Ten demon naprawdę istnieje #102
Chcesz więcej odcinków? Słuchaj i obserwuj Krzyk Horror Podcast, zostaw ⭐⭐⭐⭐⭐ i wyślij link z tym odcinkiem do tych, którzy lubią takie historie.Ari Aster nakręcił jeden z najciekawszych horrorów o opętaniu. Okazuje się, że demon z filmu Dziedzictwo. Hereditary nie jest wymysłem scenarzystów, lecz bestią opisywaną w mrocznych księgach. To źródło inspiracji dla artystów i okultystów. Poznaj całą prawdę o Paimonie – Królu Piekła.
Król Paimon. Dla przeciętnego widza to tylko kolejne egzotyczne słowo, wymyślone na potrzeby scenariusza, żeby nadać fabule nieco okultystycznego posmaku. Kolejny filmowy demon, który straszy, opętuje i znika wraz z napisami końcowymi. Ale jeśli myślisz, że Paimon jest tylko wymysłem Hollywood, wytworem wyobraźni scenarzysty szukającego taniego dreszczowca, to jesteś w wielkim błędzie. To imię jest starsze niż kino, Stany Zjednoczone, a nawet starsze niż większość nowożytnych religii, które próbowały je wymazać. Prawdziwy Paimon nie narodził się na ekranie w 2018 roku. Jego imię szeptano w dusznych, oświetlonych świecami komnatach w Europie na setki lat przed tym, jak bracia Lumiere nakręcili swój pierwszy film.
Jego pieczęć kreślono atramentem i krwią w czasach, gdy za posiadanie niewłaściwej książki można było trafić na stoos. Opisywali go mędrcy, lekarze i szaleńcy. Od Johana Weinera w XVI wieku o tajemniczych autorów Mniejszego Klucza Salomona. I tu pojawia się problem. Obraz, który znasz z popkultury. Mściwego ducha, który urywa głowy małym dziewczynkom i niszczy rodziny dla zabawy. To tylko wierzchołek góry lodowej. To zniekształcone odbicie w krzywym zwierciadle, bo prawda o królu Paimonie jest znacznie bardziej niepokojąca. Jest bardziej ludzka. W starych grymoarach Paimon nie jest potworem, który chowa się w cieniu. On jest królem, który wjeżdża do twojego życia z pompą przy akompaniamencie trąb.
Nie jest bestią pragnącą twojego strachu, lecz nauczycielem. który pragnie twojego umysłu. Oferuje wiedzę o sztuce, nauce i tajemnicach Ziemi. Ale jak to zwykle bywa z wiedzą zakazaną, jej cena jest wyjątkowo wysoka. W filmie widziałeś chaos. W historii zobaczysz porządek. Na małym ekranie ukazano szaleństwo. W rzeczywistości ujrzysz prawdę. Ale to, co widziałeś na ekranie, ma z rzeczywistością jeden wspólny mianownik. Niezależnie od tego, czy mówimy o filmowej fikcji, czy o rytuałach z XVI wieku, Paimon zawsze szuka drogi do naszego świata. I w przeciwieństwie do horroru, on wcale nie potrzebuje twojego strachu, aby tutaj wejść. On potrzebuje twojego szacunku i zaproszenia.
Jego pseudomonarchia demonum, czyli fałszywa monarchia demonów, nie była, jak mogłoby się wydawać, podręcznikiem dla satanistów. Weier był sceptykiem. Wierzył, że wiele kobiet oskarszanych o czary to w rzeczywistości osoby chore psychicznie, ofiary własnego umysłu, a nie paktu z diabłem. Ale żeby to udowodnić, musiał skatalogować wroga. Musiał nazwać demony, opisać ich rangi i kompetencje, aby odróżnić prawdziwe opętanie od melancholii czy histerii. I to właśnie tam, w tym katalogu potworności, pod numerem 22 w spisie Weyera, a później pod numerem 9 w słynniejszym, siedemnastowiecznym Mniejszym Kluczu Salomona, znanym jako Le Megeton, pojawia się on. Pajmon.
Jeśli wyobrażasz sobie piekło jako chaotyczne miejsce, gdzie potępione dusze wrzeszczą w ogniu bez ładu i składu, grymoary szybko wyprowadzą cię z błędu. Piekło w ujęciu renesansowych magów to nie anarchia, lecz biurokracja. Jest to ścisła, feudalna hierarchia, bardziej przypominająca dwór królewski niż rzeźnie. Demony mają tytuły. Są tam prezydenci, książęta, markizowie czy hrabiowie. Każdy ma swoje legiony, terytorium, a także specyficzne zadania. Ale Paimon stoi wyżej. On jest tutaj królem. W całej piekielnej hierarchii Ars Goetia, która wymienia 72 duchy, królów jest tylko dziewięciu. Paimon jest jednym z nich, ale teksty dodają przy nim pewną mrożącą krew w żyłach adnotacje.
