Mentionsy Mentionsy
KAYAH ZAPRASZA
KAYAH ZAPRASZA

L.U.C. u Kayah: ADHD jest moim przekleństwem

12.09.2026 ·1 godz 0 min · 12 rozdziałów · 1 sponsor

Łukasz LUC Rostkowski w szczerej rozmowie z Kayah otwiera się na tematy, o których rzadko mówi. W tym odcinku opowiada o wielkiej miłości do syna, codziennych wyzwaniach związanych z ADHD, oraz o terapii, która uratowała mu życie. Nie zabrakło też wątków zawodowych-od pasji do muzyki filmowej po dramatyczny moment na koncercie, podczas którego złamał kręgosłup.

0:56 · Zakończenie kariery rapu 4

Cześć kochani! Jak przeżyliście ten tydzień? Mam nadzieję, że przeżyliście i że jesteście znowu tutaj. Z RMF Classic oczywiście i z KAYAH ZAPRASZA. A dzisiaj zaprosiłam naprawdę kogoś, no kosmita totalnego, jak to mówią za kulisami, leśmiana polskiego rapu, który się właśnie z tym rapem pożegnał. Panie i panowie, lucky the luck, look! Czyli Łukasz Rostowski, Wojciech w ogóle ponoć, tak? Tak, Wojciech w ogóle, przepraszam. Tak, tak, też na drugie. Jak ci z tym jest? No, jako dziecko stanu wojennego nie najlepiej. Od Jaruzela to wiesz, tam myślę, że mam nadzieję, że to nie najlepiej. Jak ci w ogóle teraz jest? Wiesz, teraz z tobą jest mi dobrze, bo z tobą zawsze jest mi dobrze, Kasieńko, ale ogólnie to jest mi źle.

Z którym jesteś bardzo często mylony, by the way. Tak, brata starszego, mówię, Leszku, pograj im chwilę, ja zaraz wrócę. Ale już nie wróciłem niestety, wróciłem dopiero po dwóch miesiącach, bo też sobie powiedziałem, że musimy to odrobić, więc wróciłem po dwóch miesiącach. Był to koncert mojego jedenastolecia, jedenastolecia twórczości, który zagrałem notabene ze złamaną ręką i zwiniętą szczęką już. I to jest właśnie a propos tego, co zaczęłaś, mówiąc o rapie, że ja w ogóle, wiesz, dostawałem tyle sygnałów, że ja nie powinienem w ogóle nigdy rapu robić, że wyobraź sobie, że masz jedenastolecie i czy los może dać ci jaśniejszy sygnał niż... Już dwa tygodnie przed twoim jedenastoleciem złamać ci prawą rękę, w której trzymasz mikrofon i stłucz szczękę, którą rapujesz. Bo miałem po prostu szwy tutaj całe. Bo miałem wypadek na planie teledysku, spadłem, skoczyłem.

Wszyscy byli statyści, wspaniali fani nasi, którzy przyszli na plan teledysku, dziękuję takiej piosenki, którym chciałem podziękować. Za 11 lat. Tak, dziękowałem za 11 lat razem. Oni byli przestawieni na drugą scenę do teledysku. Ja miałem taki moment, myślałem, a skoczę sobie z murku na rowerze. No i właśnie sobie skoczyłem z murku tak, że tuż przed skokiem spadł łańcuch i ja spadłem z czterech metrów na beton i ostatnią scenę... I tylko ręka? Tak, tylko ręka, tylko że już teraz wiem, że spadki 4 metry na beton są gorsze niż 4 metry do zapadni na drewno, bo beton jest hardkorem, a na drewno, jak potem się ukazało, drewno ma elastyczność, więc jak wpadłem do zapadni, dwa tygodnie później też 4 metry, no to już było dużo bardziej miękko. I jeszcze jedna jest duża, wiesz jaka jest różnica między bokserem a raperem? Nie.

