JAK DZIAŁA ZŁY DUCH 👹 ? 3 METODY, KTÓRYMI CIĘ OSZUKUJE | O. MARCIN BORZĄDEK

Każdy z nas chce, żeby to było dla niego takim codziennym doświadczeniem. Ja też tego pragnę. Dlatego myślę, że dobrze zacząć też od takiej rzeczywistości, która nas zupełnie przerasta, która jest zupełnie poza nami. Z tym wiąże się moje nawrócenie. To był 1989 rok, kiedy doświadczyłem właśnie rozgrzeszenia, czy raczej zbawienia. Pamiętam, byłem wtedy w pierwszej klasie liceum, to było jesienią, to był listopad i kilka osób w małym pokoiku modliliśmy się. Dla mnie było to coś takiego rutynowego, ja wtedy nie znałem jeszcze takiej żywej relacji z Bogiem, bardziej po prostu było to spotkanie przyjaciół, którzy gdzieś tam się spotkali i chcieli też się pomodlić, ponieważ ja byłem zawsze jakoś związany z Kościołem, to wydawało mi się, że to jest okej.

I te kilka osób nagle w krótkiej modlitwie gdzieś zaczęliśmy zwracać się do Boga. I ja poczułem w pewnym momencie, że zupełnie tracę kontrolę nad swoim ciałem. To było coś niezwykłego, ponieważ zacząłem się trząść. To było wręcz dla mnie fizyczne doświadczenie. I teraz, kiedy pamiętam i przypominam sobie ten dzień, ten wieczór, To wydaje mi się to zupełnie coś nierealnego, ale to nie był sen, to nie była jakaś moja wyobraźnia, to było naprawdę rzeczywiste doświadczenie lęku, doświadczenie jakiejś takiej paniki. Ja nigdy wcześniej czegoś takiego nie miałem, ale zobaczyłem, że w tym pokoju, w którym byłem wtedy, trzy czy cztery osoby mają podobne doświadczenie.

Nie wiedziałem, co to jest. Absolutnie było to poza mną. Nie było to dla mnie nic, co mógłbym jakoś nazwać. I wtedy zobaczyłem po raz pierwszy, że jest ktoś, komu zależy na moim życiu. I że nie wiedziałem czy to jest anioł, czy to jest Jezus, czy to jest Bóg Ojciec, ale wiedziałem, że to jest ktoś z zewnątrz, kto wchodzi w moje życie. I pierwszy raz sobie uświadomiłem tę rzeczywistość, że jestem uratowany, że jestem zbawiony. Później dopiero jakoś zacząłem sobie to wszystko gdzieś przepracowywać. Myślałem o tym dużo. To nie pozwalało mi spać wręcz. To doświadczenie całkowicie mnie zmieniło.

I wtedy zobaczyłem, że Jezus umarł za mnie osobiście, że On oddał życie nie za cały świat, nie za ludzkość, ale za mnie. To było dla mnie pierwsze takie namacalne doświadczenie ratunku i zbawienia. Od tego momentu wiedziałem, że to już nie jest tylko teoria, czy to nie jest coś odległego, że to jest naprawdę moje życie. Bóg przyszedł, żeby mnie wyzwolić. Dla mnie też najważniejszym potwierdzeniem było to, że jestem już w innej rzeczywistości, że zostałem gdzieś w ogóle od środka przemieniony. Największym dowodem na to było to, że ja w ogóle się zmieniłem, mój charakter się zmienił.

To było takie pierwsze doświadczenie. Nie nazwałbym go jakimś może jedynym i najważniejszym, ale było na pewno bardzo istotne dla mnie. Pierwsze doświadczenie pojednania. Pierwsze doświadczenie pokoju Chrystusa. I myślę, że kiedy patrzymy na Pojednanie z Bogiem, pojednanie z ludźmi. To warto też zobaczyć najpierw cel. Bóg nas naprawdę zaprasza do życia. I to nie jest tylko jakaś walka duchowa, jakaś nieustanna bitwa z grzechem, czy jakieś ciągłe takie, nie wiem, męczarnie. To jest naprawdę powołanie do pełni życia, powołanie do pełni pokoju z Bogiem.

To jest coś, co tylko od Niego pochodzi. Pamiętam w pewnym momencie, kiedy już po latach też zacząłem czytać Słowo Boże i to Słowo zaczęło we mnie pracować. Myślę, zacząłem na nowo odkrywać to, że Jezus nie chce od nas skupienia na złu czy skupienia na samej walce ze złem. On chce tak naprawdę, żeby skupić się na Nim, który jest życiem i zmartwychwstaniem. I to było dla mnie takim też kluczowym doświadczeniem, trochę jak uzdrowienie, paralityka nad sadzawką Bethesda. Jeśli pamiętasz, to jest taki moment, kiedy Jezus przechodzi i tam spotyka człowieka, który próbuje dojść do wody, ale mu się nie udaje.

