naukowców ze Stanów Zjednoczonych. Każde małe miasteczko ma swoje sekrety. Zazwyczaj są to sprawy proste, wręcz banalne.
Nie został porwany, bo został zabrany do innego wymiaru. Mrocznego, umierającego odbicia naszego świata, które przyjaciele chłopca nazwali drugą stroną. Brzmi znajomo, prawda? Jak scenariusz koszmaru, który mógł wydarzyć się naprawdę. Ta historia podbiła świat pod nazwą Stranger Things, serialu, który do dziś jest wielkim hitem. Ale co jeśli powiem ci, że bracia Duffer nie wymyślili tego wszystkiego? Co jeśli opowiedzieli ci prawdę, zmieniając tylko imiona i miejsca akcji, a prawdziwe eksperymenty były równie mroczne, jak te, które widziałeś na ekranie? Zanim jednak wyruszymy na Long Island, do miejsca, gdzie fikcja spotyka się z niepokojącą rzeczywistością, musimy ponownie zatrzymać się w Hawkins.
W latach 40. i 50. w szkole Fernald w Massachusetts, w instytucji dla dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, naukowcy z MIT i Harvardu pod patronatem Komisji Energii Atomowej prowadzili eksperymenty z klubem naukowym. Dzieciom, które często były niedożywione, obiecywano dodatkowe posiłki i wycieczki w zamian. Karmiono je płatkami owsianymi z mlekiem. Płatkami, do których potajemnie dodawano radioaktywne izotopy. Chciano zbadać, jak ludzkie ciało wchłania substancje radioaktywne. Kiedy więc bracia Duffer tworzyli Hawkins w serialu Stranger Things, nie sięgali do swojej bujnej wyobraźni i świata fantazji. Sięgali do odtajnionych akt i mrocznych legend, które krążyły wokół miejsc takich jak Camp Hero.
Oni organizują trzy miesięczne uroczyste pożegnanie. Pierwsze cztery odcinki pojawią się 26 listopada 2025 roku w okolicach Święta Dziękczynienia. Kolejne trzy w Boże Narodzenie 25 grudnia, a wielki, finałowy odcinek w Sylwestra 31 grudnia. Jakby chcieli, żebyśmy razem z bohaterami pożegnali stary rok i stary świat, wchodząc w coś zupełnie nowego. W związku z tym wszystkie drogi prowadzą z powrotem do Hawkins. Bohaterowie, których znamy od dzieciństwa, teraz jako młodzi dorośli, staną do decydującej walki. Ale czy zamknięcie portalu i pokonanie Wekny naprawdę zakończy tę historię? Czy świat Stranger Things zniknie raz na zawsze? Twórcy mają na ten temat zupełnie inne zdanie.
Pewnie myślisz, że to wszystko. Że kiedy napisy końcowe ostatniego odcinka znikną z ekranu, a my otrzymy ostatnie łzy po pożegnaniu z bohaterami, to będzie koniec. Brama do tego świata zostanie zamknięta raz na zawsze? Twórcy mają na ten temat zupełnie inne zdanie. Bo widzisz, pożegnanie z Hawkees nie jest pożegnaniem z uniwersum Stranger Things. To zaledwie koniec pewnego rozdziału. A bracia Duffer już piszą kolejne, które zabiorą nas w miejsca, których się nie spodziewaliśmy. Pierwszy krok w nową przyszłość został już zrobiony. Ale co ciekawe, prowadzi on w przeszłość. Na deskach teatrów West Endu w Londynie, a wkrótce i na Broadwayu, rozgrywa się sztuka Stranger Things The First Shadow. Pierwszy cień. To nie jest historia adaptacyjna, ale seans spirytustyczny.
Wezwanie ducha przeszłości Hawkins. Sztuka cofa nas do 1959 roku i opowiada historię młodych wersji postaci, które znamy. Jest Joyce, Hopper, a nawet Bob Newby. Ale co najważniejsze, pokazuje nam się młodego Henry'ego Creela, tego samego chłopca, który pewnego dnia stanie się we gnu. Dowiadujemy się, co go ukształtowało, jakie demony nawiedzały go na długo przed tym, zanim sam stał się potworem. To dowód, że świat Stranger Things ma korzenie sięgające znacznie głębiej niż tylko myślimy. Jednak to dopiero początek. W przygotowaniu jest też serial animowany. Wyobraź sobie sobotnie poranki rodem z lat osiemdziesiątych, miskę płatków z mlekiem, z cukrem i kreskówkę, która jest jednocześnie nostalgiczna, ale też przerażająca.
