Harry Potter - 25 lat, Tony i Gwiazdozbiór Psa

A co to znaczy, że już nikt nie słucha wszędzie tam, gdzie słuchacie podcastów? No, że są tylko dwie główne platformy do odsłuchu podcastów, z których się w Polsce korzysta. Przy czym jedna ważniejsza od drugiej. I bardzo staram się unikać mówienia nazw, bo boję się Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, która mogłaby mnie za to ukarać. Więc możemy iść dalej, skoro tę sprawę załatwiliśmy i powiedzieć, że dzisiaj dużo tematów, bo będzie Gwiazdozbiór Psa, który mieliśmy zrobić jeszcze tydzień temu, ale się nie udało. Ale się cieszę. Będzie zupełnie nowy Tony, to Anthony Bourdain, film o jego młodości i jeszcze porozmawiamy, i to za chwilę parę, o 25-leciu premiery pierwszego filmu Harry Potter, czyli Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Pęk. I całym zjawisku i tym, że w związku z tą okazją nadchodzi, nadeszła zapowiedź serialu o Harrym Potterze.

Ja na szczęście w poro się z tego wylogowałam i zrozumiałam, że no jestem teraz w tym momencie, że jeśli chcę czytać w ogóle jakiekolwiek książki, to muszę trochę zejść z tego wielkiego C, a może wiedzę będę przyswajać w jakiś inny sposób w moim życiu. Porozmawiałam z dwoma moimi koleżankami, które pracują w bibliotece miejskiej we Wrocławiu i chciałam, żeby poleciły mi książki, które myślę, że wyleczyłyby mnie z tego. A jednocześnie takie, przy których będę dobrze się bawić. Harry Potter? Czyli to będą książki, które będą lekkie. I zależało mi trochę na tym, żeby to były książki, które będą pisane przez kobietę, bo trochę chciałam, żeby ta perspektywa... Sally Rooney? Kicia Kociana. Nienawidzę Sally Rooney. Naprawdę? Ale w sumie nie czytałem żadnej książki, ale serial lubię. Ja lubię seriali i książki.

No tam generalnie ta gra aktorska, nie tylko w przypadku dwóch głównych bohaterek, nie jest jakaś fantastyczna. No, ale tam na szczęście nie chodzi o to. Ja myślę, że tam przede wszystkim chodzi o to, że ta historia jest niesamowita i że to jest naprawdę wielkopomna historia, która... Twórcy serialu mieli ten przywilej, żeby z niej skorzystać, żeby zrobić coś swojego. No, a Per Anty napisała jeszcze kolejne rzeczy, więc... Tak, i ekranizacje też były. Spędzisz z nią trochę czasu, mam wrażenie. KinoTalk. Film. 25 lat minęło od premiery pierwszej części Harry'ego Pottera, Harry Potter i Kamień Filozoficzny. Patrzę na Ciebie, Zuza. Bo co? Ponoszę okulary? Ile miałeś lat? Tak. Ile miałeś lat w 97?

Minus 2. Minus 2? Damn! To mało! Kurczę, bladę. A w 2000, przepraszam, bo w Polsce pierwsza... Jeden, to łatwo policzyć. No jedźcie mnie. Dobra, jeśli interesuje was moja prywatna historia z Harrym Potterem, to jako osoba nosząca okulary rzeczywiście spędziłam z Harrym Potterem bardzo wiele wspaniałych chwil. Mój starszy kuzyn, który miał na imię Jędrek i ja się w Jędrku kochałam, jak byłam mała, bo jeszcze nie wiedziałam, że nie wypada się kochać w swoim kuzynie, ale potem dorosłam. Słuchaj, miałam siedem lat. Okej, okej. Pan Jędrek był mega przystojny, bo miał grzywkę na bok i grał w Tibie cały dzień i nie chodził do kościoła, a wszyscy wtedy chodzili do kościoła. Dobra, brzmi to jak mokry sen o dzieciństwie. Mnie sprzedała Tibia. Nie chodzi do kościoła, a wszyscy chodzili, to jest moje znowu.

Ale to, że na liście plusów jest grał w Tibie, to mnie zaskoczyło. Cały dzień. Cały dzień. No ja znam takich, którzy grali cały dzień w Tibia. On całkiem nieźle skończył akurat, wbrew pozorom. Jest moim mężem. Nie, nie jesteśmy w Ameryce. Tak czy siak miał mega dużą kolekcję, no mega dużo miał, po prostu wszystkie książki Harry'ego Pottera, więc ja mu te książki podbierałam z półki i czytałam wieczorami, żeby mieć o czym z nim rozmawiać, więc dlatego Harry Potter jest w tak ważnym miejscu w moim serduszku. Więc w miarę na bieżąco z tym Harrym Potterem byłam, może byłam trochę za mała. A miałeś okulary już wtedy? No nie, dopiero później zaczęłam mieć okulary. Ale to nie przez to, że byłam dużą fanką Harry'ego Pottera. Ale to Margot Robbie opowiadała z jednym z night show'ów, że ona tak bardzo kochała Harry'ego Pottera i ktoś tam pokazywał zdjęcia, jak ona spędza swoje urodziny i to jest właśnie ona czytająca Harry'ego Pottera w okularach i mówi, że te okulary, to nigdy nie musiała ich nosić, ale chciała, bo kochała Harry'ego Pottera.