No ja tego zaznałem, bo jak spadłem te 4 metry do tej zapadki i zacząłem się podnosić, wiesz, z mikrofonem, mówię, gramy dalej, gramy dalej, ale oczywiście, wiesz, skręcenie kręgosłupa spowodowało, że zacząłem tracić przytomność i padłem na deski, no to, wiesz, no to właśnie wtedy zrozumiałem to, że w boksie jest dawaj, dawaj, wstaniesz, a w rapie jest story, nie ruszaj się, nie ruszaj się, wzywamy karetkę, przerywamy koncert. Nie pozwolili mi wstać. Więc to była główna, zasadnicza lekcja, właśnie, którą poznałem różnicę między raperem a bokserem, ale koszty są dramatyczne do dzisiaj. Nie wiem, czy my o tym mówimy. Mówimy pewnie o tym dlatego, że co? Że pytałaś, jak się czuję. No więc jest 22-lecie. Jest 22-lecie. Jest 22-lecie teraz mojej twórczości. I pożegnałem się z nim. Ale to są też mistrzowskie liczby. I tam było 11. Dokładnie. Dlatego teraz pewnie to przechodzę, co przechodzę teraz. Także tak.

4:49 · Historia z rowerem i szpitala 1

I właśnie Teroś tak mówi, mama, spoko, ja ci pomogę. I wiesz, on się zachował lepiej niż ja, słuchaj, on powiedział do niej po prostu, mama, poczekaj, zjedź. Czyli jest dżentelmenem. Jest dżentelmenem. I wiesz, to dla mnie było tak poruszające. No jest cudownym stworzeniem. Jak powiedziałem ostatnio do niego, synku, do przedszkola idziemy zaraz, którą bluzeczkę chcesz? On mówi, chcę, żebyś ty był moją Wyobrażasz to sobie. No po prostu się popłakałem prawie, nie? No wierzę ci. Zaraz ja się popłakam. Wierzę w niego bardzo. Mój syn nigdy tak do mnie nie powiedział. Nie powiem ci, jak do mnie powiedział. Słuchaj, no on też... Z samych rapów to wiesz. To prawda, no on też, wiesz, kiedy ostatnio synka przyjechała po niego, to wiesz, pierwsze co jej powiedział, a gdzie jest tata? Więc wiesz, no jakby kobiety, matki, no jesteście wspaniałe, jesteście niesamowite, przechodzicie niewiarygodne wysiłki, powinniście być noszone na rękach, bo jakby ja obserwuję to, co się dzieje z Justyną i ile ona od siebie daje, jak ona bezkrytycznie, bez żadnego, jak ona po prostu kocha tego naszego synka, jak ja jestem czasami, wiesz, dużo bardziej surowy, gorszy, twardszy.

6:55 · Rodzina i syn 5

Z naszym kawał, matka jest tylko jedna. No właśnie, no tak, ale ma kawał nie znam, powiedz. No, że tam Jaś w szkole miał napisać wypracowanie na tym ryżu, że matka jest tylko jedna i on napisał, że właśnie ojciec zajrzał tam, pytał, krzyczał przez pół pokoju, gdzie jest ta butelka? Tam, że drugą butelkę chce, a tam właśnie krzyczał, matka jest tylko jedna. Wiesz, no o butelki chodziło bardziej. Ale dobra, nie, nie. Nie znałem tego. To się wytnie, bo ja nie, nie. Mocne. Ja jestem, powiem ci, trochę po ciężkich doświadczeniach i mam bardzo wyostrzone poczucie humoru. Niekoniecznie chyba legalnie. To do mnie trafia, ale nie wiem, czy to się w RMF Classic mieści. Brzmi jak klasyczny polski żart jednak.

Wiesz co, no mierzyłem się, wiesz, kurde, no właśnie jeszcze na chwilę może wrócę, jak to się właśnie zaczęło, no chociażby mierzyłem się z tym, że jak miałem te rozmowy z tymi ludźmi, którzy tam, to były rozmowy po prostu po to, żebyśmy szukaliśmy publicist, tak, był PR-owca, który pomoże w tej kampanii poprowadzić to wszystko, To wszystko było nagle, za szybko, na ostatnią chwilę, bo kiedy dostaliśmy kandydata do Oscara, no to właściwie wszyscy byli przejęci filmem, potem Dorota stwierdziła, że zgłasza też muzykę, co było niesamowite z jej strony, bo jest najcudowniejszą też kobietą, tak jak ty, wrażliwą, ciepłą, wspaniałą. Poznałam, pozdrawiamy Dorotę. Dorotkę i zrobiła niesamowitą rzecz też dla mnie, zmieniła moje życie, ale to było wszystko bardzo już późno, na szybko, więc byliśmy w dużych nerwach i pamiętam, że miałem tą rozmowę i właśnie wszyscy mieli z tyłu dużo takich różnych nagród. Jakiś, wiesz, statuetek, a ja nic nie miałem. Ja miałem tylko Mateusza, Mateusza Trójki i paszport polityki, który nie był... Czekaj, czekaj, nie pomniejszaj.

