CIĘŻARÓWKA ŚMIERCI – HISTORIA MANIAKA Z ORSKA | Seryjni

W listopadzie 2011 miejscowy portal 56orb.ru pisał, że funkcjonariusze podejrzewają, iż w obwodzie od kilku lat grasuje maniak polujący na młode kobiety. Wskazywano nawet konkretne nazwisko – Waleryj Andrejew. Ta informacja nie była jeszcze oficjalnie podawana do wiadomości publicznej, ale krążyła w środowisku służb i lokalnej prasie. Andrejew. 55-letni mieszkaniec Orska z zawodu kierowca ciężarówki na trasach międzymiastowych. Był typowany jako potencjalny sprawca zaginięć. Dla wszystkich, którzy go znali, było to szokujące oskarżenie.

Waleryj uchodził za przykładnego męża i ojca, odpowiedzialnego pracownika, spokojnego, nie pijącego człowieka. Trudno było uwierzyć, że ktoś taki mógł mieć cokolwiek wspólnego z uprowadzeniem i mordowaniem dziewczyn. Dlaczego podejrzenia padły akurat na niego? Andrejew od lat pracował jako kierowca ciężarówki w przedsiębiorstwie transportowym. Pokonywał tysiące kilometrów jeżdżąc przez obwód Orenburski i sąsiednie regiony. Co istotne, jego trasy bardzo często wiodły dokładnie tam, gdzie w tajemniczych okolicznościach ginęły kobiety. Wzdłuż szos Orenburg, Czelabińsk oraz Samara-Orenburg. Wielu zaginionych mieszkanek Orska i pobliskich wiosek.

Niestety tej nocy nie natrafiono na żaden ślad. Olga Żurawlowa przepadła jak kamień w wodę. Na szczęście był pewien punkt zaczepienia. Biały suw. Niespodziewanie zgłosił się świadek, który widział Olgę wsiadającą do białego Sang Yonga, południowo-koreańskiej marki, dość rzadkiej na lokalnych drogach. Śledczy natychmiast sprawdzili rejestr pojazdów. W całym Orsku były zarejestrowane tylko dwa samochody tej marki i w tym kolorze. Właścicielem jednego z nich okazała się kobieta, która miała żelazne alibi. Auto stało rozbite w warsztacie. Natomiast drugi należał do 55-letniego Waleryja Andrejewa.

Tak oto na główną scenę dramatu wkroczyła postać, o której dotąd mówiono tylko szeptem. Policja natychmiast zainteresowała się Andrejewem. Śledczy, znający już wcześniejsze podejrzenia wobec jego osoby, tym razem mieli konkretny trop. Jego samochód był ostatnim, w którym widziano zaginioną Olgę. Zanim jednak doszło do przesłuchania Waleryja, pojawiło się inne przypuszczenie. Mundurowi początkowo podejrzewali syna kierowcy. Młodszy syn Andrejewa. Nazwijmy go Nikołaj, ponieważ nie udostępniono jego prawdziwego imienia. Chłopak lubił pożyczać od ojca Białego Sangyonga i często nim jeździł po mieście.

Był znany z zamiłowania do zabawy i nocnego życia. Istniała szansa, że to on prowadził feralnej nocy. Chłopak został wezwany na przesłuchanie w pierwszej kolejności. Szybko jednak ustalono, że 30 czerwca za kierownicą był jednak ojciec, nie syn. Nikołaj miał tego dnia niepodważalne alibi. Krąg podejrzeń zacieśnił się wokół Waleryja. Andrejewa zatrzymano na początku lipca 2012 roku, kilka dni po zaginięciu Olgi. Podczas pierwszego przesłuchania kierowca przyznał, że tamtego wieczoru przejeżdżał obok przystanku z zakład Czkałowa, swoją białą terenówką, dokładnie w czasie, gdy czekała tam Olga.

Tyle, że podejrzanego nie było już na miejscu. Walery Andrejew najwyraźniej wyczuł, że pętla się zaciska. Zaraz po zwolnieniu do domu zrobił coś, co świadczy o jego poczuciu winy. Spakował najpotrzebniejsze rzeczy i uciekł z Orska. Według relacji jego żony 6 lipca 2012 roku zadzwonił do niej ostatni raz na komórkę. Rozmowa była krótka i zdawkowa. Wkrótce potem wszelki ślad po nim zaginął. Gdy policja przyszła z nakazem przeszukania, Waleryja już nie było. Rozpoczęły się poszukiwania podejrzanego kierowcy, który oficjalnie od 6 lipca stał się zbiegłym oskarżonym.