A więc o czym on będzie? Zastanów się. Mitologia Stranger Things jest ogromna. Laboratorium w Hawkins było tylko jednym z wielu miejsc, gdzie prowadzono eksperymenty w ramach programu MK Ultra. Co jeśli istniały inne dzieci? Dzieci z numerami od 1 do 10, o których losie wiemy tak niewiele. Co jeśli istniały inne laboratoria w innych sennych miasteczkach, które również miały swoje mroczne sekrety? A co z samą drugą stroną? Czy Hawkins było jedynym miejscem na Ziemi, gdzie zasłona między wymiarami była tak cienka? A może pęknięcia pojawiały się też w innych miejscach, w innych czasach, dając początek lokalnym legendom o potworach i zniknięciach, które dziś znamy jako folklor? Póki co twórcy na ten temat milczą. Chronią tę tajemnicę jak najcenniejszy skarb.
A kiedy wszystkie światła zgasną i ostatni potwór zostanie pokonany, pozostaje jedno, ostatnie pytanie. Dlaczego? Dlaczego ta konkretna opowieść, ta mieszanka rowerów BMX, potworów z innego wymiaru, rządowych spisków, zawładnęła naszą wyobraźnią aż tak mocno? Dlaczego od ośmiu lat wracamy do Hawkins, jakby to było nasze własne, utracone miasto rodzinne? Odpowiedź na to pytanie jest niepokojąca, bo Stranger Things odniosło sukces nie dlatego, że jest dobrym serialem opartym na fikcji. Ta produkcja jest lustrem, w którym odbijają się prawdziwe cienie naszej historii i naszych najgłębszych lęków. Do tego nostalgia lat 80., która jest jak ciepły, znajomy koc. Walkie-talkie, gry wideo, plakaty filmowe na ścianach. To wszystko jest jak przynęta.
Stranger Things daje twarz naszemu podskórnemu niepokojowi. Tej cichej, paranoicznej myśli, że ludzie w garniturach, w budynkach bez okien, za ogrodzeniami z drutem kolczastym. Robią rzeczy, o których nie mamy pojęcia. Rzeczy, które w imię bezpieczeństwa narodowego czy postępu depczą ludzką godność. Dr Brenner nie jest zwykłym złoczyńcą z kreskówki. Jest echem prawdziwych naukowców, którzy patrzyli na ludzi jak na obiekty badawcze. Pionki na szachownicy zimnej wojny. Laboratorium w Hawkins to symbol wszystkich tajnych miejsc, których istnienie rząd wolałby ukryć na zawsze. I to właśnie dlatego ta historia tak nas wciąga, ponieważ w głębi duszy czujemy, że mogłaby być prawdziwa. Że gdzieś tam, w jakimś zapomnianym archiwum, leżą teczki opisujące eksperymenty równie okrutne, jak te, którym poddawano jedenastkę.
Że gdzieś tam żyją ludzie, których wspomnienia są jak pole bitwy. Historia w Hawkins dobiega końca. Ostatnia strona lada chwila zostanie zapisana. Ale echa drugiej strony, tej prawdziwej, nigdy nie ucichnął. Będą trwać w odtajnionych dokumentach, w szeptanych opowieściach świadków, w legendach otaczających opuszczone, prawdziwe bazy wojskowe. Może właśnie to jest największa lekcja płynąca ze Stranger Things. Prawdziwe potwory nie zawsze mają pazury i ostre kły. Czasem noszą laboratoryjne kitle i nie czają się w innym wymiarze, ale w naszej własnej, niewygodnej historii. Finał serialu zamknie bramy w Hawkins, ale bramy do naszej przeszłości pozostają otwarte. Jeśli będziesz słuchał wystarczająco uważnie, być może usłyszysz dobiegające z nich echa.
Pokazano wszystkie 10 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Chcesz więcej odcinków? Słuchaj i obserwuj Krzyk Horror Podcast, zostaw ⭐⭐⭐⭐⭐ i wyślij link z tym odcinkiem do tych, którzy lubią takie historie.
Przed nami finał ostatniego sezonu Stranger Things. W tym odcinku odkrywamy tajemnice serialu, a także inspiracje jego twórców.
Okazuje się, że tajne eksperymenty z filmu miały swoją inspirację w prawdziwych wydarzeniach.