Nie, nie, Mateusz Trójki, wspaniała nagroda, jestem bardzo, bardzo piękna, tylko miałem tylko jego. Ja nie mam Mateusza. Ja miałem tylko jego i paszport polityki, więc wiesz, paszportu to nie jest statuetka, więc strasznie to biednie wyglądało. Miałem tylko jego, stojąc ja go gdzieś tam, nawet go nie wystawiałem, a oni wszyscy mieli tyle. I miałem taką myśl, że pomyślałem, kurczę, chyba muszę mieć więcej statuetek. I taka przeszła mi tylko ta myśl, Wiesz, nigdy o tym nie myślałem zbytnio w życiu, tylko taka przeszła mi myśl i zobacz, no parę miesięcy minęło i faktycznie był taki deszcz, że właśnie i Fryderyk, którego też nie dostałem nigdy wcześniej, ja nie dostałem Fryderyka nigdy, byłem nominowany, ale ja się nie trzymałem w tym wszystkim, ja byłem z boku, ja byłem we Wrocławiu, ja w ogóle nie byłem, wiesz, w tym głosowaniach, nie brałem udziału, nie spotykałem się ze środowiskiem i jakby byłem obok i tak samo wszelkie inne nagrody, nie dostawałem tego, no i nagle tak pomyślałem, że może warto by było, no i później rzeczywiście właśnie ten Mozart i dostałem.

Teraz mam cztery, takie stoją i to już lepiej wygląda w kadrze. W Gdyni, na takim tanim pianinie. Ale nie odpowiadaj tak jak ta pani z tego kawału, że złamałam rękę w dwóch miejscach. Radzę pani nie chodzić w te miejsca. U ciebie jest ich dużo więcej i stoją w ładniejszych miejscach, tyle ci powiem. Bo wiem, bo już prywatnie ja cię odwiedziłem, a ty znowu nie. A to też tak ty mi wrzuciłaś z tą premierą warszawską, to ja ci wrzucę, ile razy cię zaprosiłem, ile razy cię w Sopocie już na śniadanie zaprosiłem. Ale w sam wiesz, że jak po prostu tam jadę, to... Kochana, zawsze mój dom jest dla ciebie otwarty. Zazdraszczam ci, szczerze mówiąc, bo ja kocham w ogóle to miasto. Ja myślę, że gdybym ja tam mieszkała, to wreszcie bym napisała płytę.

To byś nie miała koncertów tyle. To byś nie miała koncertów tyle. To jest takie, wiesz, inspirujące. Może byś zrobiła, ale nie miałabyś tyle koncertów, bo generalnie Gdynia jest na uboczu. Nie, no wspaniałe jest to miejsce. Gdynia jest przecudowna. Zwłaszcza, że kiedyś jak rozmawialiśmy o Hiszpanii, ja ci tak mówiłem, wiesz, to słoneczko, a ty, ale ja nie lubię tego słońca, ja wolę deszcz. To wtedy sobie pomyślałem, dlaczego Kaja nie mieszka w Gdyni, w którym to najbardziej w Polsce pada. Ty wiesz, że w Gdyni pada, nawet jak nie ma tego w prognozie, zawsze pada w Gdyni. Słuchaj, ale to może jakaś inżynieria jest, no. To jest miejsce dla ciebie. Idziesz z dzieckiem na rower, nie miało padać, tak pada. Ale żebyś wiedział, że to jest miejsce dla mnie. Powiem ci, że ten moment, jak mi to powiedziałaś, chociaż znamy się dość dużo lat i przeszliśmy naprawdę trochę, widzisz, nawet mamy dużo tych emocji. Przeszliśmy na ty. Przeszliśmy na ty, trochę się na siebie złościliśmy się, trochę się kochamy. Ale jak powiedzieliśmy o tym deszczu, to dopełnił mi się twój obraz jako osoby, że Kaja, no właśnie, ona tak kocha, ona lubi ten mrok.