Tego już nie dało się wytłumaczyć przypadkowym przewożeniem pasażerek. Wynik badań DNA był dowodem. Andrejew musiał mieć styczność z tymi zaginionymi kobietami i to w okolicznościach wiążących się z ich krwią. Pojazdy stały się ruchomą sceną zbrodni. Ale to nie koniec. Prawdziwe odkrycia czekały w garażu Waleryja. Śledczy w świetle latarek dostrzegli podejrzane, świeżo nałożone warstwy tynku na fragmentach ścian. Po skuciu wierzchniej warstwy oczom policjantów ukazały się plamy zaschniętej krwi wsiąknięte w beton. Ten garaż służył najwyraźniej za miejsce kaźni.

Oczywiście 100 ofiar to liczba szacunkowa. Wiele spośród tych 100 dziewcząt mogło paść ofiarą kogoś innego lub np. handlarzy ludźmi. Niemniej skala terroru sianego przez orskiego maniaka jest szokująca. Nic dziwnego, że sprawa ta stała się głośna w całej Rosji. Społeczeństwo domagało się szybkiego ujęcia tego potwora. Po ucieczce Waleryja latem 2012 roku ruszyła zakrojona na szeroką skalę obława. Andrejew został zaocznie oskarżony o serię zabójstw i trafił na federalną listę najbardziej poszukiwanych przestępców w Rosji. W jego rodzinnym Orsku i okolicach rozesłano listy gończe ze zdjęciem, rysopisem i obietnicą nagrody za pomoc w ujęciu.

Pojawiła się nawet plotka, że widziano go na Kubie w 2023 roku w kurorcie Varadero, jak próbował uzyskać pobyt pod zmienionym nazwiskiem. Innym razem francuska prasa podała, iż człowiek podobny do niego próbował w mieście złożyć wniosek o pobyt w tamtejszym urzędzie do spraw migrantów. Każdą taką informację służby analizowały, ale żadna nie dała ostatecznego potwierdzenia. W 2021 roku głośna stała się historia studentki z podmoskiewskiego miasta Odincowo. Młoda kobieta zgłosiła, że jadąc autobusem do domu ze studiów rozpoznała w starszym mężczyźnie siedzącym naprzeciwko poszukiwanego Waleryja Andrejewa.

Do dziś figuruje na liście najbardziej niebezpiecznych poszukiwanych przestępców Rosji. Jednak w roku 2024 pojawił się sensacyjny trop sugerujący, że sprawa orskiego maniaka może wreszcie zostać definitywnie zamknięta. W maju 2024 w okolicach wsi Akermanowka przy granicy rosyjsko-kazachstańskiej dokonano makabrycznego odkrycia. Natrafiono na zwłoki mężczyzny w stanie znacznego rozkładu. Ciało znajdowało się w pobliżu jeziora Potino, na Pustkowiu, niedaleko dawnej trasy ucieczki Waleryja. Od razu zwrócono uwagę na pewien szczegół. Wszystkie zęby w szczęce denata były pokryte złotymi koronami.

Dokładnie taką cechą charakterystyczną wyróżniał się poszukiwany Andrejew. W jego rysopisie podkreślano, że od kłów do czwórek na górze oraz kilka zębów z dołu miał złote korony. Co więcej, ubranie znalezione na zwłokach pasowało do opisu ubrania, w którym widziano Waleryja po raz ostatni. Dennatt miał na sobie ciemne spodnie i jasną koszulkę z napisem Collection of 99 International Games. Taką koszulkę nosił Andrejew. Potwierdzają to zdjęcia i zeznania świadków. Odkrycie wywołało poruszenie. Czy to możliwe, że najbardziej poszukiwany seryjny zabójca nie żyje już od dawna, a jego ciało leżało w lesie niezauważone?

Ta opowieść, pełna faktów tak przerażających, że aż trudno w to uwierzyć, na długo zostanie przestrogą. Przed drogą, przed nadmiernym zaufaniem do obcych, przed samotnymi podróżami z przypadku i przed lekceważeniem pierwszych sygnałów niebezpieczeństwa. Bo gdzieś tam, w cieniu zwykłych dni, czasem czai się zło ubrane w kostium przeciętności. Tak jak to było w przypadku Waleryja Andrejewa, kierowcy ciężarówki z Orska, który okazał się jednym z najokrutniejszych seryjnych morderców we współczesnej Rosji.