NAJMŁODSZA KOBIETA SKAZANA NA ŚMIERĆ W USA? | NIKOMU GO NIE ODDAM #175

Nie po to, żeby kogoś skrzywdzić, ale przede wszystkim, żeby w razie co móc ochronić siebie. Nikt tam tak naprawdę nie czuł się bezpiecznie. Program, do którego trafiła, znajdował się w Knoxville, w stanie Tennessee. W teorii miał być szansą. W praktyce było to miejsce pełne napięć i przemocy. To pogłębiło w niej poczucie chaosu i objawy nieleczonych chorób. W Knoxville Krista poznała Taderilla Shippa, 17-letniego chłopaka, który od razu przyciągnął jej uwagę. Był uczniem kierunku kulinarnego, trochę zbuntowany, trochę zagubiony i miał za sobą równie trudne dzieciństwo jak ona.

Samodzielnie wychowywała go mama, która robiła co mogła, żeby zapewnić mu normalne życie. Ale bieda i niebezpieczne sąsiedztwo ciągnęły go w stronę kłopotów. W dziewiątej klasie rzucił szkołę, a potem związał się z lokalnymi gangami. Job Carps miało być jego szansą na nowy start. Między Christą a Taderillem od razu zaiskrzyło. Oboje mieli w sobie tę samą energię. Czuli gniew, bunt i potrzebę bycia zauważonym. Christa zakochała się bez pamięci. Dla niej Taderill był kimś wyjątkowym, kimś kto wreszcie ją rozumiał. Ona dla niego również była ucieczką od jego dotychczasowego życia.

Razem wciągnęli się też w temat satanizmu. Choć raczej było to takie młodzieńcze zaangażowanie. Głównie chodziło o to, aby w ten sposób się wyróżnić, więc nosili pentagramy, rozmawiali o rytuałach, o ciemnej mocy, o tym, że świat nie ma zasad. Ich relacja była intensywna od samego początku. Zamiast skupiać się na nauce, spędzali ze sobą każdą chwilę, odcinając się od reszty świata. Dawali sobie to, czego oboje potrzebowali – dużo uwagi. Z czasem jednak Krista stawała się coraz bardziej zaborcza, a Taderil coraz bardziej lojalny, aż do niemal takiego ślepego posłuszeństwa.

Uważała, że Colin próbuje odebrać jej Taderilla, że robi to specjalnie. Powtarzała znajomym, że jej nienawidzi, że kiedyś ją dopadnie, a potem da jej nauczkę. Nikt jednak nie traktował tych słów poważnie, bo przecież zazdrość między dziewczynami to nic nowego. Ale jak się okazało w przypadku Christy Pike, to był zapalnik. 12 stycznia 1995 roku Krista podeszła do Colin z pozornie dobrą wiadomością. Powiedziała, że chce zakończyć napięcie między nimi, że doszło niepotrzebnie do zbyt wielu złych emocji i że chciałaby oczyścić atmosferę. Zaproponowała, żeby tego wieczoru wyszły razem.

Porozmawiały, zapaliły trawkę, po prostu się pogodziły. Colin, która miała dość całej tej sytuacji, zgodziła się. Pewnie pomyślała, że w końcu wszystko się uspokoi. Tego wieczoru, około godziny ósmej, Colleen wyszła z akademika w towarzystwie Christy, Taderilla i Shadoli. Cała czwórka ruszyła w stronę zalesionego terenu nieopodal kampusu, ale pojednanie nigdy nie było częścią planu Christy. Dzień wcześniej w rozmowie z jednym z kolegów rzuciła mi mochodem, że zamierza zabić Colleen, bo taki właśnie miała nastrój. Brzmiało to trochę jak złośliwy żart, jak kolejny emocjonalny wybuch zazdrosnej dziewczyny i nikt nie potraktował tego poważnie.

Świadkowie później mówili, że Krista dokładnie opisała dźwięk, który usłyszała w tamtym momencie. Jakby coś pękało i bulgotało jednocześnie. Wtedy zrozumiała, że to koniec. Colin już z nimi nie było. Ale nawet wtedy nie przestała. Schyliła się i wzięła do ręki fragment rozbitej czaszki Colin, a następnie włożyła go do kieszeni kurtki. Było to dla niej trofeum, pamiątkę po tym, co zrobiła. Staderillam i Shaddollom przykryli ciało liśćmi i wrócili do akademika. Nie próbowali go ukryć, nie planowali uciekać. Około 11 wieczorem Krista weszła do swojego pokoju, jakby wracała z imprezy.

