#131 – Never Give Up - Piotr cz. 2

Robiłem to, co kazały mi narkotyki, to, co kazał mi alkohol. I robiłem wszystko, aby to zdobyć. Potrafiłem się upodlić maksymalnie, aby zdobyć ten zaspakajacz, ten łyk alkoholu, ten buch marihuany, tą amfetaminę, to wszystko. Słuchajcie, to był dramat w moim życiu, który sam sobie zgotowałem przez to, że uwierzyłem, że sam sobie dam radę. Nie da się samemu dać rady. Potrzeba drugiego człowieka, I potrzeba prosić Go o pomoc. W momencie, gdy poprosiłem o pomoc, otwarły się przede mną drzwi. Wstąpiłem do wspólnoty, zainteresowałem się ośrodkami dla osób uzależnionych. Nagle Pan Bóg widział, że ja jestem gotów przyjąć tę pomoc, gdy oblekłem się w pokorne proszenie o pomoc.

Ja Cię słucham, to się wydaje teraz takie normalne, bo się znamy, ale jak sobie pomyślę właśnie, drodzy Państwo, i zobaczcie to, że naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych. Nie ma, nie ma dla Boga. 15 lat temu klatka schodowa i na minusie w uzależnieniu, a dzisiaj ogromna firma, gdzie przez swoją determinację, przez swoją pasję doprowadziłeś do tego, że właśnie przyjeżdżają do Ciebie dzieciaki z całego świata, żebyś Ty ich uczył. Tak, tak. Co ciekawe, wiesz, To ciekawe Krzysztof. To jest niesamowite. To jest na film. Dla mnie to jest historia na film. Dla mnie to jest szok. Jeszcze nie dość, że on 13 tysięcy przyjeżdża, to jeszcze on czeka w kolejce czasami kilka miesięcy na to spotkanie. To jest fenomen, że ludzie potrafią pół roku czekać, żeby się ze mną spotkać. Wiesz, bo my specjalnie będziemy... Przecież jak byłem bezdomny, wiesz, ludzie nie chcieli mi podać Krzysiu ręki.

Nie chcieli przyjść z klatki obok, gdzie gościu mieszkało 50 metrów o mnie. Bo nie chciał mnie znać. A dziś po prostu takie rzeczy się dzieją, tylko Bóg może uczynić takie cuda. I to moja chęć i otwartość się na pomoc drugiego człowieka. Między innymi czy ośrodka, czy Wspólnoty Ołowskiej. Właśnie dlatego, drodzy Państwo, nazwaliśmy nasze audycje Jest nadzieja, bo tej nadziei nie można tracić. Zobaczcie, można by było stracić nadzieję, że już nic ze mnie nie będzie, albo nic z niego nie będzie. Nie tracimy nadziei, nigdy nie tracimy nadziei. Zawsze jest szansa, żeby wyjść z tego. Never give up! Piotr, bo ty się przyznajesz. Zobacz, bo tak sobie myślę, że niektórzy się wstydzą swojego uzależnienia. Wstydzą się z różnych powodów. My mówimy, że to jest choroba, to się może przytrafić.

To nie jest tak, że rodzina mnie wyciągła, przynajmniej żonę i dzieci, miałem to dziękować Bogu, tą sytuację komfortową, że nigdy nie widziały i oby się, oby Pan Bóg nie dopuścił, aby nigdy nie widziały jak piję. I to było to fajne, że moja żona też jakby wspomaga mnie w tej walce. Moje dzieci dają mi ogromnie dużo uśmiechu, ogromnie dużo szczęścia i ja powoduję to, że ja wzrastam przy nich, wiem dlaczego warto żyć. A wiecie mi, że każdy z was ma wspaniałe rodziny, trzeba je zauważyć. Nawet jak nie wspaniałe, możecie założyć te rodziny i one mogą być wspaniałe. Wystarczy tylko chcieć i bardzo, przede wszystkim, słowo klucz, pracować nad tymi chęciami. Nie tylko powiedzieć, że ja od jutra nie piję, tylko konkretnie zrobić coś w tym kierunku.

Całość przeznaczamy oczywiście na osoby wymagające leczenia, potrzebujące terapii. Te pieniążki trafiają właśnie na pomoc dla tych osób. Do tego Was gorąco zapraszamy, żebyście byli częścią Domu Magnifikat. Dziękuję jeszcze raz. Do usłyszenia za tydzień. Do widzenia. Do usłyszenia i pozdrawiam serdecznie. Z Panem Bogiem. Z Panem Bogiem. Jest nadzieja. Audycja wspólnoty Dom Magnifikat, niosąca nadzieję uzależnionym i ich bliskim. Połamani, pokaleczeni, przyjdźcie do mnie.