Dariusz Michalczewski vs Graciano Rocchigiani I (1996) - Kariera "Tigera"

Mafia. Takim słowem Graciano Rocchigiani skwitował walkę Dariusza Tajgera Michalczewskiego z Krzysztofem Girardem. W wywiadzie dla Die Welt Rocchigiani porównał to zwycięstwo Tajgera do wrestlingu, że rezultat walki już był ustalony z góry i był przekonany, że w nadchodzącej walce musi znokautować Tajgera, gdyż obawiał się kolejnej decyzji faworyzującej Polaka. Rocchigiani i Michalczewski po raz pierwszy zmierzyli się 10 sierpnia 1996 roku w Hamburgu na stadionie klubu piłkarskiego St. Pauli o pas WBO wagi półciężkiej, który należał do Polaka. Rocchi kontra Tiger, walka dwóch nieustępliwych bokserów. Michalczewski i Rocchigiani byli już dogadani od jakiegoś czasu i Tiger sobie tak na rozgrzewkę, na odrdzewienie, na wbicie się w formę wziął walkę z francuskim bokserem Christopher Girardem, która miała być po prostu spacerem po parku.

Ale taka się nie okazała. Girard postawił się Michalczewskiemu, a na dodatek wielu ludzi, nie tylko Rocchigiani uznali, że francuski bokser po prostu został okradziony w tej walce, że on powinien decyzją zwyciężyć, a sam Michalczewski przyznawał, że była to bardzo słaba walka z jego strony. A z kim miał się teraz zmierzyć Michalczewski? Graciano Rocchi Rocchigiani. Niemiecki bokser, młodszy z braci Rocchigiani, były mistrz IBF wagi super średniej, który to pas wygrał w 1988 roku zostając trzecim w historii boksu niemieckim mistrzem świata, a później między innymi w 1998 roku został mistrzem WBC wagi półciężkiej. Do walki z Michalczewskim podchodził z bilansem 38-3 z jednym remisem.

Zmierzył się m.in. z Chrisem Eubankiem o pas WBO wagi super średniej, przegrał przez decyzję sędziowską, a w 1995 roku dwukrotnie zmierzył się z, można powiedzieć, że już w trakcie kariery legendą niemieckiego boksu Henrym Maske o pas IBF wagi półciężkiej. Rocchigiani przegrał dwukrotnie przez decyzje sędziowskie, jednakże wielu kibiców uważało, że pierwsze starcie to Rocchi wygrał. A właśnie Rocchigiani i Maske to była dwójka bokserów, z którymi Michalczewski najbardziej chciał zawalczyć. Razem ta trójka była topką jeśli chodzi o zawodników wagi półciężkiej w Niemczech, a Michalczewski będąc na podium chciał tylko być na jego najwyższym stopniu. Pierwszy do upolowania miał iść Rocchi Rocchigiani, jednakże nic nie poszło po myśli.

Po pierwsze, Rocchigiani miał wsparcie publiki, Michalczewski był bardzo niemiło przywitany w Hamburgu, sam był zdziwiony tym faktem. Walczyli na stadionie i przez letnią pogodę, też z relacji warunki były nie do wytrzymania. I przed samą walką Michalczewski i jego team zapomnieli jego pasa WBO, musiała specjalnie eskorta policyjna udawać się do jego domu. Co mogło źle pójść, to poszło źle, bo to był tylko początek. Rocchigiani w swoim narożniku miał legendarnego trenera Emmanuela Stewarda, który to trenował w krąg-gym takich bokserów jak Tyson Fury, Władimir Kliczko czy Lennox Lewis, a u Michalczewskiego w narożniku był Chuck Talami, który to m.in. trenował Marcus Sabota, czy także był w narożniku Muhammada Ali'ego.

Przechodząc do walki. Podsumowując styl Rocchigianiego, był to zawodnik o imponujących warunkach fizycznych, mańkut, był to zawodnik preferujący walkę w półdystansie. Michalczewski z presją od pierwszej minuty, a Rocchigiani szukał możliwości kontrowania. I było od razu widać, że coś jest tu inaczej u Michalczewskiego, że to nie jest jego klasyczna walka. Mimo, że jest ta presja, to nie było tych lewych, bardziej na początku chciał te prawe polować. Tiger jakoś do tej walki podszedł bardziej zachowawczo, z większym szacunkiem do rywala, do umiejętności Rocchiego. Ta niepewność Tigera, wyczekiwanie ze strony Rocchigianiego tylko było na plus rywala Tigera. Wyczekiwał go i dobrą serią trafił pod koniec rundy. Trafił go lewym, przez którego to Tiger się zachwiał. No można powiedzieć, że Rocchigiani w tej walce pokazał tak naprawdę Michalczewskiemu, że zobacz chłopie, jak to jest jak ty innych lewymi celujesz.

