Kłirowe rebeliantki

No a eseje, dlatego że mają być osobiste. W przypadku zwłaszcza tych postaci, które są znane, jak Frida Kahlo, Tyvia Jansson czy Virginia Woolf, no osobiście nie wyobrażam sobie, abym miała teraz napisać jakąś nudną notkę typu, nie wiem, Wikipedia spotyka książkę, tylko raczej zależało nam na tym, aby te opowieści były gdzieś z głębi. naszego doświadczenia, takiego trochę też pytania, które myślę, że jest ważnym pytaniem w kontekście tych biogramów, mianowicie co nam te postaci dają teraz, w jaki sposób z nich czerpiemy, czy w ogóle, a jeśli tak, to na ile możemy jakoś identyfikować, inspirować albo w jakiś sposób inny czerpać z tej queer story. I to chyba wydaje mi się kluczowe. To też jest mocno polityczny gest, to znaczy taki, który gdzieś właśnie odzyskuje przeszłość i daje możliwość robienia czegoś w rodzaju takiej siatki, która łączy nas z naszymi korzeniami.

Jeżeli chodzi o eseje, jeszcze wracając do twojego pytania, ja lubię w esejach to, że one się tak samo wymykają definicją jak queer, że właśnie ciężko jest określić jednoznacznie w jednym zdaniu czym jest esej i to mi się szalenie podoba jako taka forma, która jest bardzo plastyczna, bardzo otwarta. Zresztą jednym z moich ulubionych esejów jest esej Virginia Woolf o chorowaniu, który jest o dezercji z armii wyprostowanych. Zresztą słusznie Virginia Woolf pyta w tym eseju, dlaczego chorowanie obok miłości, zazdrości i oręża nie zostało jednym z głównych tematów literatury. Jeżeli chodzi o moje bohaterki, ja właściwie byłam na grobie tylko jednej z nich, ponieważ dwie z nich są w Stanach, nie miałam takiej możliwości, żeby tam pojechać. Mam nadzieję, że to się kiedyś wydarzy.