WYSZŁA NA CHWILĘ. CO WYDARZYŁO SIĘ W GDAŃSKU? | KrymiKrąg | #141

To jest jedna z tych historii, w których niby wszystko wygląda zwyczajnie, ale nagle zaczyna się coś dziać. Nie spektakularnie, nie z hukiem, powoli, jakby ktoś odkręcał śrubki do momentu, aż wreszcie coś odpadnie. Później wszyscy dziwią się czemu. Emilia Bendik ma wtedy trzydzieści kilka lat, dokładnie trzydzieści pięć albo trzydzieści sześć, czyli moment życia, który dla wielu osób oznacza permanentne zmęczenie. Dzieci już nie są takie malutkie, ale wciąż wymagają uwagi. Praca nie jest już przygodą, tylko obowiązkiem. A marzenia? O ile jeszcze coś z nich zostają, zaczynają się upraszczać do rzeczy typu spacer po plaży bez telefonu i listy rzeczy do zrobienia. I właśnie o takim spacerze ona mówi znajomym. Nie o wielkich planach, nie o zmianie życia, tylko o czymś banalnym, wręcz skromnym, podstawowym.

Emilia w tym czasie zaczyna wyglądać jak ktoś, kto jest już trochę poza sobą. Zmęczona, znużona, momentami nieobecna. I wtedy pojawia się ta stłuczka. Czwartek, dzień przed zaginięciem, późny wieczór, właściwie noc, wracając z zakupów przedświątecznych tuż przed północą. Andrzej jest zmęczony, hamuje za późno, dochodzi do drobnego zderzenia. Nic wielkiego, żadna katastrofa, żadnych rannych, sytuacja jakich setki. Tylko, że dla Emily to nie jest nic wielkiego. Ona się tym przejmuje mocno, za bardzo jak na skalę zdarzenia, co jej mąż później tłumaczy jej charakterem. Że miała tendencję do wyolbrzymiania problemów. Tyle, że w takim stanie przemęczenia nawet drobiazg może uruchomić lawinę myśli, której nie da się zatrzymać.

Gdańsk w tym miejscu ma swoją specyfikę. Okolice Pomnika Sobieskiego to punkt, przez który przewijają się tłumy, a jednocześnie to jest miejsce, z którego nigdzie nie dojdziesz szybko i w godzinę, jeśli naprawdę chcesz się gdzieś oddalić, np. na plażę, o której ona wcześniej mówiła. To nie jest spacer na godzinę, to jest logistycznie niemożliwe. I bardzo szybko pojawia się coś, co trudno racjonalnie wytłumaczyć. Andrzej już po mniej więcej 30 do 60 minut zaczyna czuć niepokój. Nie taki zwykły, że ktoś się spóźnia, tylko coś bardziej intensywnego i racjonalnego, jakby coś było nie tak, mimo że nic jeszcze się nie wydarzyło. Próbuje się do niej dodzwonić, telefon jest już niedostępny. Komunikat, że połączenie nie może być zrealizowane.

Do tego dochodzi jej reakcja na stłuczkę. I wszystko to razem tworzy obraz, którym można czytać na dwa sposoby. Albo jako historia osoby, która była skrajnie zmęczona i przeciążona, albo jako coś, co tylko wygląda jak zmęczenie, a w rzeczywistości jest początkiem czegoś znacznie bardziej niepokojącego. Rodzina upiera się przy jednym, że kochała dzieci, że nie miała powodów, żeby odejść, że to się nie składa w logiczną całość, jeśli przyjąć najprostsze wyjaśnienia. I właśnie w tym problem, bo im więcej szczegółów się pojawia, tym mniej to wszystko jest proste. Na samym początku śledztwa pojawia się wersja ucieczki od życia i to nie dlatego, że ktoś znalazł konkretny dowód, tylko dlatego, że Andrzej rzuca hasło o możliwych zaburzeniach depresyjnych.

