Mentionsy Mentionsy
Jestem i będę
Jestem i będę

Michał Piasecki

11.03.2022 ·45 min 11 s

Zawsze byłem optymistą, dlatego moją historię chciałbym zacząć od czegoś pozytywnego. Na przykład od chwili obecnej: jestem teraz w bardzo pięknym punkcie mojego życia, do którego być może nie dotarłbym, gdyby nie to, co mnie spotkało. Może nigdy nie stałbym się tą wersją Michała, którą jestem dziś? Nauczyłem się czuć wszystkie emocje i słuchać swojego ciała – odpoczywać, gdy tego potrzebuje i działać, gdy mam więcej energii. Czuję ogromną wdzięczność, bo odnalazłem swój dom, poczucie przynależności oraz to coś, czym mogę dzielić się z innymi.

I to dla mnie po pierwszym sezonie tego projektu Było bardzo wyraźne, mimo tego, że każda z historii jest inna. I jestem bardzo, bardzo szczęśliwa, że ruszamy z tak zwanym drugim sezonem Jestem i będę. Jest ze mną Michał Piasecki, który idzie na pierwszy ogień. Dzień dobry, dziękuję bardzo. Michał, dziękuję ci bardzo. Bardzo, bardzo ci dziękuję, że się zgodziłeś na to, żeby wziąć udział w tym projekcie. A zanim cię przedstawię i powiem, czym się zajmujesz i kim jesteś, to chciałabym zapytać, czy czujesz, że wpisujesz się w Taką ideę i myśl tego projektu, czyli z tego co wiem, oczywiście to może zdradzę rąbka tajemnicy, ale twoje życie faktycznie się zmieniło bardzo pod wpływem choroby.

To jest i tak ekstremalnie, ekstremalnie trudne, ale można zrobić troszeczkę, by było to łatwiejsze i by to było być może od razu jakby tak zaopiekowane. Jasne. Troszeczkę lepiej może. A powiedz Michał, jeszcze tak będąc w temacie tego, kiedy się dowiedziałeś, kiedy był ten moment, kiedy podjąłeś leczenie, czy z dzisiejszej perspektywy uważasz, że mogłeś zwrócić uwagę bardziej na jakieś konkretne objawy, Być może jest coś, o czym warto jest mówić na przykład w kontekście tej konkretnej choroby, co wszyscy z nas mogliby słysząc po prostu jakoś bardziej przyswoić i mieć na to gdzieś wewnętrzne ucho albo oko otwarte.

O tym, że będzie taki moment, gdzie musimy zostawić absolutnie wszystko, wszystko, wszystko. I to jest bardzo piękna sesja. I Antoni, który jest głównym prowadzącym tej szkoły, on jakby wprowadził temat i potem powiedział, OK, czy ktoś z grupy chciałby zabrać głos jako pierwszy. I zapadła taka długa, długa cisza. Ja miałem palec już na przycisku unmute na zoomie, czyli jakby, żeby zacząć mówić, ale coś mnie blokowało, wiesz, przed powiedzeniem. I zupełnie nie wiem w jaki sposób, Antoni powiedział w tym momencie, okej Michał, może ty chcesz coś powiedzieć jako pierwszy.

W momencie, w którym przychodzi jakakolwiek trudność, moja reakcja na tę trudność jest inna. Czyli jakby chyba jest to, jest łatwiej przechodzić przez różne rzeczy, a jednocześnie kreować piękno. I też kreowanie piękna dla innych, jakiejś formy takiej, która akurat, no dla mnie akurat są to te oddechy, prawda? Ale są bardzo różne formy. Jest taką, aż czuję znowu wibracje. Jest bardzo ważnym elementem też takiego dobrostanu po prostu. Dziękuję Michał. Bardzo ci dziękuję za rozmowę. A was wszystkich zachęcam do przeczytania tekstu Michała Felietonu, który znajdziecie na portalu Vogue.pl.

Do obejrzenia zdjęć i do kontaktu z Michałem mogę zachęcić wszystkich. Jeżeli ktoś potrzebuje, chce się dowiedzieć więcej o poco a poco, być może porozmawiać z tobą. Mogę tak powiedzieć? Tak trochę? Uprzedzam, ale widzę, że się zgadzasz. Więc oczywiście jest tutaj zielone światło. Bardzo ci dziękuję. Ja też bardzo, bardzo dziękuję i czuję się bardzo, bardzo wdzięczny, że mogę być częścią tego, co tworzymy. Dziękuję.

Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.