Jest on najbardziej posłuszny Lucyferowi. To nie jest wolny strzelec. To prawa ręka... upadłego anioła, lojalista. Spróbuj teraz zamknąć oczy i zwizualizować sobie to, co widzieli dawni magowie, gdy kreślili kręgi ochronne. Zapomnij o cieniach przemykających w rogach pokoju z filmu Hereditary. Prawdziwy Paimon nie ukrywa się w mroku. On pojawia się w świetle reflektorów. Według Ars Goetia, Paimon objawia się pod postacią mężczyzny. Ale nie jest to postać przerażająca w typowy, zwierzęcy sposób. Nie ma kłów ociekających jadem, ani wielkich, nietoperzych skrzydeł. Teksty opisują go jako mężczyznę o kobiecej twarzy. Jest piękny w ten niepokojący, androgeniczny sposób, który zaciera granice płci.
Na głowie nosi koronę najbardziej chwalebną, lśniącą złotem i klejnotami. Symbol jego władzy nad dwunastoma legionami duchów. Część z tych legionów to upadłe anioły, reszta to potęgi. Paimon dowodzi armię, która mogłaby zmieść cywilizację. I na czym jedzie ten potężny, piękny król? Nardwanie z ognia? Smoku? Nie, Paimon dosiada dromadera, jednogarbnego wielbłąda. Ten obraz, majestatyczny król o delikatnej twarzy, siedzący na garbatym, pustynnym zwierzęciu, jest groteskowy i fascynujący zarazem. Wielbłąd w symbolice średniowiecznej i renesansowej kojarzony był z Orientem, tajemniczym wschodem, wytrzymałością. I pokorą. To, że tak potężny byt dosiada zwierzęcia jucznego, jest manifestacją jego pychy.
On nie musi udowadniać swojej siły poprzez bestię, którą ujeżdża. Jego siła emanuje z niego samego. Ale zanim go zobaczysz, najpierw usłyszysz. To jest element, o którym popkultura często zapomina, a który w starych tekstach jest kluczowy. Przybycie Paimona to nie jest ciche wejście. To parada. Trymuary mówią wyraźnie. Przed nim kroczy zastęp duchów na kształt ludzi z trąbami i dobrze brzmiącymi cymbałami i wszelkimi innymi instrumentami muzycznymi. Wyobraź to sobie. Stoisz w kręgu ochronnym, w półmroku, a nagle powietrze wokół ciebie zaczyna wibrować. Słyszysz narastający hałas, dźwięk trąb, rytmiczne uderzenia w talerze, kakofonie dźwięków, która nie ma fizycznego źródła.
To muzyka z fer, ale z fer piekielnych. Paimon wchodzi z orkiestrą. To demonstracja potęgi. Królowie nie chodzą sami. Oni zawsze mają świtę. A kiedy muzyka cichnie i król na wielbłądzie otwiera usta, aby przemówić, dzieje się coś dziwnego. Teksty ostrzegają. Ma on głos potężny i ryczy przy pierwszym przyjściu, a mowa jego jest taka, że mak nie może jej dobrze zrozumieć. Chyba, że go przymusi. Paimon ryczy. Jego głos jest jak krzmot, szum wodospadu, niczym dźwięk pękającej skały. To nie jest ludzka mowa. To czysta, surowa energia. Zadaniem Maga, twoim zadaniem, jeśli byłbyś na tyle szalony, aby go wezwać, jest zmuszenie go do jasności. Musisz narzucić własną wolę istocie, która służy bezpośrednio Lucyferowi.
Ale Paimon nie przychodzi tylko po to, aby hałasować. Nie przychodzi nastraszyć cię dla samej rozrywki. To byłoby poniżej jego godności. Demon pojawia się, bo posiada coś, czego pragniesz bardziej niż bezpieczeństwa. Posiada wiedzę, która ma swoją cenę, zapisaną nie w walucie, ale w czymś znacznie trwalszym. W lojalności. Dlaczego ktoś miałby ryzykować spotkanie z czymś takim? Dlaczego ktokolwiek przy zdrowych zmysłach miałby kreślić kręgi na podłodze, palić drogie kadzidła i ryzykować psychiczne starcie z królem zła, który wjeżdża do pokoju przy akompaniamencie piekielnej orkiestry? Odpowiedź jest prosta i stara jak świat. Nie robimy tego dla towarzystwa czy dreszczyku emocji.
