ZNANI LUDZIE którzy byli gorsi niż myślisz

Lance Armstrong przez lata sprzedawał światu idealny mit. Wygrywał Tour de France 7 razy z rzędu od 1990 do 2005 roku, po tym jak pokonał raka jąder z przerzutami do mózgu i płuc. Założył fundację Lifestrong, która wspierała osoby walczące z chorobą nowotworową, a wymyślone przez niego żółte bransoletki nosiło miliony osób na całym świecie i stały się symbolem walki z rakiem. To właśnie jego legenda była dla niego pierwszą tarczą przed oskarżeniami o doping. No bo jak ktoś taki mógłby jechać po bandzie z jakimikolwiek zasadami w sporcie? A Armstrong nie tylko brał zakazane substancje. On przede wszystkim stał na czele procederu, który amerykańska agencja antydopingowa nazwała najbardziej wyrafinowanym, profesjonalnym i zinstytucjonalizowanym programem dopingowym w dziejach sportu.

To była zorganizowana medyczno-logistyczna machina prowadzona wraz z lekarzem Michel Ferreri. System opierał się na masowych transfuzjach krwi, ciągłym podawaniu EPO, testosteronu, kortyzolu i hormonu wzrostu. Krew pobierano kolarzom w trakcie sezonu, magazynowano w lodówkach i przetaczano w hotelowych pokojach tuż przed kluczowymi etapami górskimi. A w teamie zatrudniano kurierów motocyklowych oraz wożących fiolki z EPO w termosach. Co więcej, ten nielegalny proceder był bezczelnie finansowany z pieniędzy amerykańskich podatników. Drużynę Tailwind Sports sponsorowała federalna poczta US Postal Service. Za sam drugi kontrakt sponsoringowy przeronął pan 32 milionów dolarów, z czego do kieszeni Armstronga trafiło blisko 13,5 miliona. Armstrong podpisywał umowy gwarantujące postępowanie zgodne z zasadami, po czym co miesiąc składał fałszywe poświadczenia i wyciągał z budżetu państwa miliony na finansowanie przemysłowego oszustwa.

Kiedy w 2015 roku panel arbitrażowy nakazał mu zwrot 10 milionów dolarów dla firmy ubezpieczeniowej, w uzasadnieniu padły słowa, że był to bezprecedensowy pokaz międzynarodowego krzywoprzysięstwa, oszustwa i spisku. Jednak przestępstwem Armstronga nie była tylko nielegalna farmakologia. Bowiem przez dekadę terroryzował i próbował uciszać każdego, kto próbował powiedzieć prawdę. Przez lata Armstrong niszczył reputację i stabilność finansową każdego sygnalisty. W 1999 roku francuski kolarz Christophe Bassens zaczął pisać felietony o nienaturalnych prędkościach w peletonie. Armstrong dronił go na trasie Tour de France przed kamerami, kazał mu zamknąć się i wypieprzać z kolarstwa. Zaszczuty i wyizolowany przez peloton Basson musiał przedwcześnie zakończyć karierę. A gdy włoski kolarz Filippo Simeoni zeznawał w procesie karnym przeciwko dostarczającemu doping doktorowi Ferrariemu, Armstrong publicznie nazwał go kłamcą.

Na 18 etapie Tour de France w 2004 roku osobiście skasował ucieczkę Simeoniego, grożąc mu wprost. Popełniłeś błąd, zeznając przeciwko Ferrariemu. Mam mnóstwo czasu i pieniędzy i mogę cię zniszczyć. Po czym do kamer telewizyjnych wykonał gest zaszywania ust. Agencja antydopingowa ten gest zakwalifikowała później jako próbę zastraszania świadka w toczącym się procesie. Po tym, jak były kolega z drużyny, Tyler Hamilton, złożył obciążające zeznania go przed Federalną Łową Przysięgłych, Armstrong dopadł go w 2011 roku w restauracji w Aspen i syczał. Rozerwiemy ci na strzępy na miejscu dla świadka. Zrobię z twojego życia pieprzone piekło. Sprawą i zabezpieczeniem nagrań z monitoringu musiało zająć się FBI. Masażystkę Amy O'Reilly, która ujawniła fałszowanie recept w mediach, nazwał alkoholiczką i prostytutką, pozywając ją i zmuszając do wydania oszczędności życia na prawników.

Betsy Andrew, żonę kolegi zespołu, która słyszała jak Armstrong przyznawał się lekarzom do dopingu, próbował w skoordynowanej kampanii przedstawić jako niezrównoważoną psychicznie i pozbawić pracy. Trzykrotnego zwycięzcę turu, Grega Lemonda, szantażował przez sponsorów biznesowych, doprowadzając do zapaści jego firmę rowerową. Lance Armstrong nie jest więc ofiarą na gonki czy sportowcem, który raz popełnił błąd. Padł on pod ciężarem dowodów, gdy zgromadzono zeznania 11 kolegów z jego zespołu. Wtedy bezpowrotnie spadła maska wybitnego sportowca, ukazując bezwzględnego manipulatora i szantażystę, który dla zysku i sławy bez wahania łamał prawo, kradł publiczne pieniądze i z zimną krwią niszczył ludzkie życia. Stracił wszystkie tytuły Tour de France, olimpijski brązowy medal i prawo do startu w zawodach pod egidą Vada. Leigh Strong usunęła jego nazwisko, a dawny mistrz musiał zapłacić wielomilionowe ugody dla dawnych sponsorów i organizacji.