12:58 · ADHD i terapia 3

Bo znalazłeś czas na zrobienie syna. Na miłość życia, bo to jest miłość twojego życia. Zresztą bardzo pięknie opisujesz wasze spotkanie i w ogóle historię waszego związku, która wcale nie jest taka typowa, nie? Jest bardzo piękna książka. Ale znajdujecie też czas na pojechanie do Albanii. A potem... Prawda. Jak się już tej pracy nie ma, to się rozsypujemy, prawda? No rozsypujemy się, tak. Ja w tym roku... Wiesz co, no jakby rzeczywiście dużo kosztowało mnie pracy i terapii i po prostu czasu, bo to nie chodzi tylko o tę kasę, którą się wydaje na te wszystkie leki i terapie, ale... Jakiej terapii? No wiesz co, no... Terapii, rozmów z osobami, które są mądre, są mądrzejsze od nas. Potrzebowałeś tej terapii, bo?

Więcej. Z założenia od kanału audytywnego naszym celem było dostarczać ludzi alternatywnej, innej jakości rzeczy, które są bardzo skomplikowane, żeby pokombinować, żeby coś w nich znaleźć po siódmym przesłuchaniu, więc tak było od początku. Ale nie zmienia to faktu, że było tam mnóstwo błędów związanych z ADHD, choćby takich, że ja po prostu nagrywałem płytę, dobra, już, idziemy, wydajemy, już nie chcę, już nie, już mi starczy, dobra, wydajemy. Wydawałem w chaosie, nie ustalałem z kim, jak. Wiesz, Turpress, pojechałem do Warszawy, 17 wywiadów, dobra, już wróciłem, już następną płytę nagrywałem, a już w ogóle zupełnie inną, bez strategii. Jak Kulik, który prowadziłem, ludzie wypadali z sanek, bo wiesz, raz z hip-hopem, tu nagle pracuję z jakimiś klasykami, tu robi jazz, w ogóle, wiesz. Ale jesteś wszechstronny. Dobrze. Czy to jest bada? To mi pomogło w rozwoju i dzięki temu byłem w stanie, teraz jestem w stanie myślę, że robić muzykę filmową, mam nadzieję, ale zmierzam do tego, że dzisiaj

I da się to zrobić. Wielkie rzeczy. Wiesz przecież, że wszyscy widzimy to, co może ten owsik, którym jesteś spowodował po prostu lawinę wielu wspaniałych wydarzeń. Gdybyś nie miał tego w sobie, nie ubogaciłbyś naszego życia. Jestem wdzięczny za to, co mam, co dostałem, natomiast uważam, że a propos tego, co mówiliśmy, dla ludzi, żeby im pomóc, żeby uświadomić im, uważam, że ADHD jest jakimś błogosławieństwem, ale jest też ogromnym przekleństwem, bo wiesz, wszyscy mówią o tej prokrastynacji, my ludzie z ADHD tego nie mamy, tak jak talent, ale na przykład ileż jest wspaniałych talentów, które nie potrafią w ogóle pójść do przodu, bo nie potrafią dobrać sobie teamu, nie potrafią zbudować relacji z ludźmi, nie potrafią...

20:58 · Twórczość i osiągnięcia 4

No ten tekst, wiadomo. Nie, gęstość tekstu, szybkość i też wymagały się do mnie, żebym śpiewała białym głosem, którego tak normalnie nie mam też, tak? Tonacja wysoka. Więc właściwie... Powiem to, dziękuję, że mnie nie brałeś na koncerty, bo po prostu byłam chyba na dwóch albo trzech i myślałam, że umrę śpiewając jedną piosenkę. I to nie sama. Z Karolinką, z Iwonką. No wiesz co, no mimo wszystko będziemy dalej do ciebie dzwonić i pisać w tych tematach koncertów. Boże, no ja mam nadzieję. Tym bardziej, że ty... Strasznie dużo nam się nie udało. Teraz przede wszystkim najbardziej ubolewam nad Krakowem, bo tam mamy, wiesz, jakby się żegnać i zamykać. A to kiedy jest? 21 grudnia i jest to piękny koncert w ICE.