Robimy to, bo jesteśmy chciwi. Ale w przypadku Paimona ta chciwość rzadko dotyczy złota czy diamentów. Król Paimon przyciąga inny rodzaj ludzi. On fascynuje tych, którzy są głodni czegoś znacznie bardziej niebezpiecznego. Głodni geniuszu. Większość demonów z Goetii ma dość prostackie, niemal rzemieślnicze zadania. Jeden sprowadza burzę, drugi niszczy plony, jeszcze inny sprawia, że kobiety zrzucają szaty. Są jak narzędzia, młotki i przecinaki w rękach czarownika. Ale Paimon jest intelektualistą, to filozof wśród bestii. Zajrzyjmy więc ponownie do Ars Goetia. Co dokładnie oferuje ten król? Tekst mówi, duch ten może nauczyć wszelkich sztuki nauk oraz innych rzeczy tajemnych.
Brzmi to ogólnie, prawda? Ale czytaj dalej, bo kolejne zdanie jest tym, które powinno sprawić, że włos zjeży ci się na głowie. Może on odkryć przed tobą, czym jest ziemia i co utrzymuje ją na wodach oraz czym jest umysł i gdzie się on znajduje. Zatrzymaj się przy tym na chwilę. Czym jest umysł i gdzie się on znajduje? To nie jest prosta magia ludowa, to metafizyka najwyższej próby. Aimon oferuje odpowiedź na trudny problem świadomości, nad którym głowią się neurologzy i filozofowie od stuleci. Ten demon twierdzi, że rozumie architekturę twojej jaźni, wie gdzie kończy się mózg, a zaczyna dusza. A jeśli wie, jak ten mechanizm działa, to zapewne też wie, jak go rozkręcić i złożyć na nowo. Albo jak go zepsuć.
Dlatego właśnie Paimon od wieków jest patronem artystów, muzyków i naukowców. Tych wszystkich, którzy balansują na cienkiej granicy między natchnieniem a szaleństwem. Współcześni okultyści, tak, oni istnieją, zazwyczaj nie składają ofiar z ludzi w piwnicach. Oni często opisują pracę z Paimonem jako doświadczenie otwierające oczy. W jednym z internetowych archiwów poświęconych demonologii można znaleźć relacje współczesnego muzyka. Człowiek ten marzący o karierze wokalisty rockowego, ale pozbawiony naturalnego talentu i charyzmy, postanowił zwrócić się do Paimona. Nie było tam ofiar z gołębi ani krwawych rytuałów. To była swego rodzaju prosta petycja. Prośba o głos, o talent, o to coś, co sprawia, że tłum szaleje.
Według jego relacji efekt nie był natychmiastowy, jednak ostatecznie piorunujący. W ciągu kilku dni doszło do splotu przypadków. Dziwne przeczucie jego mentorki. Nagłe spotkanie z profesjonalnym trenerem wokalnym, który pracował z największymi gwiazdami metalu, ostatecznie popchnęło jego karierę na tory, o których wcześniej mógłby tylko pomarzyć. Paimon nie dał mu magicznego głosu w jedną noc. Damon dał mu okazję i wiedzę, jak ten głos zbudować. Zadziałał jak najlepszy i najbardziej wpływowy agent w branży muzycznej. A skoro mowa o muzyce... Może kojarzysz szwedzki zespół Ghost, ten którego wokalista przebiera się z amrocznego papieża, papa Emeritusa. Ich wizerunek jest przesiąknięty teatralnym satanizmem. To jasne, ale przyjrzyj się uważnie szatom wokalisty.
Na niektórych wersjach jego stroju, wyhaftowane złotą nicią, widnieje bardzo konkretny symbol. To nie jest pentagram czy też odwrócony krzyż. To skomplikowany układ linii, kół i pętli. To sigil, pieczęć króla Paimona. Czy Tobias Forge, lider zespołu, zawarł pakt? A może po prostu uznał, że ten symbol ładnie wygląda na welusze? Tego nie wiemy, ale faktem jest, że zespół zdobył globalną sławę, a Paimon, demon muzyki, hałasu i sztuki, towarzyszy im na scenie, patrząc na tysiące fanów, wykrzykujących teksty piosenek. W pewnym sensie Paimon dostał to, co kocha najbardziej – uwielbienie, hałas i artystyczną ekspresję. I tutaj dochodzimy do fascynującego kontrastu. Skoro Paimon jest mentorem, nauczycielem, patronem sztuki i nauki, to dlaczego w filmie Hereditary jest absolutnym niszczycielem?
