Dorwać bestię: Vinko Pintarić

Ożenił się wcześniej i wcześniej zaczął naśladować ojczyma. Zejdź mi z oczu, bo zatłukę na amen. Szybko za znęcanie się nad żoną trafił do więzienia. Po odzyskaniu wolności nie wrócił do pierwszej żony, przeniósł się do Zaboka i tam ożenił się z rozwódką, Katicą Tisanici, z którą miał córkę. Wydawać by się mogło, że niski i krępny gwałtownik się ustatkował. Wiodł z pozoru normalne życie, pracował, zajmował się rodziną, jednak jego natura pozostawała niezmieniona, drzemała pod płaszczykiem pozornej przyzwoitości. W kwietniu 1973 roku aplikował do pracy w lokalnej fabryce. Jego podanie zostało odrzucone, co wywołało frustrację i agresję.

Połatany w szpitalu, z trwałym niedowładem w jednej ręce stanął ponownie przed sądem. Kolejny raz dostał 20 lat i zamknięto go w więzieniu niedaleko Zagrzebia. Za kratami znowu przybrał swoje drugie ja, wzorowego skorego do pracy i pomocy więźnia. W ten sposób rok po roku usypiał czujność służb, co zaowocowało jednodniową przepustką 3 września 1989 roku. Wyszedł, jednak nie miał zamiaru wracać. Zbieg znowu zaczął się ukrywać po wsiach, lawirując i gubiąc pościg. W czerwcu 1990 roku władze dostały donos o tym, że Vinko ukrywa się we wsi koło Zaboka. Czujny Zbieg tym razem był przygotowany i uniknął zasadzki, ale dowiedział się także, kto go zdradził.

Vinko wymykał się obławie stosując partyzanckie techniki połączone z wykorzystywaniem medialnego wizerunku. Dorobił się po wioskach licznych kochanek, które chętnie gościły i ukrywały ciarugę z Zagoria. To ta słabość do kobiet stała się motorem upadku zbrodniarza. W maju 1991 roku służby dostały cynk, że Vinko ukrywa się w domu jednej z kochanek we wsi obok Zaboka. Vinko Pintarić! Jesteś otoczony! Poddaj się!