21 grudnia, zapamiętajmy tę datę. Kraków, ICE, wspaniałe miejsce. Ale gdyby coś tam się jednak wydarzyło, no to tam zawsze jest... Jestem w Stanach, niestety. Świadomość. Mieliśmy mieć, mieliśmy mieć jakiś, wiesz, no z tym światem to też jest bardzo ciężkie. Myśmy, próbowaliśmy teraz zrobić koncert jeszcze w Stanach, jeden w grudniu chłopów, ale to na razie nie wychodzi. To jest bardzo trudne. Słuchaj, ja jestem w grudniu w Stanach, więc proszę. No właśnie, byłoby idealnie, ale słuchaj, tak czy inaczej, zmierzamy do tego, że a propos tej miłości, no, bo to wiesz, my pływamy po tematach, Nie przejmuj się, każda moja rozmowa. To wspaniale, pójdźcie z nami, wejdźcie w ten vibe, podążajmy, skończymy gdzieś na końcu Afryki. W każdym razie, pytasz o ten wyznacznik. Każdy ma swoje inne cele. Ja się cieszę, że tym projektem mogliśmy dać ludziom, bo to jest dla mnie ważne, miłość, ale też pewnego rodzaju radość, ale pewnego rodzaju

No i pamiętam, że one były tym poruszone, dotknęło mnie to, więc myślę, że tak, że ludzie bardzo to zrozumieli, dlatego też tak myślę, że masowo na to poszli. Ile ludzi obejrzało film? No, ponad 2 miliony chyba już, nie? Na pewno, znaczy w kinach, w kinach, a ogólnie to myślę, że wiesz. Ja już powiem ci Kasiu, się w tym wszystkim pogubiłem. Ja już to zostawiłem. To już przestało być dla mnie... Czy kiedykolwiek to liczyłeś w ogóle? Nie, nie, nie. Ktoś to na początku mówił, bo to wiesz, marketing tam mówił nam, że jakieś liczby, że ten Platyna, że 80 milionów, 50, 70, liczyli, że ten wiesz, że żaden soundtrack, żaden ścieżka dźwiękowa w historii polskiego kina nie miała takich wiesz, no ale z drugiej strony czy my jesteśmy Bardziej wartościową ścieżką niż Wabank Henryka Kuźniaka wspaniałego. To było moim marzeniem, żeby przywrócić polskim filmom nucenie. To jest dla mnie najbardziej zaskakujące i niesamowite, że...

Pamiętasz, pamiętamy muzykę. Dokładnie. Wabank. A potem cisza. Nie ma nic. Nie mamy żadnych filmów, z których nucimy muzykę. Ja tego nie rozumiałem. Czemu tak jest? Mając tak wspaniałych kompozytorów, mając taki potencjał. Nie było nic, prawda? Może treści też nie było. Filmów jednak było, nie? Wydaje mi się w tym dwudziestoleciu, trzydziestoleciu. Może wiesz, nie był to łatwy czas dla polskiego kina, ale trochę rzeczy dobrych było ostatnio. Rodzina. Można by przytaczać dużo dobrych filmów, nie? Ale tej muzyki nie było. No i rzeczywiście to, co teraz się stało, że tym... Wiesz, to... Widzisz, to też trochę czasami... Może dlatego ja czasami, wiesz, nie wszędzie też byliśmy razem, bo ja też bardzo miałem dużą misję z tą muzyką do chłopów, żeby promować muzykę bez piosenek. I dlatego dużo koncertów zagraliśmy instrumentalnych, bo moim celem jest trochę też Polaków

