ZNANI LUDZIE którzy byli gorsi niż myślisz

Jan Paweł II, Matka Teresa, Walt Disney to dla wielu ludzi niewątpliwe autorytety. Problem w tym, że wielkie dokonania nie wykluczają błędów, zaniedbań czy celowego niszczenia czyjegoś życia. Sprawdźmy zatem, które fragmenty biografii znanych osób nie pasują do obrazu, jakim przez lata karmiły nas media i potężniki do historii. Widzowie tego kanału to ludzie świadomi i ambitni, a jeżeli dbacie o swój rozwój intelektualny, to warto, żebyście zadbali też o swój rozwój finansowy. Z tym pomóc Wam może XTB. XTB, tu pracują Twoje pieniądze. Krzysztof Kolub. Niemalże każda osoba na planecie zna jego największy sukces. Przypadkowe odkrycie drogi z Europy do Ameryki Północnej w trakcie wyprawy, która miała wyznaczyć nową trasę do Indii. Do dziś przetrwało przypisywanemu określenie Indianie na lokalnych mieszkańców.

Donosił na Józefa Schillera, elektryka, którego nazwał inspiratorem strajków, przez co SB założyła mu sprawę operacyjną i przeznaczyła do zwolnienia. Donosił na Henryka Jagielskiego, Jana Jasińskiego czy Henryka Lenarciaka, ostrzegając bezpiekę przed organizowanymi przerwami w pracy i kolejnymi protestami robotników. I może gdyby Wałęsa stanął w wolnej Polsce przed kamerami i powiedział prawdę. Miałem 27 lat. Po masakrze grudnia 70. byłem zastraszony, popełniłem błąd, współpracowałem, ale się z tego wyrwałem i odkupiłem tę walkę o wolność. Naród najpewniej by mu to wybaczył. Zamiast tego były prezydent wybrał drogę absolutnego wyparcia. A do dziś brnie w absurdalne teorie spiskowe, oskarże ekspertów od fałszerstwa, a każdego kto cytuje archiwalne dokumenty nazywa wrogiem i prowokatorem. Walt Disney. Człowiek, który stworzył Myszkę Miki, Krainę Czarów i Imperium Rodzinnej rozrywki oparte na magii, niewinności i spełnieniu marzeń.

Jednak za fasadą uśmiechniętego wujka krył się bezwzględny gracz, który w walce o kontrolę nad studiem nie cofał się przed donosicielstwem i łamaniem karier swoim własnym współpracownikom. Wszystko zaczęło się w 1941 roku od wielkiego strajku animatorów. Podczas gdy filmy Disneya przynosiły miliony, szeregowi rysownicy pracowali za głodowe stawki bez praw autorskich i bez prawa do reprezentacji związkowej. Gdy czołowy animator studia, Art Babbitt, twórca ruchów Goofiego, zaczął organizować związek zawodowy, Disney bezprawnie wyrzucił go na bruk razem z kilkunastoma innymi pracownikami. Wywołał to potężny strajk ponad 200 artystów. Disney potraktował sprzeciw podwładnych jako osobistą zdradę. Podczas pikiet omal nie pobył Babita na ulicy, a w prasie branżowej ogłosił, że protest to efekt komunistycznego spisku. Strajk przerwał dopiero po interwencji federalnego mediatora i banków.

Prawdziwą zemstę Disney przygotowywał jednak 6 lat później, w erze zimnowojennej. Paniki. 24 października 1947 roku z własnej woli stanął przed osławioną Komisją do Spraw Działalności Antyamerykańskiej jako tak zwany przyjazny świadek. Przed mikrofonami kongresmenów wskazał z nazwiska konkretnych ludzi ze świata animacji jako rzekomych agentów Moskwy. Wymienił też Dawida Hilbermana, jednego ze swoich najzdolniejszych animatorów, nazywając go mózgiem strajku i oskarżając o komunizm tylko dlatego, że Hilberman nie wyznawał żadnej religii i przez laty spędził trochę czasu w Moskwie, gdzie uczył się reżyserii artystycznej czy czegoś w tym rodzaju. Wskazał liderów związkowych, rzucając oskarżenia, których jak sam z rozbrajającą szczerością przyznał przed komisją, nikt nie ma sposobu udowodnić. Dla oskarżonych oznaczało to wyrok.

Hilberman i Pomerance założyli własne studio Tempo, ale w realiach czarnych list Hollywood żaden zleceniodawca nie odważył się z nimi współpracować. Pomerance musiał tłumaczyć się przed komisją, a związki zawodowe zostały spacyfikowane. Disney użył machiny państwowego polowania na komunistów do załatwienia prywatnych biznesowych porachunków. Od 1940 roku Disney współpracował również z FBI, a w 1954 roku sam J. Edgar Hoover nadał mu status oficjalnego kontaktu operacyjnego. I choć popularne teorie spiskowe mówiące, że był płatnym szpiclem są przesadzone, no bo status ten oznaczał zaufane źródło ze środowiska, a nie etat. To akta FBI liczą ponad 570 stron i dokumentują jak studio konsultowało z agentami scenariusze filmowe i kreowało pożądany przez biuro wizerunek. Równie dwuznaczny był jego polityczny oportunizm.

W grudniu 1938 roku, zaledwie miesiąc po Nocy Kryształowej, gdy cały wolny świat potępiał nazistowskie pogromy w Niemczech i Austrii, Disney jako jedyny szef wielkiego studia w Hollywood osobiście przyjął Leni Riefenstahl, nadworną reżyserka Adolfa Hitlera i z dumą prowadzał ją po swoim studiu. Choć po latach jego obrońcy tłumaczyli to naiwnością, to w archiwach nie ma dowodów na to, by osobiście dyskryminował konkretnych żydowskich pracowników. To jako współzałożyciel Motion Picture Alliance tworzył środowisko powszechnie uznawane za zajedliwie ksenofobiczne i reakcyjne. Ludzie są tylko ludźmi. Nie powinno nas dziwić, że wymienione tu historie pokazują autorytety w kiepskim świetle. Każda z tych osób była przez lata pewnym symbolem i ich działania często inspirowały innych. I właśnie ta siła sprawia, że wielu z tak wymienionych tu osób ma gwardię obrońców, którzy każdy niepochlebny fakt traktują jako atak na wyższe wartości, zapominając, że nawet etykieta święty nie wyklucza ludzkich błędów.