Czy byłbyś dobrym nauczycielem dla małp? A może byłbyś wściekły? Paimon w filmie nie niszczy rodziny dlatego, że taka jest jego natura. On ją niszczy, bo rytuał był gwałtem na naturze rzeczywistości. Demon był wściekły, jak mówią teksty znalezione przez Annie. Został wezwany do niewłaściwego ciała, w niewłaściwy sposób. W związku z tym film pokazał nam swego rodzaju katastrofę budowlaną. Ale okultyści powiedzą, że jeżeli zbudujesz fundamenty poprawnie, Paimon może wznosić pałacę. Tyle, że wiedza to potęga, a potęga uzależnia. Paimon nie rozdaje swoich darów za darmo. Oczekuje, że będziesz go słuchać. Oczekuje, że będziesz go szanować. A także liczy na to, że kiedy go wezwiesz, będziesz patrzeć w bardzo konkretnym kierunku.
Bo widzisz, król Paimon ma swój dom. Jeśli spojrzysz w niewłaściwą stronę, zobaczysz tylko pustkę, a on patrzy na ciebie zawsze z jednego, konkretnego kierunku świata. Kierunku, w którym słońce nigdy w pełni nie wstaje, ani nigdy w pełni nie zachodzi. Skoro wiemy już, kim jest ten byt i co może zaoferować, pozostaje jedno, najbardziej niebezpieczne pytanie. Jak go sprowadzić? Wyobraź sobie, że stoisz w pustym pokoju. Jest środek nocy. W dłoni trzymasz kredę albo węgiel. Chcesz nawiązać połączenie. Ale to nie działa tak jak w tanich horrorach, gdzie wystarczy wypowiedzieć imię trzy razy do lustra.
Magia ceremonialna, ta prawdziwa, zapisana w mniejszym kluczu Salomona, przypomina bardziej strojenie starego radia na bardzo konkretną, zagłuszaną częstotliwość albo też precyzyjną inżynierię. Jeśli pomylisz jeden przewód, cała instalacja wybuchnie Ci w twarz. Pierwszą rzeczą, którą musisz zrobić jest ustalenie kierunk. Większość tradycji magicznych i religijnych patrzy na wschód, tam gdzie wstaje słońce, symbol życia i Boga, albo na północ, w stronę chłodu i stałości. Ale Paimon jest inny. Grymuary są w tej kwestii absolutnie bezlitosne i precyzyjne. Należy go obserwować na północnym zachodzie, gdyż tam znajduje się jego dom. Północny zachód, zastanówmy się nad tym kierunkiem.
To skomplikowany układ linii. Trzy pętle połączone z prostymi liniami przypominające nieco zniekształcone, abstrakcyjne postacie trzymające się za ręce. Dla laika to tylko bazgroły. Dla okultysty jest to schemat obwodu elektrycznego. Sigil w Goetzi to coś więcej niż logo demona. To jego prawdziwe imię zapisane w formie graficznej. Kotwica. Rysując go tworzysz punkt w czasoprzestrzeni, do którego Paimon może się zahaczyć. Ale grimoiry dodają tu jeden niezwykle istotny szczegół techniczny, który film pominął. Pieczęć króla musi być wykonana z odpowiedniego metalu. Dla królów tym metalem jest złoto. To dlatego w filmie pojawia się tyle bogactwa w tle kultu, tyle złotych akcentów w wirtualnych szatach.
Paimon wymaga królewskiego traktowania. Nie przyzwiesz go na kartce wyrwanej z zeszytu w kratkę. To musi być złoto, słońce, władza. Ale powiedzmy, że masz już kierunek, złotą pieczęć, rozpoczynasz inkantację. I tu pojawia się problem, który zabił rodzinę Grahamów. Jest to problem towarzystwa. Pamiętasz orkiestrę i hałas, który towarzyszy demonowi? Ale Megeton ostrzega. Jeśli wezwiesz tego ducha Paimona samego, musisz złożyć mu pewną ofiarę. A wtedy przybędą z nim dwaj królowie zwani Labal i Abalim. To jest ten drobny druk w kontrakcie, którego nikt nie czyta. Nie przyzywasz jednego ducha. Przyzywasz dwór. Labal i Abalim, czasem zwani jako Bebal i Abalam, to potężne byty same w sobie, a każdemu z nich towarzyszy 25 legionów duchów.