26:25 · Zakończenie rozmowy 1

Oduczać i odciągać od piosenek. Od piosenek. Tak, bo jakby wiesz, gdyby Chopin nie wyjechał z Polski, on by został frytkiem, który by się na tej wieżbie powiesił. Tu masz takie piękne złotousty, mam takie zdanie o Chopinie. Ja je znajdę, ja je znajdę. Ja tylko uważam, że gdyby Chopin nie wyjechał z tej żelazowej, to on tam na tej wieżbie pięknej to by po prostu chyba się, wiesz, powiesił z depresji. A tak to wiesz, bo my w Polsce jakby mamy coś takiego, że nie rozumiem tego, ale nie potrafimy cenić kompozytorów muzyków, wiesz, mamy tylu wspaniałych kompozytorów, ale jednak jesteśmy cały czas w tej kulturze piosenki mocniej i słów i dlatego myśmy dużo robili koncertów też stricte instrumentalnych, gdzie siedzieliśmy w soundtrack po prostu. Czyli takiej płytkiej rozrywki, o tym mówisz. Nie zawsze, bo twoja muzyka nie jest płytką rozrywką. I muzyka z wierszami Osieckiej też nie jest płytką rozrywką. I wiesz, i Kaczmarski też nie był, ale...

27:14 · Koncergi i problemy zdrowotne 7

Ale dużo jej mamy, przytłaczające są ilości takiej też muzyki. I dlatego bardzo chcieliśmy też sporo koncertów grać, postawiając tylko na muzykę instrumentalną. No i dzisiaj jak byłem na jakiejś tam rozmowie, dzisiaj był ci saksofonista, który coś tam... I nagle poprosił mnie, że coś mogę i on, ten saksofonista, nagle zagrał melodię z chłopów. Czyli w ogóle ja sobie myślałem, ta melodia naprawdę żyje. Ten główny temat naprawdę żyje, nie? I to jest, wiesz, to jest dla mnie takie trochę też, powiem ci szczerze, spełnienie marzenia i zwieńczenie po dwudziestu paru latach tworzenia muzyki, której w sumie No mało kto słuchał, bo ona trudna, niezrozumiała się, nie przebiła. Ty to miałaś, ty miałaś tyle tych piosenek, które tak przeszły na głęboko do ludzi. Ty jesteś moim gościem. A ja, a jednak wiesz, jednak mogę się przyznać przed państwem, przed tobą, że dla muzyka, zrozumiałem to, jest ważne to, żeby poczuł, że jego muzyka, że płynie i że ma odbiorcę i że to jest piękne, wiesz, mi się naprawdę chce płakać, jak ja o tym myślę, bo ja to już miałem.

Gołębi pół. Słuchaj, jakby no... Wiesz jak jest. Mam gołębi pucha, ale człowiek z kamienia też trochę jestem. Dwa urodziłem, a teraz jak siedzimy tu z Kasią, to jestem podczas rodzenia jednego z kamieni, który jest w moim pęcherzu. Pozdrawiamy wszystkich ludzi, którzy tworzą sztukę z kamieniami, płyty kamień, Krystyna Prońko, bądź kamieniem, stój wytrzymaj. Właśnie to wczoraj miksowaliśmy, ten utwór z Krysią. Tak? Zrobiliście coś nowego z tego? Wiesz co, nie. To było w ramach tego stulecia Polskiego Radia, które robiliśmy. Tam była Krystyna, Krysia śpiewała. Szczęście do takich ciekawych i historycznie ważnych projektów.

I tak byłem przerażony. I się okazało, potem badania wszystkie, wiesz, wszystkie testy całego... Zjadłeś barszczyk. Okazało się, nie, że to był kamień w nerce. Rozmawiamy sobie po 22 latach i od nowego razu kamień, kamień z serca. Prosto do nerki, prosto do nerki. No i wiesz, no i właśnie widzisz i to jest taka, jakby też od tych aniołów, no więc jesteś takim osobą i mam takich dużo osób, wiesz, i dlatego wierzę, że mam szczęście, a kiedy mówiłem, że trochę może... Dorota? Dorota, wiele osób z tylnych siedzeń i różnych instytucji. Justyna. Tak, Eoś, Justyna, bardzo wiele osób. Natomiast to, co mówiłem, że nie było łatwe, to też wiele lat nie było łatwych, bo mieliśmy dużo, wiesz, po prostu takich prażek, mogę nawet szczerze powiedzieć, bo sytuacje, w których na koncert ci przychodzi 30 osób, czy 40.