Zobacz jak to oni się czują. Rocchigiani w tej walce nie był jakiś wybitny technicznie, miał dobry gameplan, ale wszystko co robił w rynku było proste. I ta prostota była kluczem. Kluczem do sukcesu. Chował się za podwójną gardą, którą to blokował większość ofensywy Tigera. No nie za bardzo się mógł przebić właśnie Michalczewski. Już nawet po pierwszej rundzie w narożniku miałem wrażenie, że Michalczewski ciężko dychał tam. Nie była to najaktywniejsza runda, to coś było nie tak, że jednak już może odczuł te warunki pogodowe właśnie. No i tak jak mówiłem, Rocchigiani najbardziej efektywny w pół dystansie. Dużo celnych i dotkliwych ciosów tam zadawał Michalczewskiemu. Po prostu Rocchigiani próbował doskakiwać do Michalczewskiego, wymusić tę walkę czoło w czoło, rękawica w rękawicę.

No i Tiger na to zareagował już w drugiej rundzie, gdzie zaczął po prostu odpychać Rocchigianiego w trakcie zwarć. Wolał atakować go na dystans, co nie było zbyt efektywne, ale się wydawało, że było jedyną taktyką, która coś może jednak robi Rocchigianiemu. Wybitne uderzenie na sam koniec drugiej rundy z dołu wyprowadził Michalczewski, jednakże wybitnie ustrzelił poniżej pasa Rocchigianiego, który aż podskoczył przez to uderzenie, ale szybko się zebrał. Trzecia runda, zawodnicy bardziej się przyswoili do wszystkiego, do siebie nawzajem, już się rozkręcili i zaczęła być o wiele aktywniejsza. Było coraz to więcej walki w półdystansie, obydwaj coś próbowali ugrać sierpami, jednakże Rocchigiani jeszcze dodawał do tego podbródkowe Podbródkowe były najważniejsze. Te podbródkowe robiły różnicę.

Żeby tak ukazać co Rocchigiani w tej walce robił to końcówka trzeciej rundy. Zdecydowanie dla niego możliwe, że najlepszy moment Rocchigianiego w tej walce. Pokazał jak groźny jest i jakie ma po prostu umiejętności, jaką ma siłę w lewej ręce. Na szczęście dla Tigera, pomimo ataku Rocchigianiego, udało mu się na chwilę wstrzymać Rocchiego. Trafił go swoim najlepszym uderzeniem w tej walce, czyli takim czystym, prawym, prostym przez gardę. Jednakże Rocchi mądrze stwierdził, że nie da Michalczewskiemu na wyprowadzenie jakiejkolwiek serii i natychmiast się wycofał. Nie dał mu. Poczuł siłę Tigera i nie chciał już ryzykować. Na temat tej przewagi wzrostu Rocchigianiego to najbardziej była widoczna w zwarciach, tak powiedzmy Rocchigiani rękawicami sobie brał głowę Michalczewskiego i ją tak by przyciskał do dołu, żeby no wiadomo Michalczewski patrzył na podłogę, przez co no sobie ustawiał go do podbródkowych, no wiadomo takie zagranie.

Na granicy zasad bardzo pomagało to Rocchigianiemu. Te podbródkowe niemiłosiernie wchodziły. Pod koniec czwartej rundy Rocchi przypadkowo zemścił się za uderzenie poniżej pasa i sam jednym takim trafił dosyć szybkim. Jednakże Tiger nie chciał być gorszy właśnie jak Rocchi. Też niewzruszony, od razu się przeprosili i wszystko w porządku. Było widać, że obydwaj zawodnicy byli skupieni na walce, żeby nie popełnić jakiegokolwiek błędu. Jeszcze w tej rundzie Rocchigiani zdążył ze świetną serią uderzeń przed gongiem lewym z karciu Michalczewskiego, po którym było widać, że już Michalczewski jest lekko wstrząśnięty. I nie wiem, czy po tej czwartej rundzie Rocchigiani troszkę nie uświadomił sobie, że jest z przodu, jeśli chodzi o punkty, że przeważa nad Michalczewskim i, tak określę, przemienił tę walkę w taką mniej szlachetną.

