S1E7 - Odcinek 7. Zachęcanie do samodzielności.
W siódmym odcinku usłyszymy m.in., o samodzielnym przygotowaniu dziecka do dorosłego życia. „Rodzice są po to, aby dziecko ochronić, aby miało poczucie bezpieczeństwa, żeby potrafiło i było odważne, podejmowało decyzje. Natomiast w naszej codzienności, nam się wydaje, że musimy śledzić każdy krok naszego dziecka. Ono właściwie oddychać nawet już nie może. Ciągle pytamy, czy lekcje już odrobione? Jasne, że możemy zapytać, ale nie bez przerwy, nie codziennie. Bo to można oszaleć. A przecież to są jego lekcje. Ważne, abyśmy zadali sobie pytanie, czy ja chce swoje dziecko od siebie uzależnić? Czy chcę, żeby było samodzielne, poszło w świat ku różnym wyborom i decyzjom? Żeby potrafiło się obsłużyć. Kochać dziecko, to nie uzależnić go do siebie. To jest „Kocham Cię i… nie zgadzam się na twoje zachowanie’. To ‘i’ jest tu kluczem, co ja zrobię dalej. To jasne, że dziecko kocham, wiele mu wybaczę. Dobrze jest zapamiętać, żeby pozwolić dziecku dokonywać wyboru np. bluzka biała, czy czarna? Jak Ty chcesz? To jest danie dziecku siły. Ważne jest dawanie dziecku szacunku ‘o jej, ale się starałeś, tyle kolorów użyłeś do tego rysunku”. Może to były bazgroły, ale jak zauważymy wysiłek, to dziecko za chwile, będzie się starało robić rysunek staranniejszy. Ale jak powiemy, że to bazgroły, to możemy nawet pogrzebać jego talent. Trzeba powstrzymać się i nie zadawać zbyt wielu pytań. Lepiej nazwać uczucia ‘Widzę, że się martwisz”. Nie należy spieszyć się z dawaniem odpowiedzi. Dzieci często kiedy pytają, to najczęściej znają już odpowiedz, tylko chce się utwierdzić czy dobrze wiedzą. Możemy, zamiast dawać od razu dopowiedz, zapytać dziecko co o tym myśli? Możemy również zachęcić dzieci do korzystania z cudzych doświadczeń, szukać odpowiedzi w książkach, u ekspertów, np. zapytajmy dentysty, czy jedzenie słodyczy na śniadanie, to dobry pomysł. I absolutnie nie odbieraj nadziei. Nadzieja daje siłę i moc do życia, podejmowania wyzwań.” Find out more at https://jak-m-wi-jak-s-ucha-wychowanie.pinecast.co Send us your feedback online: https://pinecast.com/feedback/jak-m-wi-jak-s-ucha-wychowanie/bff5c7cc-e500-404c-8c38-b2cb33d31e2f
Paulina Kuprowska i Krystyna Romanik omawiają temat zachęcania do samodzielności w odcinku 7.
Rozmówki o roli rodziców w wychowaniu samodzielności u dzieci i trudności implementacji tego podejścia.
Przykłady zachęcania do samodzielności u dzieci starszych wieku, takie jak sprzątanie i wybieranie znajomych.
Rozmowa o tym, jak rodzice mogą zachęcać dzieci do samodzielności, np. przez zapytanie, czy chce dzieci ich rady, zamiast bezpośrednio je nakazywać.
Wspomnienie, jak rodzice mogą pomagać dzieciom przyjmować konsekwencje swoich działań i rozwijać samodzielność.
Obserwacja dorosłych dzieci i ich samodzielności, podkreślając szacunek za ich decyzje i wybory.
Przykłady rozwijania samodzielności u dzieci, np. poprzez ściągawkę samodzielności i korzystanie z cudzych doświadczeń.
Wartość podnoszenia nadziei i akceptacji marzeń dzieci, podkreślając szacunek za ich możliwości i decyzje.
Podziękowania do słuchaczy i zakończenie podcastu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
W siódmym odcinku usłyszymy m.in., o samodzielnym przygotowaniu dziecka do dorosłego życia.
„Rodzice są po to, aby dziecko ochronić, aby miało poczucie bezpieczeństwa, żeby potrafiło i było odważne, podejmowało decyzje. Natomiast w naszej codzienności, nam się wydaje, że musimy śledzić każdy krok naszego dziecka. Ono właściwie oddychać nawet już nie może. Ciągle pytamy, czy lekcje już odrobione? Jasne, że możemy zapytać, ale nie bez przerwy, nie codziennie. Bo to można oszaleć. A przecież to są jego lekcje. Ważne, abyśmy zadali sobie pytanie, czy ja chce swoje dziecko od siebie uzależnić? Czy chcę, żeby było samodzielne, poszło w świat ku różnym wyborom i decyzjom? Żeby potrafiło się obsłużyć. Kochać dziecko, to nie uzależnić go do siebie. To jest „Kocham Cię i… nie zgadzam się na twoje zachowanie’. To ‘i’ jest tu kluczem, co ja zrobię dalej. To jasne, że dziecko kocham, wiele mu wybaczę. Dobrze jest zapamiętać, żeby pozwolić dziecku dokonywać wyboru np. bluzka biała, czy czarna? Jak Ty chcesz? To jest danie dziecku siły. Ważne jest dawanie dziecku szacunku ‘o jej, ale się starałeś, tyle kolorów użyłeś do tego rysunku”. Może to były bazgroły, ale jak zauważymy wysiłek, to dziecko za chwile, będzie się starało robić rysunek staranniejszy. Ale jak powiemy, że to bazgroły, to możemy nawet pogrzebać jego talent. Trzeba powstrzymać się i nie zadawać zbyt wielu pytań. Lepiej nazwać uczucia ‘Widzę, że się martwisz”. Nie należy spieszyć się z dawaniem odpowiedzi. Dzieci często kiedy pytają, to najczęściej znają już odpowiedz, tylko chce się utwierdzić czy dobrze wiedzą. Możemy, zamiast dawać od razu dopowiedz, zapytać dziecko co o tym myśli? Możemy również zachęcić dzieci do korzystania z cudzych doświadczeń, szukać odpowiedzi w książkach, u ekspertów, np. zapytajmy dentysty, czy jedzenie słodyczy na śniadanie, to dobry pomysł. I absolutnie nie odbieraj nadziei. Nadzieja daje siłę i moc do życia, podejmowania wyzwań.”
Find out more at https://jak-m-wi-jak-s-ucha-wychowanie.pinecast.co
Send us your feedback online: https://pinecast.com/feedback/jak-m-wi-jak-s-ucha-wychowanie/bff5c7cc-e500-404c-8c38-b2cb33d31e2f