#131 – Never Give Up - Piotr cz. 2

Ja Cię słucham, to się wydaje teraz takie normalne, bo się znamy, ale jak sobie pomyślę właśnie, drodzy Państwo, i zobaczcie to, że naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych. Nie ma, nie ma dla Boga. 15 lat temu klatka schodowa i na minusie w uzależnieniu, a dzisiaj ogromna firma, gdzie przez swoją determinację, przez swoją pasję doprowadziłeś do tego, że właśnie przyjeżdżają do Ciebie dzieciaki z całego świata, żebyś Ty ich uczył. Tak, tak. Co ciekawe, wiesz, To ciekawe Krzysztof. To jest niesamowite. To jest na film. Dla mnie to jest historia na film. Dla mnie to jest szok. Jeszcze nie dość, że on 13 tysięcy przyjeżdża, to jeszcze on czeka w kolejce czasami kilka miesięcy na to spotkanie. To jest fenomen, że ludzie potrafią pół roku czekać, żeby się ze mną spotkać. Wiesz, bo my specjalnie będziemy... Przecież jak byłem bezdomny, wiesz, ludzie nie chcieli mi podać Krzysiu ręki.

Nagle myślałem, że mój kolega, z którym chodziłem na wspólnotę, zaginął. Myślałem, że on nie żyje. Przepił, zapił. Patrzę, a tu kurde po pięciu latach gościa odnalazłem, słuchajcie, w domu Magnificat, siedzę tu na krzesełku, spokojny, zadowolony, no po prostu odnalazłem człowieka tu w domu Magnificat, gdzie go szukaliśmy ze znajomymi, słuchajcie, i on tu był, w bezpiecznej przystani, właśnie w tym domu Magnificat, odnalazł siebie i swoją duszę i mam nadzieję, że wytrzyma do końca terapii, trzymam za niego kciuki Tomek. Mam nadzieję, że będzie naszym gościem, chociaż Tomek jest bardzo małomówny i zobaczymy, spróbujemy porozmawiać. Spokojnie Krzysiu, w tym twoja głowa. Tu się dzieją cuda. Piotrze, bardzo ci dziękuję za dzisiaj, bardzo ci dziękuję za twoje świadectwo, za to, że do nas też przyjeżdżasz, że cały czas pamiętasz o osobach uzależnionych, o osobach bezdomnych, że służysz im,