JAK DZIAŁA ZŁY DUCH 👹 ? 3 METODY, KTÓRYMI CIĘ OSZUKUJE | O. MARCIN BORZĄDEK

Nie wiedziałem, co to jest. Absolutnie było to poza mną. Nie było to dla mnie nic, co mógłbym jakoś nazwać. I wtedy zobaczyłem po raz pierwszy, że jest ktoś, komu zależy na moim życiu. I że nie wiedziałem czy to jest anioł, czy to jest Jezus, czy to jest Bóg Ojciec, ale wiedziałem, że to jest ktoś z zewnątrz, kto wchodzi w moje życie. I pierwszy raz sobie uświadomiłem tę rzeczywistość, że jestem uratowany, że jestem zbawiony. Później dopiero jakoś zacząłem sobie to wszystko gdzieś przepracowywać. Myślałem o tym dużo. To nie pozwalało mi spać wręcz. To doświadczenie całkowicie mnie zmieniło.

I wtedy zobaczyłem, że Jezus umarł za mnie osobiście, że On oddał życie nie za cały świat, nie za ludzkość, ale za mnie. To było dla mnie pierwsze takie namacalne doświadczenie ratunku i zbawienia. Od tego momentu wiedziałem, że to już nie jest tylko teoria, czy to nie jest coś odległego, że to jest naprawdę moje życie. Bóg przyszedł, żeby mnie wyzwolić. Dla mnie też najważniejszym potwierdzeniem było to, że jestem już w innej rzeczywistości, że zostałem gdzieś w ogóle od środka przemieniony. Największym dowodem na to było to, że ja w ogóle się zmieniłem, mój charakter się zmienił.

To znaczy, nawet w szkole, ja byłem wtedy w liceum, wiele rzeczy zaczęło wokół mnie się kompletnie gdzieś przeobrażać. I z takich, nie wiem, miernych ocen, jakichś dostatecznych, nagle wszystko zaczęło przychodzić mi łatwiej do tego stopnia, że w ogóle nie miałem żadnego problemu z nauką, z pamięcią. Wydawało mi się, że nigdy nie będę w stanie tego przełamać. Teraz nagle stałem się, nie wiem, jakimś zupełnie innym człowiekiem. I to było dla mnie też takim dowodem na to, że to doświadczenie zbawienia jest rzeczywiste i jest tutaj realne na ziemi. Że nie trzeba czekać na śmierć, żeby zobaczyć Jezusa, żeby doświadczyć Jego łaski.

To jest coś, co tylko od Niego pochodzi. Pamiętam w pewnym momencie, kiedy już po latach też zacząłem czytać Słowo Boże i to Słowo zaczęło we mnie pracować. Myślę, zacząłem na nowo odkrywać to, że Jezus nie chce od nas skupienia na złu czy skupienia na samej walce ze złem. On chce tak naprawdę, żeby skupić się na Nim, który jest życiem i zmartwychwstaniem. I to było dla mnie takim też kluczowym doświadczeniem, trochę jak uzdrowienie, paralityka nad sadzawką Bethesda. Jeśli pamiętasz, to jest taki moment, kiedy Jezus przechodzi i tam spotyka człowieka, który próbuje dojść do wody, ale mu się nie udaje.

Analizy Twojego życia. To nie jest psychoanaliza. Ja chcę, żebyś spojrzał dzisiaj w moją twarz. Święta Teresa Wielka, ona często powtarzała swoim siostrom, które miały różne problemy też i też w klasztorach były konflikty i często różne nieporozumienia, których nie mogli rozwiązać, nie mogły rozwiązać. I wtedy siostra Teresa Zawila mówiła Siostry, idziemy teraz pod krzyż, żeby zobaczyć twarz Jezusa, żeby zobaczyć spojrzenie Jezusa, znaczy odnaleźć się w tym spojrzeniu Jezusa, które pochodzi z krzyża. Myślę, że to jest świetna definicja tego, do czego Pan nas zaprasza.

Zawsze, zawsze zaczyna od tego. Jeśli przychodzisz po pojednanie, po rozgrzeszenie, po rachunek sumienia, po spowiedź, to najpierw musisz zobaczyć oczy Jezusa. Musisz czuć się po prostu już przez Niego przygarnięty, przez Niego zaproszony, przez Niego też pocieszony, bo tylko wtedy masz siłę, żeby iść dalej. Także to jest ten pierwszy krok, myślę, ale fundamentalny i konieczny. Zobaczyć nadzieję. Pan wzywa cię do życia. Drugi taki krok, myślę ważny, no to jest też chyba ta trudniejsza rzecz. Takie zetknięcie z rzeczywistością.