Twoja wola musi być twardsza niż diament. A co widzimy w Hereditary? Widzimy Annie, która trzęsie się, płacze i błaga. Widzimy Petera, który jest sparaliżowany atakami paniki. To rodzina trawiona przez żałobę, traumę i przerażenie. Dla Paimona i jego świty taki strach jest niczym krew w wodzie dla rekina. To zaproszenie do ataku. W momencie, w którym okazujesz słabość, przestajesz być partnerem w negocjacjach, a stajesz się ofiarą. Przestajesz być magiem i stajesz się naczyniem. Warto też wspomnieć, W filmie ofiarą są dekapitowane głowy, makabryczny hołd złożony z ciał. W rzeczywistej praktyce okultystycznej, o której wspominają teksty, ofiary są zazwyczaj bardziej symboliczne.
odpowiedniego miejsca, aby usiąść. A Paimon jest bardzo wybredny, jeśli chodzi o to, gdzie zasiada. Bo widzisz, nie każde ciało pasuje do króla. I to prowadzi nas do najbardziej kontrowersyjnego aspektu tej historii. Aspektu, który sprawił, że mała dziewczynka musiała umrzeć. Zatrzymajmy się teraz przy czymś, co dla wielu widzów filmu Dziedzictwo było najbardziej niezrozumiałym, a może najbardziej okrutnym elementem całej tej układanki. Pamiętasz trzynastoletnią Charlie? Dziewczynkę w za dużej bluzie z nieobecnym srokiem, która wycinała głowy martwym ptakom? Przez połowę filmu myślałeś, że to ona jest główną bohaterką, że to o nią toczy się ta gra.
Powróćmy więc do grymoarów i do naszego króla na wielbłądzie. Jak już wspomniałem, Johann Weyer i autorzy Le Megatonu opisują Paimona jako mężczyznę, ale dodają ten jeden, kluczowy przymiotnik, o którym już słyszałeś, ale którego znaczenie musimy teraz rozebrać na czynniki pierwsze. Jest to kobieca twarz. Współcześnie moglibyśmy to zinterpretować powierzchownie, że jest to demon o delikatnej urodzie, może androgeniczny. ale w języku symboli alchemicznych i demonologicznych z XVI wieku połączenie męskiego ciała i kobiecej twarzy oznacza coś znacznie potężniejszego. Oznacza pełnię. W alchemii ideałem, do którego dążono był Rebis, istota dwupłciowa, boski Herma Afrodyta, połączenie króla, słońca i królowej, księżyca.
Taka istota nie była niższa czy słabsza. Ona była doskonała, bo zawierała w sobie przeciwieństwa. Była samowystarczalna. Paimon w dawnych księgach jest więc bytem, który przekracza binarne podziały płci. Posiada męską siłę i autorytet, ciało, koronę, miecz, ale także kobiecą intuicję, piękno i tajemnice w postaci twarzy. Jest kompletny. Dlaczego więc w filmie nienawidzi ciała Charlie? Tutaj wchodzimy na grząski grunt interpretacji, ale spójrzmy na to z perspektywy logiki magicznej. Jeśli Paimon sam w sobie jest bytem o męskim ciele i kobiecej twarzy, to umieszczenie go w ciele biologicznym kobiety zaburza tę równowagę. Demon traci swój męski pierwiastek, staje się niekompletny.
Czuła się źle we własnej skórze. W jednej ze scen mówi do mamy, czy ja w ogóle kiedyś płakałam jako niemowlę? Czuła, że coś jest z nią nie tak, od samego początku. To uczucie niepasowania, bycia uwięzionym w ciele, które nie odzwierciedla tego, kim jesteś w środku, to klasyczny opis dysforii płciowej. Aster wykorzystał demona jako metaforę tego stanu. Paimon w ciele Charlie to dusza, która krzyczy, że znajduje się w niewłaściwym domu. To ogień zamknięty w papierowej klatce. Kultystka Joan w finale filmu wypowiada słowa, które brzmią jak makabryczne wybawienie. Skorygowaliśmy twoje pierwsze żeńskie ciało i dajemy ci teraz tego zdrowego, męskiego żywiciela. Użyli słowa skorygowaliśmy czy poprawiliśmy.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Chcesz więcej odcinków? Słuchaj i obserwuj Krzyk Horror Podcast, zostaw ⭐⭐⭐⭐⭐ i wyślij link z tym odcinkiem do tych, którzy lubią takie historie.
Ari Aster nakręcił jeden z najciekawszych horrorów o opętaniu. Okazuje się, że demon z filmu Dziedzictwo. Hereditary nie jest wymysłem scenarzystów, lecz bestią opisywaną w mrocznych księgach. To źródło inspiracji dla artystów i okultystów.
Poznaj całą prawdę o Paimonie – Królu Piekła.