Coraz to częściej przytrzymywał głowę Tigera właśnie tak w dół, co sędzia zauważał. Często zatrzymywał wtedy walkę, czy też gdzieś tam Rocchigiani przypadkowo trafiał głową Michalczewskiego. No szczerze, jeśli to miało być w celu sprowokowania Michalczewskiego, no to to była dobra taktyka, no bo tak naprawdę w tej walce powiedziałbym, że agresja Michalczewskiego na ten styl kontrujący i styl półdystansowy Rocchigianiego była po prostu idealna. Michalczewski na tacy się wykładał wtedy Rocchigianiemu. No ale siła, taktyka, inteligencja. Miał to wszystko na szczycie Rocchigiani w tej walce, a w szóstej rundzie jeszcze pokazał swoją zwinność. Powiedziałbym, że wręcz biegał kółka wokół Tigera. Zaczął omijać jego uderzenia zejściami na bok. Michalczewski przestrzelał, a Rocchigiani pokazywał, że

Nie wyczuwał on jakiegoś większego zagrożenia w tej walce. Jeszcze wracając do tych lewych Rocchigianiego, tak jak zawsze wychwalam te lewe Michalczewskiego, to tu też muszę Rocchiego pochwalić. Były piekielnie szybkie, czasami wręcz niemożliwe do uniknięcia. Była się już siódma runda. Ci co wiedzą to wiedzą, ci co nie wiedzą zaraz się dowiedzą, ale teraz zatrzymajmy się na chwilę, podsumujmy walkę przez te sześć rund. Tak według mnie, Rocky był lepiej przygotowany taktycznie do niej, wiedział jak sobie poradzić z lewymi Tigera, pomimo tego, że ostatecznie był rozbity na tej prawej części twarzy. Michalczewski w tej walce jakby przyjął, nie wiem szczerze jaką taktykę, taką bardzo mieszaną, to był miszmasz stylów. Gdyby trzymał całą walkę na dystans, może by mu się to gdzieś udało dociągnąć do końca, ale też bądźmy szczerzy, gdy rywal ma przewagę fizyczną, to nie da się całą walkę go odpychać, trzymać na dystans.

Szczególnie przy tym, że wydawało się, że jak Michalczewskiego bardzo szybko w tej walce ucieka kondycja. Rocchigiani po prostu już mógł dalej sobie wymuszać walkę w pół dystansie, gdzie pomimo, że Michalczewski jest w tym dobry, jest dobry, żeby walczyć właśnie takie uderzenie za uderzenie, to w tym przypadku nie miał większych szans z Rocchigianim według mnie. Do momentu przerwania walki właśnie w tej siódmej rundzie, jak dla mnie Rocchigiani na spokojnie był punktowo z przodu, tak bym podsumował tę walkę. Nie określiłbym, że Rocchigiani miał ją pod kontrolą. Bardziej w stylu, że Michalczewski nie był w stanie jakkolwiek mu w niej zagrozić. Przejdźmy do tego, co wszyscy uwielbiają, to na co wszyscy czekają w boksie, czyli skandal. Druga minuta siódmej rundy.

Rocchigiani uderza Michalczewskiego lewym sierpowym po komendzie stop ze strony sędziego. Uderzenie, które aż poczuł sam sędzia. I w tym momencie zaczyna się dramat. Dwie strony medalu mamy. Więc obydwie wersje nam jest pierwsza, czyli no to uderzenie było na tyle dotkliwe, że wyłączyło Michalczewskiego z tej walki. Sam Michalczewski mówił, że po nim nie był już w stanie dalej walczyć. Był to faul, to zdecydowanie. Też jest druga strona medalu przez to, jaka była przerysowana późniejsza reakcja Michalczewskiego, że no jeśli, duże jeśli, Michalczewski tutaj troszkę się popisał grą aktorską, no to mógłby zdecydowanie drogą Jerzego Kuleja spróbować swoich sił w aktorstwie, Tak to wyglądało po tym uderzeniu. Jest faul i Tiger uwiesza się na linach.

Było widać, że miał nogi jak z waty. Na jego twarzy, jak dla mnie, to było widać po prostu cierpienie, takie wręcz jakby wyzioną ducha. Gdy sędzia podszedł do niego, się spytał, czy jest wszystko okej. Michalczewski po prostu starza się na deski. Sędzia zaczyna go liczyć. Udaje się Michalczewskiemu przed doliczeniem wstać. Znowu się złapać lin, powtarza się sytuacja, upada Michalczewski, tym razem wpada w liny. Rocchigiani zdenerwowany podchodzi do sędziego, zaczyna się mocno wykłócać z sędzią. Ta konwersacja tak naprawdę wyglądała tak. Sędzia, sfaulowałeś go, Rocchigiani nie, sfaulowałeś go, nie. No i tak se pogadali chłopy. Ale można było zdecydowanie zrozumieć tą wściekłość Graciano Rocchigianiego. Jego brat Ralf Rocchigiani także wściekły. Kuriozalna sytuacja, niespotykana. Ale było widać, że Rocchigiani, głównie ta jego negatywna energia była w stronę sędziego.

