Teorie spiskowe, które okazały się w 100% prawdziwe

Europejski Trybunał Praw Człowieka ustalił później, że dwóch mężczyzn przywieziono do ośrodka 5 grudnia 2002 roku. Jednak nie do Klewek, tylko do Szyman, a więźniów przewieziono do ośrodka w Starych Kiejkutach. Co prawda, Klewki od Starych Kiejkut dzieli zaledwie kilkadziesiąt kilometrów. W Teorii spiskowej taką zbieżność można potraktować jako dowód, że leper jednak coś wiedział, albo że osoba, która dała liderowi Sambrony te repelacje, sama źle coś usłyszała. Można też wysuć teorię, że wystąpienie Leppera zatrzymało operację, która naprawdę była w planach. Jednak nie ma na to dowodów. Ale na pewno to wypowiedziu przyczynił się także do tego, że przez wiele miesięcy nikt nie traktował poważnie doniesień dziennikarzy, gdy zaczęli opisywać pierwsze dowody operacji CIA na Mazurach. Kilka lat później pojawiają się informacje o samolotach, związanych z amerykańskim wiadem, które lądują na małym lotnisku w Szymanach.

Mimo to polskie władze nadal zaprzeczają ustaleniom z raportu albo zasłaniają się tajemnicą. I robią tak aż do wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W 2014 roku zapadają wyroki. Podczas dwóch procesów, w których dwóch Afgańczyków pozwało państwo polskie, Trybunał ustala, że Polska nie była przypadkowo miejscówką dla amerykańskich agentów. Ustalono, że władze RP umożliwiły CIA korzystanie z przestrzeni powietrznej i lotniska, pomagały maskować ruch samolotów, zapewniały transport Szyman oraz pomagały w ukryciu obecności tajnego ośrodka. Co więcej, polskie władze miały wiedzę, jaki jest charakter programu i że więźniowie są narażeni na traktowanie sprzeczne z zakazem tortów. Takie praktyki nazywamy dziś tajnym transferem więźniów. I problem nie jest to, że podejrzana osoba trafiła z jednego więzienia do drugiego.

Celem takich praktyk jest zniknięcie systemu prawnego, tak by nikt nie odkrył w jaki sposób traktuje się więźniów. A na podstawie zeznań wiem, że przemoc była tam codziennością. Normą była wielodniowa izolacja, a więźniów zastraszano upozorowaniem egzekucji i groźbami wobec rodzinnych. I Trybunał zdecydował, że samo umożliwienie, by taki ośrodek funkcjonował na terenie Polski, nawet jeśli żaden polski obywatel nie miał tam dostępu, naruszyło zakaz tortur, prawo do wolności, prywatności, skutecznego środka odwoławczego i rzetelnego postępowania. Bo nawet w przypadku osób podejrzanych o terroryzm prawa nie przestają obowiązywać. Tyle, że ten wyrok wraz z zasądzonym odszkodowaniem to symboliczne zadośćuczynienie dla dwóch ofiar, a boi znacznie więcej. Śledztwo rozpoczęte w 2008 roku nie doprowadziło jednak do publicznego rozliczenia osób odpowiedzialnych za utworzenie ośrodka.