Andrzej próbuje pchnąć sprawę w stronę monitoringu miejskiego, wierzy, że rozpoznają po sposobie chodzenia, po czymś charakterystycznym, co dla obcej osoby jest niewidoczne. To wcale nie jest głupi pomysł, tylko że kończy się jak wiele innych rzeczy w tej sprawie. Nic z tego nie wynika, albo przynajmniej nic, co można byłoby wykorzystać. W pewnym momencie wchodzi prokuratura, bo mijają tygodnie i nadal nie ma odpowiedzi. I wtedy oficjalnie zaczyna się mówić o tym, czego wcześniej nie chciano wypowiadać zbyt głośno, że mogło dojść do umyślnego odebrania jej tego, co najcenniejsze. Pojawia się nawet wątek innej zaginionej kobiety z Gdyni, Małgorzaty, jakby ktoś próbował połączyć te sprawy, znaleźć sprawcę. Odcinek o tej sprawie jest dostępny na kanale, zachęcam do nadrobienia.

To nie jest dramatyczne odkrycie z udziałem specjalnych ekip, tylko przypadek, rutynowy patrol, który trafia na coś, co przez ten czas było niewidoczne. Identyfikacja przynosi odpowiedź. To Emilia Bendik. Przyczyną utrata możliwości oddychania poprzez wprowadzenie wody do dróg oddechowych. I na tym właściwie kończy się pewność. Nie wiadomo dokładnie kiedy, nie wiadomo czy ktoś jej pomógł znaleźć się w wodzie, czy znalazła się tam sama, nie wiadomo co działo się przez te dni, kiedy jej telefon jeszcze działał, nie wiadomo dlaczego wyszła bez rzeczy, które zwykle się zabiera. Zostaje tylko wersja oficjalna, która brzmi jak rozwiązanie, ale w praktyce jest tylko opisem końca, a nie wyjaśnieniem tego, co do niego doprowadziło.

I chyba dlatego ta sprawa do dziś wraca jako przykład czegoś źle poprowadzonego lub po prostu zbyt trudnego do wyjaśnienia. Rodzina ma żal do policji. Uważa, że można było zrobić więcej, szybciej, dokładniej. I nawet jeśli część tych zarzutów wynika z emocji, to trudno je całkiem odrzucić, bo w tej historii jest zbyt wiele momentów, w których coś mogło pójść inaczej. A jednak poszło dokładnie tak, że nic nie zostało rozstrzygnięte. No i w tym momencie historia zaczyna skręcać w kierunku, który dla wielu osób jest ostatnią deską ratunku. Pojawia się Jasnowic. Andrzej Bendik, który do tej pory działa w ramach tego, co dostępne, policja, prokuratura, własne próby nacisku na monitoring, w pewnym momencie idzie dalej i trafia do Krzysztofa Jackowskiego.

Andrzej próbuje też dalej naciskać na monitoring miejski, co akurat jest jednym z bardziej racjonalnych tropów. Tyle, że znowu albo nie dostaje dostępu do nagrań, albo nagrania nic nie pokazują, albo materiał jest tak słabej jakości, że nie da się z niego wyciągnąć żadnych wniosków. I tak powoli kończą się opcje. Z jednej strony oficjalne śledztwo, które kręci się wokół tych samych hipotez, z drugiej próby poza systemem, które brzmią coraz bardziej jak błądzenie po omacku. Zostaje tylko dziwne poczucie, że gdzieś po drodze coś zostało przeoczone. Tylko, że w tej historii nikt nie potrafi wskazać, co to dokładnie było. I jeszcze ten telefon. Jedyna rzecz, którą Emilia zabiera ze sobą wychodząc z firmy, podobno za namową męża.

Potem próba kontaktu i nic. I to by można było jeszcze jakoś wytłumaczyć. Rozładowana bateria, awaria, cokolwiek, gdyby nie to, co wychodzi później, bo z bilingów wynika, że ten telefon działa jeszcze przez kilka dni po zaginięciu. Funkcjonuje w sieci, co oznacza, że gdzieś jest, ktoś go ma, może nawet sama Emilia, albo przynajmniej nie został od razu zniszczony czy wyrzucony. Najbardziej uderzające jest to, że nie udaje się ustalić, gdzie ten telefon się logował. W teorii to właśnie takie dane są jednym z najcenniejszych tropów. Stacje bazowe, ruch, kierunek przemieszczania się. W praktyce tutaj tego nie ma albo nie zostało wykorzystane. Andrzej później ma o to ogromny żal, bo dla niego to wygląda jak zmarnowana szansa, coś co mogło przesądzić o kierunku śledztwa, a zostało gdzieś po drodze zgubione.