Psychiatra uwierzył w opętanie #145

Ten faustowski pakt zawarty w jej własnej głowie sprawił, że medyczne etykiety przestały pasować. Julia nie miała urojeń. Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, kim jest i w co wierzy. Nie miała rozdwojenia jaśni. Można powiedzieć, że była w pełni osobowością zintegrowaną, która po prostu dokonała świadomego wyboru. W obliczu diagnozy, która zamykała drogę do leczenia psychiatrycznego, ksiądz egzorcysta, działający w tej historii pod pseudonimem Ojciec Jacques, podjął decyzję o zebraniu zespołu. To nie miała być kolejna sprawa załatwiana w zaciszu plebanii. Ze względu na inteligencję i nietypowy profil Julii, do sprawy włączono specjalistów z różnych dziedzin. Zespół składał się z co najmniej czterech księży. Diakona z żoną, dwóch zakonnic z wykształceniem pielęgniarskim, z czego jedna specjalizowała się w psychiatrii, a także kilku świeckich wolontariuszy.

Kiedy egzorcysta zaczął recytować łacińskie modlitwy z rytu rzymskiego, w pokoju coś się zmieniło. Według relacji uczestników tamtego spotkania, temperatura w zamkniętym dusznym pomieszczeniu gwałtownie spadła. Chód przenikał przez ubrania, wywołując u zebranych fizyczny dyskomfort. Julia zamknęła oczy i wpadła w trans. Po chwili ciszę przerwały warknięcia i nieludzkie dźwięki. Jej usta się poruszały, ale głos, który się z nich wydobywał, należał do kogoś innego. Zespół słuchał potoku obelg, gruźb i bluźnierstw kierowanych w stronę zakonnic i kapłanów. Z gardła pacjentki płynęły słowa w obcych językach. Księża rozpoznali hiszpański oraz łacinę. Kobieta, która wcześniej zapewniała, że mówi wyłącznie po angielsku, teraz wykrzykiwała zdania w obcej mowie.

Wiemy przecież o wybuchu agresji na sam kontakt z poświęconą kroplą. Problem w tym, że takie testy mają równie długą tradycję co historie spektakularnych kompromitacji. Już w 1599 roku we Francji biskup Ingres badał kobietę rzekomo opętaną przez demona. Podawał jej zwykłą wodę twierdząc, że jest święcona. Wtedy kobieta reagowała konwulsjami. Kiedy skropił ją wodą święconą, nic nie mówiąc, nie było żadnej reakcji. Jeśli test nie jest przeprowadzany w warunkach podwójnie ślepej próby, jest bezwartościowy. Zawsze gdy egzorcysta wie, której wody używa, może nieświadomie zdradzić to mimiką, ruchem ciała, przyspieszonym oddechem albo tonem głosu. W psychologii często nazywa się to efektem mądrego Hansa, od imienia konia, który rzekomo potrafił liczyć, a w rzeczywistości jedynie bezbłędnie odczytywał mikrosygnały wysyłane przez swojego właściciela.

Atakuje specyficzne receptory, wywołując katastrofalne skutki. Choroba zawsze zaczyna się od objawów psychiatrycznych. Pacjentka zaczyna odczuwać potężny, nieuzasadniony lęk. Pojawia się paranoja, omamy i halucynacje. Słyszy głosy, których nie ma. Następnie układ nerwowy zaczyna tracić kontrolę nad mięśniami. Dochodzi do katatonii. Ciało wygina się w przerażające, nienaturalne łuki. Twarz wykrzywia się w mimowolnych, dziwacznych grymasach. Pojawiają się drgawki, zgrzytanie zębami i niezrozumiałe dźwięki. Dla przeciętnego człowieka, a w minionych wiekach dla zszokowanego kapłana, osoba w ostrej fazie zapalenia anty-NMDA wygląda jak żywcem wyjęta z filmu Eksorcysta. Jest przerażająca, agresywna, nie rozpoznaje bliskich i wydaje się całkowicie odcięta od człowieczeństwa.