Demoniczny Koncert Życzeń. Halloween 2025 #90

Mocno schowałam syna przy sobie. Boże, tak się bałam, że jakby się dało, wcisnęłabym go znowu do brzucha. Po chwili opanował mnie spokój, ale nie chęć ochrony dziecka. Intensywność myśli, skojarzeń była jak błyskawica. Wiedziałam, że nie jest to nikt ode mnie, żaden członek rodziny, do której przynależałam. Nikt bliski, a jednak unosił się nad podłogą i chciał zobaczyć mojego syna. Zaczęłam pytać, kim jesteś, czego chcesz. I jak tylko wypowiedziałam na głos swoje pytania, olśniło mnie. To była babcia mojego dziecka od strony ojca.

Miałem wtedy może 17 lat. Nagle on się pojawił. Leciał na czymś jakby między chmurą a dywanem. Zatrzymał się naprzeciwko mnie i powiedział. Ze wszystkich ludzi ciebie nienawidzę najbardziej. Zapytałam. Dlaczego, czy dlatego, że nie wierzę, ale głoszę imię Boże? Spojrzał na mnie długo, głęboko i bez słowa odleciał. Od tamtej pory nigdy więcej mi się nie śni. Po podzieleniu się opowieścią poprosił nas Leon, a to, co za chwilę usłyszymy, działo się przed śmiercią dziadka naszego słuchacza. Około tydzień przed obudziłem się w nocy i zobaczyłem, że na mojej szafie siedzi jakaś postać. To była czarna postać, która nie miała twarzy.