Ta woda się porusza, on zawsze jest ostatni, nigdy nie zdąża, bo jest niepełnosprawny. I ta historia naprawdę jest tragiczna, bo przez lata on próbuje i stara się, ale mu nie wychodzi. To mówi po prostu, człowieku ale spójrz na mnie, nie patrz już teraz na wodę, nie patrz na tych ludzi, którzy cię wyprzedzają, nie patrz na tą walkę, która się toczy bez przerwy o twoje zbawienie, popatrz dzisiaj w moje oczy. I myślę, że to jest pierwsza rzecz, którą Bóg chce nam pokazać, kiedy przychodzi, żeby nas rozgrzeszyć. Zobacz najpierw moje oczy, zobacz najpierw moje miłosierdzie. To ja jestem uzdrowieniem, to ja jestem rozgrzeszeniem, to ja jestem Twoim ratunkiem i ja jestem osobą, bo zapraszam Cię do relacji, nie do...

Pozbycie się jakiejś takiej może naiwnej trochę, naiwnej takiej świadomości, że to wszystko samo się układa i samo przychodzi. Dlatego, że w pewnym momencie musisz zdecydować się na taką drogę poznawania siebie. I zgodzić się też na to, że wiele rzeczy się przemieści w Twoim życiu, w momencie kiedy wchodzisz w pojednanie, wchodzisz w przebaczenie, wchodzisz w zbawienie, to wtedy naprawdę Pan Bóg zaczyna trochę też poruszać Relacje, sytuacje, historie w Twoim życiu, Twoje wspomnienia też w pewnym momencie do tego stopnia, że stracisz nad nimi kontrolę i nie będziesz do końca wiedział dlaczego i co tak naprawdę on chce dotknąć i w jaki sposób to robi.

Ale myślę, że warto jest czasami po prostu poczekać i poprosić Pana o objawienie. Pani pokaż mi sam, być może przez sen, być może przez drugą osobę, być może przez jakieś sytuacje. Pokaż mi, co tak naprawdę we mnie jest, Pani. Pokaż mi, gdzie ja jestem dzisiaj, co się ze mną dzieje, co jest w moim sercu. Myślę, że to jest mega odważne i to naprawdę jest początek tej przygody pojednania, to powiedzieć Boże chcę objawienia, chcę żebyś zdarł tę zasłonę, która mnie oddziela ode mnie samego. I myślę, że to jest dobre też naprawdę otworzyć pismo, otworzyć słowo, żeby to słowo mogło też nam otworzyć oczy, żeby przez nie też zobaczyć rzeczy, które w nas są.

No i zgadzam się w jakiś sposób też, żeby to decydowało o moim losie, o moim życiu, o mojej relacji z Bogiem, o mojej relacji z ludźmi. Wtedy powstaje właśnie to zło, które zaczynam sobie pielęgnować. I myślę, że to jest ten moment bardzo ważny, żeby rozpoznać Nie tyle krzywdy, nie tyle zranienia i problemy, których doświadczyłem niezależnie od siebie i często wbrew swojej woli, ale rozpoznać ten moment, kiedy uległem kłamstwu, kiedy przyzwyczaiłem się do niego albo wręcz stało się dla mnie wygodnym. I to jest ten moment, który, myślę, jest bardzo istotny w życiu duchowym, ponieważ to już jest

Mówiąc szczerze, nikt z nas nigdy nie będzie w pełni gotowy, żeby stanąć w wolności przed Bogiem. To zawsze będzie wyzwanie, dlatego lepiej to robić małymi krokami i Jeśli Pan Cię wzywa do tego dzisiaj, to po prostu możesz, nawet teraz przed monitorem, możesz po prostu przyjąć tyle łaski, na ile jesteś gotowy dzisiaj. Nie czekaj do jutra, nie mów, że to będzie kiedyś. Druga taka pokusa przed przyjęciem zbawienia i przyjęciem pojednania to jest też takie myślenie, no ja powinienem to zrobić, bo jestem dobrym katolikiem czy dobrym chrześcijaninem i to muszę zrobić, bo inaczej to nie wiem, niebo się obrazi.

Ja myślę, że to też jest takie bardzo naiwne. To znaczy, wiesz, to nie jest powinność. To nie wypływa z nakazu. Twoje pragnienie bycia z Bogiem, pragnienie wolności, Nie bierze się z takiej powinności bycia dobrym człowiekiem. To naprawdę jest miłość do Jezusa. To jest miłość też do siebie samego. To jest takie pragnienie bycia w pełni też szczęśliwym i radosnym przed Panem. I to jest jakby Twój cel dzisiaj. To nie jest kwestia nakazu albo obowiązku. Pan chce, żebyś naprawdę stanął w relacji z Nim, żebyś najpierw spojrzał Mu w oczy, żebyś rozpoznał Jego powołanie.

On sam będzie Ci też mówił, gdzie jest Twoje największe zranienie, jakie są te największe kłamstwa. On Ci to objawi dzisiaj. On Ci to pokaże dzisiaj także. Nie bój się też spojrzeć mu w oczy i z taką też, myślę, dużą, dużą ufnością wejść na tę drogę pojednania i drogę przebaczenia, bo do tego każdy z nas jest wezwany i zaproszony. Także dobrego czasu modlitwy.