Czeka nas susza. I TO NIE przez globalne ocieplenie.

Ale to Polska zajmuje trzecie miejsce od końca w ilości słodkiej wody na mieszkańca, gdzie jej zasoby na osobę są poniżej progu bezpieczeństwa. W Europie wyprzedzają nas tylko Cypr i Malta. Ile w tym geograficznego pecha? Na pewno jest u nas mniej opadów niż w innych krajach bliżej oceanu. Nie mamy też lodowców, które wspierają zasoby wody w krajach alpejskich. Dodatkowo jesteśmy raczej krajem źródłem, a niewiele dużych rzek wpływa do nas z zewnątrz, niosąc dodatkową wodę. No ale to problemy systemowe, infrastrukturalne i wieloletnie zaniebania są naszym największym problemem. Jeszcze kilka lat temu znaczna część usług była dostępna głównie stacjonarnie. Dziś możemy zamówić większość potrzebnych rzeczy i usług, a nawet odebrać list polecony z urzędu bez wychodzenia z domu. Choć w przypadku tego ostatniego musimy pamiętać o założeniu skrzynki do e-doręczeń.

Co więcej, to właściciele gospodarstw domowych płacą za uzdatnianie takiej wody najwięcej. No bo w przypadku rolnictwa nie obowiązuje zasada, kto zanieczyszcza ten płaci, w przeciwieństwie do fabryk. Jest to trudny kompromis między jakością wody w studni i rachunkach za wodociąg, a cenami żywności. Żeby może zobaczyć, dokąd może zmierzać kraj, który nie rozwiązuje swoich problemów wodnych systemowo, warto spojrzeć na wyspę, która już tam dotarła. Wspomniany w materiale Cypr jest pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej i zajmuje razem z Polską ostatnie miejsca w Europie pod względem zasobów wody na mieszkańca. W 2008 roku przeszło czwarty rok z rzędu beznormalnych opadów. Od lipca do listopada tamtego roku każdego dnia cumował przy cypryjskim brzegu tankowiec z Grecji przywożący 40 do 50 tysięcy metrów sześciennych wody pitnej. Jednocześnie rząd ograniczył dostawy do domów o 25 do 30%, co oznaczało wodę w kranie przez kilka godzin dziennie.

Cypr wyciągnął z tego wnioski i zainwestował w odsalanie. Dziś 70% wody pitnej na wyspie pochodzi Z zamieniania wody morskiej w pitną, co jest imponującym osiągnięciem technologicznym, ale ma też swoją cenę. Odsalanie jest energochłonne, drogie i generuje ogromne ilości solanki odprowadzanej do morza ze szkodą dla podmorskich ekosystemów. Cypr zamienił więc jeden kryzys w inny i mimo gigantycznych inwestycji technologicznych szacuje się, że w niektórych cypryjskich sieciach gubi się nawet 40% wody w starych rurach. I mogą być dla nas przykładem czego nie robić, tym bardziej, że my nie mamy takiej opcji awaryjnej. W latach 90. przez zachodnie demokracje przetoczyła się też fala prywatyzacji wodociągów. Wynikało to z powszechnego przekonania, że rynek jest wydajniejszym zarządcą niż gmina, więc prywatna firma na pewno zainwestuje w modernizację, jakość wzrośnie, a koszty zarządzania spółką spadną.