Naukąt SGH: AI w nauce - pomocnik czy ryzyko dla badań?

I minęła godzina 13.45, jak zawsze o tej porze przenosimy się do Szkoły Głównej Handlowej. Ja nazywam się Kamil Kuć. Naukąt SGH AI, tyle razy ile ten temat się pojawia, wydaje mi się, że w internecie, w mediach społecznościowych i tych tradycyjnych, tak jak nasze również, się pojawia, to myślę, że trudno nam będzie to wszystko policzyć i trudno będzie znaleźć nam gdzieś taki... Punkt, w którym powiemy sobie basta, tym bardziej, że wszystko się tak błyskawicznie rozwija, że dotyka to absolutnie wszystkich. I wszystkich mam na myśli też na przykład właśnie naukę, o której dzisiaj będziemy mówić prawdopodobnie w większości. Tymoteusz Doligalski, ALAP SGH, razem ze mną. Dzień dobry. Dzień dobry Państwu. Czyli nauka, mamy AI, wiadomo, że nie unikniemy tego połączenia.

Prędzej czy później ono się musiało pojawić i teraz już nastąpiło to prędzej właśnie. AI w nauce już raczej zagości na stałe, tak to przynajmniej wygląda, że nie ucieknie od nas. To jak naukowcy wykorzystują AI? Dlatego, że zastanawiam się, jak to wygląda z punktu widzenia właśnie naukowego, czyli że mamy naukowca, który pracuje nad czymś, dajmy na to temat X i na temat X próbuje używać sztucznej inteligencji. Mamy masę ryzyka z tym związanego, masę konieczności sprawdzania kolejnych rzeczy. Jakich narzędzi w ogóle używają naukowcy? Jak się wykorzystuje AI w takiej typowej pracy badawczej aktualnie? W artykule, który napisałem ostatnio do gazety SGH, który będzie niedostępny w internecie, porównałem wykorzystanie generatywnej sztucznej inteligencji w pracy badawczej do tego, w jaki sposób Albert Einstein współpracował ze swoją żoną Milevą Maric.

To nie widzę problemu, bo jednak zostało to sprawdzone, potwierdzone, więc o ile mamy te dwa dodatkowe kroki, czyli sprawdzenie wszystkiego i przeredagowanie ewentualne, no to jest tam włożona praca jednak naukowca, po prostu przyspieszona przez... Tak, znaczy te dylematy, to o czym Pan mówi, jest jak najbardziej na miejscu, to znaczy ja nie potrafię tego tutaj jednoznacznie dodać, ocenić, albo te przypadki mogą być różne, natomiast jeżeli byśmy do tego dodali prompt, który nie jest takim promptem prostym, ale w tym promptcie zawarte są te myśli, które w tym paragrafie na przykład zostały później wygładzone, dopracowane przez gene AI, to jest w porządku. Ale przynajmniej w pracach, przynajmniej tutaj w pracach dyplomowych w SGH mamy taką zasadę,

Jak w ogóle SGH podchodzi do wykorzystywania właśnie przez studentów? Domyślam się, że jest to pewnego rodzaju plaga, że mamy faktycznie studentów, którzy korzystają na pewno. To jak SGH do tego podchodzi? Jaka jest polityka pisania prac, czy to licencjackich, czy magisterskich, właśnie wspomaganiem sobie, zresztą inteligentnym, czy to jest raczej nie, nie róbcie tego choćby nie wiem co, czy róbcie, ale... Z głową. Szkoła Główna Handlowa przyjęła prawie dwa lata temu politykę, czy może nie tyle politykę, ile zasady wykorzystania sztucznej inteligencji w pisaniu prac dyplomowych. I w tym dokumencie, który ma status właśnie przepisów uczelnianych, jest sprecyzowanych 10 obszarów, w których gene AI może być wykorzystana.

I w ten sposób raczej te współczesne prace powinny być pracami pisanymi z wykorzystaniem AI jako narzędzia. Ale w takim modelu współpracy, w którym głównym graczem, czy głównym agentem, bądź też główną postacią tą pierwszoplanową jest student i jego procesy kognitywne, jego refleksja, jego spojrzenie na dany problem itp. Tymodeusz Doligalski, EELAP SGH był moim gościem. Dziękuję bardzo serdecznie. Dziękuję również. Do widzenia. Naukąt SGH. To również wszystko ode mnie. Nazywam się Kamil Kuć. Ponownie słyszymy się już za tydzień o tej samej porze.