Myślę, potrzeba takiej też trochę determinacji i zgody, żeby poznać siebie, żeby wejść w siebie, żeby też nie bać się siebie i nie bać się też swojej słabości, swojej kruchości. Jeśli ktoś mówi, że wszystko jest OK, to znaczy, że nie poznał siebie, to znaczy, że jest naiwny. Albo jeśli ktoś mówi, że wszystko jest źle, To też nie jest to prawda, dlatego że każdy z nas naprawdę ma w sobie zarówno tę kruchość i słabość, jak i piękno też bycia z Panem. Dlatego to jest taka przygoda, która musi trochę trwać, wymaga trochę czasu. Thomas Merton mówił, że tak naprawdę pojednanie to jest odnalezienie siebie w spojrzeniu Jezusa, który nas uzdrawia, który nas dotyka.

Poddanie się Jego Duchowi. Ten Duch będzie sam pokazywał, co tak naprawdę Jezus chce dzisiaj w Tobie dotknąć, co dzisiaj chce w Tobie uzdrowić. Jezus mówi o tym, że to Duch Święty nas przekonuje o grzechu, to Duch Święty nas przekona o zranieniu, to Duch Święty nas przekona o prawdzie. To nie my sami. I też Katechizm Kościoła mówi, że poznanie grzechu tak naprawdę jest możliwe tylko przez objawienie. Nie jesteś w stanie tego sam wydedukować. Nie wymyślisz tego. Ja myślę, że to jest też taki troszkę błąd chyba dzisiejszych naszych takich pobieżnych rachunków sumienia, gdzie mamy kilka pytań, które od razu wpychają nas jakby w łatwe odpowiedzi, ale...

To znaczy w pewnym momencie odkryjesz, że w tym poznaniu swojego grzechu, swojej kruchości jest też osoba, która Chcę cię zniszczyć. Święty Ignacy Loyola nazywa te osoby nieprzyjacielem natury ludzkiej, czyli osobą, która z definicji chce cię oszukać, chce cię zwieść, chce w jakiś sposób wprowadzić zamieszanie w twoje życie. To jest zły duch, który będzie próbował cię odsunąć od tego przeznaczenia, które Jezus przygotował dla ciebie. Święty Ignacy, ja bardzo go lubię, dlatego że ćwiczenia duchowe są mi bardzo bliskie.

Czasami będziesz ciągle w defensywie, ciągle będziesz w ucieczce. I czasami trzeba tupnąć nogą i powiedzieć nie. Dzisiaj w imię Jezusa Chrystusa, w imię Jego Krzyża, Jego Zmartwychwstania. Ja wyrzekam się na przykład tego ducha, który mnie zwodzi, tego kłamstwa, które mam w głowie, tych myśli, które mnie nękają bez przerwy, które nie pozwalają mi uwierzyć Jezusowi. To wszystko dzisiaj w imię Jezusa chcę złamać. Chcę to wszystko odrzucić od siebie. Wyrzekam się tego. Nie chcę do tego wracać. Myślę, że to jest taka ważna decyzja w życiu, żeby reagować od razu, żeby reagować jakby automatycznie, właśnie w takich momentach, kiedy czujesz, że szatan chce w jakiś sposób zająć terytorium, zająć miejsce w Twojej głowie.

Nie mogą tak naprawdę do mnie dotrzeć. To jest ta bariera, której nie potrafię sam przełamać. I często wymaga to modlitwy braci, często wymaga to modlitwy uwolnienia, jak powiedziałem. Używamy modlitwy pięciu kluczy, używamy modlitwy też jakiegoś wyrzeczenia po to, żeby stanąć w autorytecie Jezusa. I przyjąć na nowo wolność, przyjąć na nowo uwolnienie. Myślę, że też są pokusy, które będą zawsze Ci towarzyszyć wtedy. Po pierwsze, pomyślisz sobie, nie no, ja tego nie czuję na przykład jeszcze, nie jestem gotowy na to.

Ja myślę, że to też jest takie bardzo naiwne. To znaczy, wiesz, to nie jest powinność. To nie wypływa z nakazu. Twoje pragnienie bycia z Bogiem, pragnienie wolności, Nie bierze się z takiej powinności bycia dobrym człowiekiem. To naprawdę jest miłość do Jezusa. To jest miłość też do siebie samego. To jest takie pragnienie bycia w pełni też szczęśliwym i radosnym przed Panem. I to jest jakby Twój cel dzisiaj. To nie jest kwestia nakazu albo obowiązku. Pan chce, żebyś naprawdę stanął w relacji z Nim, żebyś najpierw spojrzał Mu w oczy, żebyś rozpoznał Jego powołanie.

I dzisiaj myślę, że jeśli naprawdę chcesz iść głębiej w swoim życiu duchowym, w pojednaniu, w przebaczeniu, to dobrze zrobić to, co radziła Teresa Wielka, czyli Zobaczyć spojrzenie Jezusa na sobie i możesz teraz też spojrzeć na krzyż, spojrzeć na obraz czy na wizerunek Chrystusa z takim zaufaniem, że On naprawdę patrzy na ciebie z wielką czułością, z wielką Z wielką miłością i on naprawdę zaprasza Cię dzisiaj do rzeczy, których po ludzku nie możesz zrobić. I on sam będzie otwierał Ci oczy, on sam będzie wprowadzał Cię i przeprowadzał przez walkę duchową.