A ile miałaś lat, jak czytałaś? Siedem? Dziesięć? No zaczęłam w wieku siedmiu lat i wtedy czytałam pierwszą część i też trochę dorastałam z Harrym Potterem, pomimo tego, że on nie wychodził równolegle z moim dorastaniem, ale po prostu na bieżąco sobie nadrabiałam te książki tak mniej więcej co roku, czyli bardzo podobnie jak osoby pewnie w waszym wieku. Nie no, ja jestem za stara na Harry'ego Pottera. Ja jestem Harrym Potterem. Ja miałam 15 lat, jak Harry został w Polsce wydany, więc... Gdzieś jak na mnie popatrzyła. Więc wydaje mi się, że jakbym miała jeszcze 10 to by było super, a 15 to już trochę przeczytałam i uważam, że to jest fantastyczna książka dla dzieci, ale no to już ja już mam wtedy w innym miejscu poszukiwań hormonalnych. Te poszukiwania akurat nigdy się nie wydarzają w Harrym Potterze.

Właśnie dlatego było to dla mnie za późno na tą książkę. To były takie romanse, o których Zuza opowiadała, że kuzyn miał grzywkę i nie chodził do kościoła i to wystarczyło, żeby kochać go przez całe życie. Niedostępne romanse, nie? Ja pamiętam, że jedyny moment, w którym w Harrym Potterze te romanse się dzieją, to kiedy Harry Potter leży obok Rona w łóżku. Chociaż nie, oni jakoś tam w jednym pokoju po prostu, dormitorium i Harry Potter opowiada o tym, że Ginny ma piękną cerę i to ze mną zostało, bo pomyślałam sobie, what the hell? Czy oni rzeczywiście zakochują się w dziewczynach tylko dlatego, że mają piękną cerę? Co nie? A później w filmie ta sama sytuacja z Cho, po tym jak są po pierwszym buziaku, bo nie powiem, że to jest pocałunek, komentarz Dorona, kiedy Harry jest pytany o to jak było, on odpowiada, że mokro.

Ale to może zaraz porozmawiajmy jeszcze o tym w latach 90-tych, 2000-tych. My już trochę o tym rozmawialiśmy, ale ważne chyba było to w tym fenomenie tych książek, że one były takie przystępne, że to się po prostu tak świetnie czytało. No tak, bo najtrudniejsze słowo w całym Harrym Potterze, jakie znajdziesz, to kot. Tam nie ma skomplikowanych słów, są krótkie. Sowa może być trochę trudniejsza. Może sowa. Dormitorium? No dobra, dormitorium jest trudne. To było najtrudniejsze słowo w całym Harrym Potterze. Ale pewnie było napisane, leżeli w pokoju. Nie, nie, nie, dormitorium było. No ale to jest wina tłumaczenia najpewniej. No i jakie są wasze jeszcze wspomnienia z Harrym? Czy to jest ten moment filmowy? Podoba mi się, jak zaczepnie prowadzisz tę rozmowę. No i co tam jeszcze? Dla mnie super ważna książka. Dorastałem z nią, tak jak została stworzona.

To są te pierwsze young adulty, które faktycznie można było z książką dorastać. Ja miałem 10 lat, dostałem książkę, później chodziłem, płakałem po domu, że sowa do mnie nie przyleciała, gdzie jest mój lisk, chcę do Hogwardu, a musiałem iść do SP-26. Też nie najgorzej, bo to była szkoła przy cmentarzu, a wtedy wielokrotnie o tym mówiłem, że czytałem serię książek z serii szkoła przy cmentarzu, Alfred Hitchcock poleca. I to była wyjątkowa szkoła, otoczona przez trzy cmentarze, czyli dokładnie jak moja. Więc Harrym Potterem nie byłem, za to byłem świetnym detektywem. No a kolejne książki wychodziły tak, jak ja dorastałem. No pamiętam, wiesz, ludzi, którzy stali o 23.59 w Empiku, w takiej zwariowanej kolejce, TVN na miejscu, radio RAM na miejscu i zbierało się setki od ludzi, którzy czekali na to, aż premiera książki będzie.

Bo dormitorium było najtrudniejszym słowem. No dokładnie. I ja myślę, że dla wielu osób to był też jakiś taki gateway drug, jeśli chodzi o czytanie w ogóle książek w przyszłości. Jak byś to przetłumaczyła? Bramowo wchodzący narkotyk. Formatujące doświadczenie. Innymi słowy, tak. Więc no, ważna rzecz. Rozumiem też oburzenie jakby świata na to, że J.K. Rowling jakby nie stanęła na wysokości zadania tej opowieści, którą sama napisała, bo mi się wydawało, że Harry Potter jest super włączającą powieścią, nie? Gość, który żyje w przemocowej rodzinie, mieszka pod schodami w schowku. Jest przemoc w rodzinie ze strony tych przeszywanych rodziców, ale też tego przeszywanego brata. W dormitorium też jest trudno.

Aczkolwiek są różnice, które mnie naprawdę ostatnio ubawiły a propos tego zmieniającego się świata. Pamiętajcie na pewno, ja kochałem w książce, jak w każdej książce i w każdym filmie, opisy tego, jak ludzie jedzą. I to w Harrym Potterze było zawsze wielkie wydarzenie, kiedy oni spotykali się w wielkiej sali i tam były te magiczne stoły, które magicznie się zapełniały magicznie niedziałającym cholesterolem, bo były tam zawsze bekon, tosty, jajka, jakieś tam piwo kremowe. No ale to były dzieciaki, to wszystko możesz jeść. I w tym zwiastunie Nie ma jedzonka. Nie ma jedzonka. Tam jest szklaneczka soku pomarańczowego, jabłuszko, jeden tościk, do widzenia. Świat się zmienił, słuchaj. Już widziałem memy na ten temat, że inflacja trafia nawet w magię, więc naprawdę bardzo dobrze. Albo zdrowe żywienie.