Z głową w butelce

Z czasem zaczęłam zauważyć, że stawał się nerwowy, jak w domu się kończyły butelki z piwem w lodówce. A piwo, to wiadomo, prawie jak kurczak, to nie mięso. Piwko, to nie alkohol. No właśnie, piwko, wódeczka, winko, te zdrobnionka podnosiły mi ciśnienie, bo tak weszły do języka, że starały się neutralizować i umniejszać to, co mi rozjebało dzieciństwo, czyli alkoholizm. W moim domu zawsze był alkohol. Mój tata potrafił się upić w trupa tak, że nie dojechał na moje jasełka w podstawówce, na których byłam Maryją, a jak dzieci wychodziły po teatrzyku, to mogły zobaczyć mojego ojca obsikanego na przystanku autobusowym. A to były czasy, gdy mrozy sięgały po minus 20 stopni. Nie zapomnę tego do końca życia, tego wstydu. I obiecywałam sobie, że nigdy nie będę mieć takiego męża. No ale Adam nie pił przecież jak mój ojciec, który miał długi i problemy.