Wręcz przeciwnie, cały czas zachowywała się tak, jakby była dumna. Choć jednak nie zamierzała przepisać tej zbrodni tylko sobie. Od razu wskazała na Taderilla i Shadole. Napisała ich nazwiska bez zawahania. Nie zamierzała ich chronić. Proces w sprawie Christy rozpoczął się w 1996 roku, zaledwie rok po morderstwie Colleen. To była sprawa, która wstrząsnęła opinią publiczną. Brutalność zbrodni, wiek sprawców i szczegóły, które wyszły na jaw podczas śledztwa sprawiły, że nikt nie mógł przejść obok niej obojętnie. Krista, Tadero i Shadola zostali oskarżeni o morderstwo pierwszego stopnia i spisek w celu jego popełnienia.

Tadero, który w chwili popełnienia zbrodni miał dopiero 17 lat, był sądzony jako dorosły. Z kolei Shadola postanowiła pójść na współpracę z prokuraturą. Zgodziła się zeznawać przeciwko pozostałym w zamian za lżejszy wyrok. Prokuratura nie miała wątpliwości co do tego, czego się domaga. Dla Christy była to kara śmierci. Dla Terilla dożywotnie pozbawienie wolności bez możliwości zwolnienia warunkowego. Dowody przeciwko Christie były przytłaczające. Jej własne zeznanie, DNA, ślady krwi, a nawet fragment czaszki kolin znalezione w jej kurtce. Do tego dochodził fakt, że sama zaprowadziła policję na miejsce zbrodni opowiadając o szczegółach, które znać mogła tylko osoba, która tam była.

Według niego Krista była w cudzysłowie skazana na zagładę od chwili narodzin. A zatem obrona próbowała przekonać ławę przysięgłych, że dziewczyna nie działała z pełną świadomością, że była ofiarą okoliczności, manipulacji i presji ze strony Taderilla. Ale dla prokuratury to nie miało znaczenia. Pokazywali zdjęcia, dowody i jej własne słowa. Cytowali fragmenty jej wyznań, w których Krista mówiła o tym, że dała Colleen nauczkę i o tym, że wymknęło się to spod kontroli. Zeznania Tederula, odtworzone w sądzie, tylko pogłębiały przerażenie. W trakcie przesłuchań mówił, że Krista była ofiarą diabła, że uważał, że tamtej nocy składali ofiarę dla szatana.

I ogólnie byłoby to niemożliwe, gdyby była młodsza choć o rok. Wtedy groziłoby jej maksymalnie dożywotnie pozbawienie wolności. Można więc powiedzieć, że ten jeden rok zadecydował o wymiarze kary. W chwili ogłoszenia wyroku Krista teatralnie się rozpłakała. Kilka lat później pisała o refleksji i żalu, opisując swój czyn jako najgorszy błąd, który zrujnował niezliczone życia. Ale obok tych słów pojawiały się także takie, które podważały jej narrację skruchy. Między innymi to, co pisała do Tedderilla pokazywało, że wcale nie żałowała swoich czynów. Warto też dodać, że w całych Stanach Zjednoczonych niewiele kobiet zostało tak naprawdę skazanych na karę śmierci, zwłaszcza takich, które miały 18 lat, odkąd ten rodzaj kary przewrócono w 1976 roku.

I w 1996 roku faktycznie Krista stała się najmłodszą kobietą w historii współczesnego Tennessee, na którą wydano wyrok śmierci. Oprócz niej później zostały jeszcze skazane dwie kobiety. Jedna z nich, tak jak Krista, trafiła do celi śmierci, ale później została oczyszczona z zarzutów, a inna otrzymała dożywotnie pozbawienie wolności w końcu. Jeśli chodzi o Taderula, chłopaka Christy i współsprawcę, to jego los również rozstrzygnął się dosyć szybko. W styczniu 1997 roku został uznany za winnego morderstwa pierwszego stopnia oraz pisku w celu jego popełnienia.