Tiger i Rocchi sobie nawet pokazali szacunek. Tiger wznosił jego rękę na to, że Rocchi był lepszym zawodnikiem, nawet go podniósł, żeby pokazać widowni, kto był prawdziwym zwycięzcą tej walki. Za to Michalczewski był mniej mil właśnie dla Ralfa Rocchigianiego, z którym to bardzo się żywiołowo kłócił. No i teraz trzeba było czekać, czekać, jeszcze raz czekać. Se Rocchigiani i Michalczewski chodzili po ringu, rozmawiali, no bo sędziowie nie mogli za bardzo się zdecydować co robią z tym zakończeniem walki. Ale po długich naradach, co się okazuje? Sędziowie zadecydowali, że walka zakończy się technicznym remisem. Co to oznacza techniczny remis? Więc techniczny remis mamy wtedy, gdy jeden z bokserów sfauluje jakoś drugiego. Ten drugi nie będzie w stanie kontynuować walki, ale ten pierwszy był na kartach sędziowskich zwycięzcą do momentu tego faulu.

Więc wtedy jest dawany techniczny remis. Ponieważ tak, Rocchigiani na kartach sędziowskich wygrywał tę walkę. U dwóch sędziów był mocno na plusie względem Tigera, a u trzeciego sędziego był remis. No ale co techniczny remis oznacza tak naprawdę w tym przypadku? Na szczęście Michalczewskiego oznacza to, że zatrzymuje on swój pas, więc naprawdę Michalczewski mógł powiedzieć, że w tej walce ten remis troszkę spadł mu z nieba. Ale walka nie zakończyła się remisem. Po czasie WBO stwierdziło, że zdyskwalifikowany zostanie Rocchigiani, co można powiedzieć było podwójnym szczęściem Michalczewskiego, gdyż jego perfekcyjny bilans nie został naruszony jakimś remisem czy no contest, więc nadal miał to zero z tyłu i tylko same zwycięstwa. Michalczewski w wywiadzie na kanale sportowym z Januszem Pinderą przyznał, że był źle przygotowany do tej walki, że czuł się ospały bardzo.

Stres go zjadł, nie czuł w ogóle siebie, tego oka tygrysa. Jednym z głównych powodów, jakie według niego zaważyły na dekoncentracji wtedy, to było skomplikowane życie miłosne i romans poza małżeński. Michalczewski był bez pomysłów w tej walce, co pozwoliło Rocchigianiemu bez większej filozofii zdobywać te rundy. Może na początku była wyrównana, ale gdy już się przyzwyczaili do swoich stylów na tę walkę, no to już Rocchigiani nie miał jakichś większych problemów. Żeby nie było za nudno, to jeszcze nie koniec kontrowersji. Historia staje się jeszcze ciekawsza. Po walce Graciano Rocchigiani wpada na teści antydopingowym. Znaleziono w jego organizmie efedrynę. Jednakże tu jest już kilka wersji, dlaczego Rocchigiani nie został jakkolwiek zdyskwalifikowany bądź zawieszony.

Michalczewski mówił, że zostało wszystko za późno sprawdzone i po prostu próbki były jakby przedawnione i Rocchigiani nie mógł być osądzony. Prasa pisała, że niemiecki związek bokserski po prostu nie zareagował za bardzo na tę nowinę, przez co nie było takiego ostatecznego dowodu i Rocchigiani nie został jakkolwiek ukarany. Mógł sobie dalej walczyć bez problemu. Była to walka pełna emocji. Przed obydwoma świat bokserski stał otworem. Właśnie Rocchigiani później jeszcze mierzył się o pas WBC wagi półciężkiej, ale związana kontrowersja z tym pojedynkiem Rocchigianiego według mnie chyba jeszcze większa niż tutaj. Ale to jest historia chyba na kolejną walkę, na drugą walkę Michalczewskiego z Rocchigianim. A na rewanż między tymi dwoma panami trzeba było czekać aż 4 lata do 2000 roku.

A co z Tigerem w tym momencie? Walka z Girardem Rocchigianim pokazała, że coś nie tak się dzieje w jego karierze. Zaczyna się jakiś zjazd pojawiać. Musi zacząć reagować Michalczewski. Kariera, jego reputacja, wszystkie te kontrowersje związane z ostatnimi walkami. Kariera bokserska gdzieś tu wisi na włosku. Na dodatek życie jego prywatne też w katastrofie. Tylko Michalczewskiemu zostało się ogarnąć, Bo znalazł się w momencie, gdzie albo pokazuje swoją mentalność mistrza i zostaje kimś wielkim w świecie boksu, albo gdzieś po prostu się gubi i na tym się to wszystko kończy. Jeśli podobał wam się ten odcinek, to poproszę o lajki, subskrypcje, dzwoneczki i komentarze wasze. Co sądzicie o tym wielkim skandalu w Hamburgu? Co się tu stało?

Po której jesteście stronie? Jest to zdecydowanie okres w karierze Michalczewskiego pełen przygód, pełen powiedziałbym wręcz historii wyciągniętych z filmów. Więc to była walka Michalczewski kontra Rocchigiani nr 1 i do następnego. Trzymajcie się!