Natomiast na drugi koncert, na drugi, który nas tak, wiesz, poniosło, że taki jest sukces po pierwszym, Na drugi jechaliśmy do mojej rodzinnej Zielonej Góry i po drodze mieliśmy wypadek. Rozbiliśmy poloneza, który był bez ubezpieczenia. Były kolegi z zespołu mamy, koleżanki, więc koszty już były na poziomie tam chyba 8 tysięcy na prawie tego poloneza. Zgniętliśmy nową gitarę, którą mój drugi kolega odkładał cały studia i to były kolejne 4-5 tysięcy. A mieliśmy 300 złotych gwarantowane, jakby nikt nie przyszedł, taki gwarant, nie? No ale no, wiecie, Zielona Góra, moje rodzinne miasto. I przyjechaliśmy, wiesz, jakby ja dojechałem do chłopaków, jak rozwalili to auto, bo jechaliśmy na dwa auta, zabrałem ich do mojego, przerzuciliśmy rzeczy, załatwiłem gitary zastępcze, wiesz, taki wolf z Pulp Fiction. Przyjechałem, rozwiązałem ten problem, ogarnęliśmy tę całą sytuację, pocieszyłem chłopaków tutaj, zorganizowałem drugą gitarę i taki speech, wiesz, w Zielonej Górze, chłopaki, jest ciężko, nie?

To jest nasz drugi koncert, zespół się dopiero zaczyna swoją karierę. Ale dajmy z Ciebie wszystko, pokażmy klasę. Pokażmy klasę i wiesz, wyjdźmy i zajeb... ten koncert. Dajmy im po prostu naprawdę to, co chcemy robić. Pokażmy im po prostu wrażliwość naszą i emocje. I wychodzimy. Ja tak wychodzę, w ogóle tak wyszliśmy, że idziemy, ja wychodzę. Jest jedna osoba na sali. Jedna osoba. Ja się tylko tak zawróciłem. Ale może warsztat tego wszystkiego? Zawróciłem, nie, bo wiesz, to było dla mnie... A propos tej wrażliwości, widzisz, na przykład ta moja empatia, ona... Nie zawsze to tak wygląda, ale trochę chyba jej mam, bo zawróciłem i mówię, słuchajcie, poczekajcie, to jest jedna osoba. Nie no, masakra, jak on będzie się czuł? I zadzwoniłem do mojej kumpeli... Ale miałeś empatię w stosunku do zespołu, ale nie do tej jednej... Nie, do tej osoby, bo mi było już szkoda, że ona jest sama. I zadzwoniłem, błagam cię do mojej kumpeli, żeby przyszła, bo miałem kumpelę, która mieszkała niedaleko, ona przyszła i była drugą osobą, która weszła.

O Boże! Siła muzyki! L.M.F.! F.M.U.! L.M.F.! F.M.U.! No można by tutaj osobne radio o tym chyba zrobić, o twoich historiach i moich też. Moglibyśmy mieć osobne radio. Wiesz, że ja normalnie staram się prowadzić moje rozmowy z gośćmi, Bez kartek, ale z tobą się nie da, bo ty jesteś... Ale jak to się nie da? Przecież ani razu nie zajrzałeś kartkę, cały czas gadamy, ile już gadamy? Gadamy już prawie godzinę, a ty nie zajrzałeś kartkę jeszcze, nie? Prawie godzinę? Ale nie przejmuj się, nie, już właśnie, wiesz co, dla ciebie miałem coś, ale odwołałem to. Ale zobacz, niech mnie zobaczą w okularach, bym chociaż je wyczyściła. To już nie jest... Kaja, to nie jest... Słuchaj, jestem ślepa. Katarzyn, Katarzyn.

A my będziemy robić zupełnie inne rzeczy. W ogóle ta rewolucja... Będziemy opalać się w albanii. Pływać na skuterach wodnych we dwójkę, ty i ja, z jakimś dobrym techno. Hej, tańczysz z nami, podłoga na wióry. Fajny też jeszcze tekst? Nie. Czy ja kiedyś w ogóle pamiętałam? Ja bym tu jeszcze powiedział parę takich smaczków, ale już nie mogę tego powiedzieć. Tyle kartek, ile ja sobie pisałam wielkimi literami na Fryderykach i nie jestem w stanie zapamiętać. Przepraszam cię za ten tekst. Nie, ale no po prostu, bo on jest od czapy. Kompletnie kosmiczny. A jakbyś na przykład miał powiedzieć, z jakiej planety jesteś?

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.