Masakra rodziny Sharp- Domek nr 28 w Keddie

Aby w pełni zrozumieć to, co wydarzyło się w domku nr 28, należy raz na zawsze odrzucić wszelkie wyobrażenia o chaotycznej szarpaninie w afekcie, o emocjonalnym wybuchu gniewu czy przypadkowym akcie przemocy popełnionym pod wpływem chwili. Policyjne raporty z oględzin miejsca zbrodni, skrupulatnie i z narastającym przerażeniem sporządzone przez techników kryminalistycznych z biura szeryfa hrabstwa Plamas, Wskazują na mrożący krew w żyłach, metodyczny i niemal chirurgiczny charakter działań sprawców. Zbrodnia ta nie była dziełem amatorów działających w ślepym szale. Była to zaplanowana, precyzyjna, zimno-krwista egzekucja wykonana z pełną premedytacją, gdzie każdy ruch oprawców musiał być wcześniej dokładnie przemyślany i przećwiczony.

Czy zrobili to w pełni celowo, kierując się specyficzną, chorą i spaczoną logiką kryminalną? A może byli osobami, które te małe dzieci doskonale znali z widzenia lub codziennego życia w osadzie Keddie i których ewentualna obecność w korytarzu w środku nocy nie wywołałaby u maluchów odruchowego, głośnego, panicznego płaczu, który zaalarmowałby całą okolicę? Lokalna policja z chlapstwa Plamas stanęła przed zadaniem, które od pierwszej minuty całkowicie przerosło jej realne kompetencje, zasoby kadrowe oraz zaplecze techniczne. W 1981 roku Keddie było małą, senną, odizolowaną osadą tartaczną w sercu gór Sierra Nevada, a tamtejsze organy ścigania

Mówiono o lokalnych podziemnych kręgach handlu narkotykami, o powiązaniach z brutalnymi gangami motocyklowymi, a nawet o celowym kryciu sprawców przez wysoko postawionych urzędników hrabstwa Plamas, którzy z niewyjaśnionych przyczyn unikali stawiania kropki nad i w stosunku do głównych podejrzanych. Jednak żaden z tych wątków nie potrafił wyjaśnić najbardziej bolesnego i mrożącego krew w żyłach elementu całej tej układanki. Głównym elementem, który przez dekady spędzał sen z powiek kolejnym pokoleniom detektywów, był los najmłodszej córki Sue Sharp, dwunastoletniej Tiny Sharp. Gdy poranek 12 kwietnia odsłonił zmasakrowane ciała Sue, Johna i Dady na podłodze salonu, technicy kryminalistyczni dokładnie przeszukali cały domek.

Młot ten pasował profilem i wagą do obrażeń, jakich doznały ofiary w salonie. Mimo to lokalna policja nie zatrzymała ani Martina, ani Johna na dłuższy czas, pozwalając im na swobodne opuszczenie hrabstwa Plamas krótko po zderzeniu. W dniu, w którym odkryto zbrodnię w domku nr 28, Merlin Smart podjęła natychmiastową decyzję o ucieczce od swojego męża. Przerażona atmosferą panującą w osadzie i brutalnością, która wydarzyła się tuż obok, Spakowała swój dobytek i postanowiła opuścić Keddie, odcinając się od Martina. W trakcie późniejszych, prowadzonych na gorąco przesłuchań, kobieta przekazała funkcjonariuszom biura szeryfa hrabstwa Plamas kluczowy dowód rzeczowy. Odręczny list, który otrzymała od swojego uciekającego z okolicy małżonka.

Biuro szeryfa hrabstwa Plamas w tamtych pierwszych, krytycznych godzinach dopuściło do skażenia miejsca zbrodni, zignorowało kluczowe dowody takie jak obciążający list Martina Smarta i pozwoliło podejrzanym bez przeszkód opuścić region. Biurokracja, brak odpowiednich procedur i mało miasteczkowy lęk przed skandalem zamknęły drzwi przed prawdą na dziesięciolecia. Zbrodnia w Keddie udowadnia, że najgorsze wcale nie jest to, że zło istnieje. Najgorsze jest to, jak łatwo system potrafi je przeoczyć, zignorować lub wymazać z akt, zostawiając rodziny ofiar same z bolesnym pytaniem dlaczego.