Kozetka. Przychylność

Kiedy my się odsuwamy od społeczności, to na krótką metę możemy zyskać. Dlatego, że ten nasz mózg społeczny może się zresetować, może powiedzmy odpocząć, może ewentualnie, jeżeli się tego nauczymy, bo to też nie jest automatyczne, pomyśleć o ludziach, którzy nas wspierają i pomyśleć o tym wsparciu, poszukać w sobie tych najbardziej głębokich takich powiedziałbym atawistycznych, ale w pozytywnym rozumieniu tego słowa obszarów. Ale na dłuższą metę, izolacja społeczna jest zabójcza. Okazuje się, że no właśnie z powodu tej przeszłości ewolucyjnej obecność drugiego człowieka i to bliskiego drugiego człowieka, takiego, na którego możemy liczyć, któremu możemy ufać, jest więc wręcz biologiczną koniecznością. Jest taka świetna książka Robina Dunbarra, Przyjaciele, tak się właśnie nazywa, stosunkowo niedawno wydana, jedna z nowszych jego książek, bo czytelnicy pewnie znają Robina Dunbarra z kilku czy kilkunastu już w Polsce wydanych książek, ale jest wyjątkowa.

Właściwie degraduje nas na poziomie fizjologicznym. No oczywiście za tym idą później już obciążenia psychiczne, obciążenia związane z zachowaniem. Ale myślę, że ciekawszym jest fakt, że posiadanie bliskich, znajomych czy też przyjaciół w całym swoim życiu jest najlepszym predykatem, czyli najlepszym czynnikiem pozwalającym najłatwiej przewidzieć długość i jakość życia. Innymi słowy, tam sobie Dunbar pozwala na takie może troszkę przekroczenie granic, ale on mówi, że oczywiście istotne jest to, żeby dbać o siebie fizycznie, żeby uprawiać jakiś rodzaj sportu, żeby dbać o to, czym się oddycha, co się je. Używki są oczywiście tutaj też czymś, co powinno być pod kontrolą, ale z badań statystycznych wynika, że obecność przyjaciół równoważy te czynniki.