Kolekcjonowanie rozczarowań #420

Kiedy zaś system uczy się, że każde przewidywanie kończy się rozczarowaniem, co związane jest z bólem, wygasza uwalnianie dopaminy, co ma swoje konsekwencje np. w motywacji oraz w uczeniu się. Taki system nie dysponuje już ani paliwem motywacyjnym, ani też najmniejszą chęcią uczenia się. A to oznacza, jak mówi dr Shimei, koniec poczucia, że jesteśmy żywi. I owszem, nasze ciało żyje, ale umysł nie jest już w stanie doświadczać radości, przyjemności czy pobudzenia na myśl o czymkolwiek co nowego mogłoby się nam przydarzyć. Czy tego typu ponure konsekwencje mogą powstawać na nasze własne życzenie? I owszem, jeśli stajemy się kolekcjonerami rozczarowań, czyli wówczas, kiedy nasza koncentracja zogniskowana jest na jedynym możliwym zakładanym planie A i nie bierze pod uwagę tego, że brak realizacji planu A może oznaczać wdrożenie planu B, który może nie jest tak atrakcyjny jak A, ale również niesie ze sobą wiele możliwości, przyjemności czy rozwiązań.

To tylko kwestia odpowiedniego ustawienia proporcji znaczeń i założeń, czyli takiego wymyślenia planu B, by spełniał te warunki. Po drugie, co dr Jason Shimej nazywa rekonwalescencją, należy popracować nad przywróceniem zdolności do ponownego pragnienia. To trudna przeprawa z samym sobą i wymagająca sporo energii i czasu, ale może być wspomagana przez zawsze obecny i owszem mniej atrakcyjny, a nie w ogóle pozbawiony uroku plan B. Bo tak jak system oduczył się wyrzutów dopaminy w oczekiwaniu na nagrodę, tak na powrót musi się tej sztuki nauczyć. Niestety innej drogi nie ma. Pozdrawiam.