O autofikcji „Trzewia” | Ola Paduch
Do audycji Kempa Kultury zaprosiłam z Aleksandrę Paduch, autorkę powieściTrzewia (Wydawnictwo Czarne), z którą porozmawiałam o jej debiutanckiej autofikcji, ale także:o jedzeniu jako doświadczeniu i pamięci,o formie stu krótkich historii, które składają się na obraz lat 90. i początku 2000,o polskich rodzinach w czasach transformacji ustrojowej,i o tym, jak brzuchy stają się metaforą tego, co przeżywamy.O powieści Trzewia (ze strony Wydawnictwa Czarne)W centrum tej opowieści jest zwykła polska rodzina. Matka, ojciec, rodzeństwo, dziadkowie. Tłusto zastawione stoły, sałatki z majonezem, ciasta z margaryną. Wielki brzuch dziadka, za którym można się ukryć. Zwyczajnie mieszka też w tym domu strata: w opowieściach litania wojennych traum, w teraźniejszości – nagły brak, po którym wycie niesie się z łazienki.W tle Polska lat dziewięćdziesiątych. Wycinanie wzmianek o Spice Girls z „Popcornu”, serowe flipsy zostające na palcach i zapach kiosku. To rzeczywistość nieodległa, a zarazem bezpowrotnie utracona. Jak bowiem uczy doświadczenie dziadków, do niczego nie można się przyzwyczajać. Raz jest się tu, raz tam, raz ma się, raz ma się odebrane. Zostają ciała, które trzeba nakarmić.Debiut Aleksandry Paduch jest mikrohistorią jednej rodziny, a jednocześnie opowieścią o wielu polskich rodzinach, w których cielesność i bliskość były zarazem naturalne i wstydliwe, konkretne i niewypowiedziane. To precyzyjny, fizjologiczny opis lęków i pragnień, zagnieżdżonych w brzuchu i głowie. W trzewiach./ rozmowa powstała w ramach audycji Kempa Kultury w radiu Jazzkultura
Drodzy słuchacze, drogie słuchaczki, osoby słuchające. Dziś będzie o pełnych, czasem pełnych niezdrowego jedzenia brzuchach. Będzie o jedzeniu, będzie o tradycyjnych potrawach, o podróżach, które zapewniają nam kubki smakowe. Będzie o trzewiach, a konkretnie o trzewiach, debiutanckiej powieści autofikcji Oli Paduch. Która ukazała się nakładem Wydawnictwa Czarne. I dzisiaj mam właśnie z Olą przyjemność rozmawiać. Cześć. Dzień dobry, cześć. Chciałabym, żebyśmy w tej naszej rozmowie przemierzyły nie tylko po tej Twojej literaturze, ale mam nadzieję, że też trochę poruszymy wiele tematów, które ta książka, która jest tak naprawdę dosyć krótka i bardzo zgrabna, porusza.
Jest taką fascynującą mieszanką, takim kolażem i obecne pokolenie totalnie jest takim kolażem i dlatego sądzę, że wiele osób może się w tej książce jakoś odnaleźć. Na samym starcie powiedziałyśmy o tym, że występuje tam bardzo dużo jedzenia i do tego będę chciała zaraz wrócić, a na razie muzyczna przerwa. Jazzkultura. Jazzkultura. Jazzkultura. Jazzkultura. Studio Jazzkultury, z tej strony Agata Kempa, a dzisiaj w Kempie Kultury goszczę Ole Paduch i rozmawiamy o Trzewiach, czyli Twojej debiutanckiej powieści. Bardzo dużo mówiłyśmy o tym, o czym jest ta książka, o rodzinie, o samej formie, jak każdy się może w niej odnajdywać.
Trochę kończy jedzenie i zaczyna ten akt twórczy. Tak, taki moment przełomu jednak, albo raczej stania na krawędzi. Albo pójdzie, albo nie pójdzie, albo się uda, albo się nie uda. W takim razie dziękuję Ci za rozmowę, dziękuję tutaj za spotkanie. Zostawiam słuchaczy, słuchaczki z Twoją książką Trzewia, któraś ukazała nakładem Wydawnictwa Czarne i zapraszam na spotkania autorskie, bo mówiłaś, że czekasz też na te spotkania oko w oko z odbiorcami, z odbiorczyniami. Mam nadzieję, że one też będą... Ola Paduch, Wydawnictwo Czarne.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Do audycji Kempa Kultury zaprosiłam z Aleksandrę Paduch, autorkę powieściTrzewia (Wydawnictwo Czarne), z którą porozmawiałam o jej debiutanckiej autofikcji, ale także:
o jedzeniu jako doświadczeniu i pamięci,o formie stu krótkich historii, które składają się na obraz lat 90. i początku 2000,o polskich rodzinach w czasach transformacji ustrojowej,i o tym, jak brzuchy stają się metaforą tego, co przeżywamy.O powieści Trzewia (ze strony Wydawnictwa Czarne)
W centrum tej opowieści jest zwykła polska rodzina. Matka, ojciec, rodzeństwo, dziadkowie. Tłusto zastawione stoły, sałatki z majonezem, ciasta z margaryną. Wielki brzuch dziadka, za którym można się ukryć. Zwyczajnie mieszka też w tym domu strata: w opowieściach litania wojennych traum, w teraźniejszości – nagły brak, po którym wycie niesie się z łazienki.
W tle Polska lat dziewięćdziesiątych. Wycinanie wzmianek o Spice Girls z „Popcornu”, serowe flipsy zostające na palcach i zapach kiosku. To rzeczywistość nieodległa, a zarazem bezpowrotnie utracona. Jak bowiem uczy doświadczenie dziadków, do niczego nie można się przyzwyczajać. Raz jest się tu, raz tam, raz ma się, raz ma się odebrane. Zostają ciała, które trzeba nakarmić.
Debiut Aleksandry Paduch jest mikrohistorią jednej rodziny, a jednocześnie opowieścią o wielu polskich rodzinach, w których cielesność i bliskość były zarazem naturalne i wstydliwe, konkretne i niewypowiedziane. To precyzyjny, fizjologiczny opis lęków i pragnień, zagnieżdżonych w brzuchu i głowie. W trzewiach.
/ rozmowa powstała w ramach audycji Kempa Kultury w radiu Jazzkultura