Pilecki - Gospodarz 1/5

Segment 5. Gospodarz. Sukurcze, Maria, Andrzej i Zofia. Po wojnie mogłoby się wydawać, że następuje w tej biografii pauza. Tymczasem właśnie wtedy kształtuje się coś, bez czego późniejsza decyzja o wejściu do Auschwitz byłaby mniej zrozumiała. Pilecki wraca do życia cywilnego, podejmuje studia, interesuje się sztuką, ale ostatecznie wiąże swoje życie z majątkiem w Sukurczach na Nowogródczyźnie. I tutaj zaczyna się ten mniej widowiskowy, a może nawet ważniejszy rozdział jego formacji. Sukurcze nie są sielankową dekoracją. To miejsce konkretnej pracy. Gospodarstwo trzeba odbudować, uporządkować i prowadzić w warunkach, które wymagają dyscypliny nie mniejszej niż wojskowa, tylko rozłożonej w czasie.

Takie doświadczenie bardzo zmienia człowieka. Uczy cierpliwości, długiego oddechu, odpowiedzialności nie za chwilę, lecz za ciągłość. W 1931 roku Pilecki żeni się z Marią Ostrowską. Potem rodzą się dzieci. Andrzej i Zofia. I tutaj dopiero naprawdę czuć stawkę późniejszych decyzji. To nie są abstrakcyjne więzi rodzinne. To konkretne twarze, konkretne głosy, konkretne życie. Dom, do którego można wrócić po pracy. Dzieci biegające po ogrodzie. Żona, z którą buduje się nie ideę, lecz codzienność. Właśnie dlatego późniejsza decyzja Pileckiego jest tak dramatyczna.

On ma co chronić i dla kogo żyć. Nie wchodzi w ryzyko z pozycji człowieka oderwanego od świata. Wchodzi w nie jako mąż Marii i ojciec Andrzeja oraz Zofii. Jako gospodarz, który wie ile kosztuje budowanie porządku. Ta warstwa życia nie osłabia jego postawy, ona ją zaostrza. Bo kiedy przyjdzie wojna, będzie ryzykował nie tylko własnym losem, ale także wszystkim, co zdołał dotąd zbudować. Segment 6. Wojna i droga do decyzji. Wrzesień 1939 roku kończy świat Sukurcz, ale nie kończy działania Pileckiego. Zostaje zmobilizowany jako podporucznik rezerwy kawalerii i bierze udział w kampanii wrześniowej walcząc w składzie jednostek podporządkowanych armii Prusy.