Kłirowe rebeliantki

Byłam na grobie Chantal Ackerman, a z Deborą Fogel spotkałam się tak, że z moją dziewczyną Magdą czytałyśmy Wakacje kwitną, czyli teksty Debory stojąc w miejscach, o których pisała. No i myślę, że to też jest taki miły motyw na spotykanie swoich ulubionych poetek, pisarek, osób piszących, żeby właśnie za pomocą ich tekstów spróbować je jakoś, albo inaczej za pomocą ich tekstów spróbować jakoś do nich pielgrzymować. Kiedy wspomniałaś o tym, że czułaś się bardzo wyobcowana jako młoda osoba ze swoją tożsamością jako lesbijka, pamiętam, że po premierze filmu Fanfic, w którym główną rolę zagrał Alin Szewczyk, bardzo pięknego filmu o dorastaniu i odszukiwaniu właśnie swojej tożsamości, rozmawiałyśmy chwilę w grupie, gdzie właśnie było bardzo dużo młodych osób i my troszeczkę tam starsze 5 czy 10 lat od nich.

Dlatego zawsze jak mogę polecać oddolne inicjatywy, to je polecam, tak samo jak polecam oddolne kino filmowe. Na Millenium Dogs Against Gravity była świetna queerowa sekcja, queerowe doświadczenia ciała, to się chyba nazywało i tam był piękny film Płonące Uszy, lesbijska baśń, science fiction, wspaniały triumf wyobraźni, coś właśnie do czego nie Chantala Kerman, chociaż ona też, no ale miałam na myśli Barbarę Hammer. Czemu Barbara Hammer wyważyła kopniakiem drzwi, żeby to było możliwe, żeby te Płonące Uszy w 92 roku, w którym ja się zresztą właśnie urodziłam, żeby to powstało. Czy to jest film, który był na festiwalach? Myślę, że nie, ale myślę, że queerowe osoby go oglądają, to mają poczucie, że tak, to jest reprezentacja wszelkiego wariactwa i naszej odmienności, która po prostu jest takim radosnym wybuchem twórczości, to jest świetne.